Bir defter... Beş arkadaş gittikleri dağ evinde buldukları gizemli deftere bir hikaye yazarlar. Bir süre sonra yazılanların gerçekleştiğinden şüphe etselerde buna ihtimal vermek istemezler. Kader çoktan yazılmıştır. Ve o hikayede bir katil vardır... Ne gittikleri dağ evi, ne orada buldukları, ne de yaşadıkları şeyler tesadüftür. O gecenin sabahında bir kişi kehanete kurban olacak ve İnsanoğlu'nun günahlarından beslenen diğer evrende bulacaktır kendini. Buradan kurtulması için o defterdeki tek şeyi değiştirmesi gerektir: Kirli ve yaşanmaması gereken bir gerçeği... ~~~ Sırtım aniden sert ağacın gövdesine çarptığında yaşadıklarımın hâlâ kâbus olmasını diliyordum. Bu kadarı çok fazlaydı. Çenemi kavrayan parmaklarına karşılık altta kalmamaya çalışarak elimi gırtlağına sarmıştım. "Nesin sen?" Yüzümün her karışını inceleyen kara gözlerinde ölümü görebiliyordum. Her an başımı gövdemden ayırmak için tetikte gibiydi. Sorduğu saçmalığa gülmeye yeltensem de bu pek mümkün olmadı. "Ne gibi görünüyorum?" Soğuk suretindeki ifade daha ürkütücü bir hâl aldı. Dudakları ölümün tehlikeli sularından baş gösterircesine yukarı kıvrıldı. "İnsan olmadığın kesin." Parmakları boğazımı kavrarken yutkunmaya çalıştım. Ben bu değildim. Bu kadar aciz hissedemezdim. "Arafa merhaba de, kaçak."

Alevlerle Yazılmış Kader

Karakaya ailesi, sabaha karşı çalan telefonla oğullarının görevde yaralandığını öğrenir ve apar topar hastaneye koşar. Ancak bilmedikleri bir gerçek vardır ki, o da oğullarını hayatta tutan kişinin görev sırasında ona siper olan en yakın arkadaşı Sungur olduğudur. Sungur ağır yaralanırken, Alp ve Karakaya ailesi ilk kez soğuk hastane koridorunda bir araya gelir. Çığlıkların hastaneyi inlettiği esnada, sedyenin üzerinden düşen Sungur'un kanlı künyesi, Karakaya ailesinin en büyük kızı Efsan Mira'nın gözüne çarpar. Genç kadın, her şeyden bihaber künyeyi kaldırır ve saklar. Yıllar sonra, geçmişle geleceği birbirine bağlayan o küçük metal parçası Efsan Mira'nın hayatını baştan sona değiştirecektir. Abisinin hayatını kurtaran Sungur'a duyduğu minnetin yavaşça aşka dönüştüğünü fark ettiğinde ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Bir künyenin taşıdığı geçmiş. Bir fedakarlığın gölgesinde büyüyen minnet. Ve o minnetten doğan bir aşk. ^^^^ Yayın tarihi: 12.05.2024

Yalan geçmişle kurulan hayatlar... Birisinin galibiyeti ikisinde mağlubiyeti olacak. Galip mi olmak isteyecekler yoksa mağlup mu? Karanlığın ortasında iki kişiydik. İki silah... Biri benim başıma, diğeri onun başına dayalı. Gözlerine baktım, hep yaptığı gibi bu kez de bakışlarımdan anlayabilir miydi söylemek istediklerimi? Asla... Bir tetik çekilecek bugün. Bir kurşun sıkılacak; benim geçmişime, onun geleceğine. Ben Ceylan Saye Akçay kurdukları oyunu bozmaya ve tüm dengeleri değiştirmeye geldim. Burası HAR-AMBER ve sizler de HAR-AMBER'e hoş geldiniz. Bu hikaye tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi veya kurumlarla ilgisi yoktur. Bu kitap Wattpad platformunda HAR-AMBER adıyla yayınlanan ilk ve tek kitaptır. 07.02.2024

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

"Bu anlaşmanın tek taraflı olacağını düşünmemiştin öyle değil mi?" diye sordu. "Alt tarafı bir ödev. Anlaşma bile değil!" diye yakındım istemsizce. "Tek başıma yapabilsem yapardım zaten." "İşte sorun da burada zaten. Tek başına yapamazsın." Sıkıntıyla soludum. "Bir ödevi ne diye bu kadar abartıyorsun?" "Abartan ben değilim, sensin. Ödevin karşılığında istediğim küçük bir şeyi yapacaksın sadece." "Ödevimiz." dedim üstüne basarak. "Ödevin," dedi o da yüzündeki piç sırıtışıyla. "Sonuçta ben parayla bile olsam geçerim. Sen burslusun." Dişlerimi sıktım. "Gerçekten ne istiyorsun?" Sanki sonunda o soruyu sormuşum gibi yüzündeki iğrenç gülüşü büyüdü. "Sadece 3 ay boyunca sevgilim olmanı. Fazlası değil." 12.10.2023 🗝️

Alenya, dışarıdan bakıldığında sıradan görünen ama içinde büyülü bir sır saklayan küçük bir kasabadır. Bu kasabada yaşayan herkesin saçları doğdukları andan itibaren bembeyazdır. Fakat bu beyazlık bir eksiklik değil, yarım kalmışlığın işaretidir. Çünkü Alenya halkının gerçek saç rengi, ancak ruh eşlerini bulduklarında ortaya çıkar. Kasaba halkı, aşkın sadece kalpte hissedilen değil, aynı zamanda görünür bir mucizeyle doğrulanan bir bağ olduğuna inanır. Bir çift gerçek sevgiyle birbirine bağlandığında, saçları beyazlıktan akıp gider ve kişinin öz rengi-mavi, mor, gümüş ya da başka bir ton-parlayarak geri döner. Bu dönüşüm hem bir kabul, hem de evrenin "doğru kişiyi buldun" fısıltısıdır. Hikâye, Alenya'daki bu büyülü geleneğin gölgesinde geçen bir aşkı, kendi rengini arayan insanların yolculuğunu ve bazen rengin bir kişide değil, bir anlama gelişte saklı olduğunu anlatır.

Sosyal medya fenomeni olan Saye Veran, twitterda gündem olan bir videoyu alıntılayarak söylenir. Bunun üzerine videodaki boksör Alper Tunga ona cevap verir ve ikilinin atışması tüm medyayı sallar. @sayeveran: Sana kalsa bir 3 ay daha tweetlerimi alıntılayıp tartışırsın benimle @tungalper: 3 ay boyunca sadece tweetleşmeyiz merak etme

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

"Hazır ol gelin hanım... En fazla bir saat sonra evleniyoruz. Ve karım olduğun andan itibaren sana ağlamayı yasaklıyorum... Çünkü sana hiç yakışmıyor." Bir gün, tanımadığı bir adamla evlenmek zorunda kalacağını söyleseler, gülüp geçerdi... Ama kader, Lavinia'yı tam da bu noktaya sürükledi. Kırık pusula... ve kırk bir günlük bir oyun. Gerçek suçlu kim? Kim hayatta kalacak, kim yok olacak? Her sayfa, sırları bir bir ortaya çıkarıyor. Ve unutma: Ölüm Çiçeği'nin laneti, seni izliyor... "Kırık pusula seni karanlığa sürüklerken, Ölüm Çiçeği kaderini belirleyecek." Varlığı, annesi için hiçlikten ibaret olan tüm kız çocuklarına...