"Selam güzelim." Güzelim? cidden mi? pardon nerden tanışıyorduk çıkaramadımda? "Biraz fazla samimi sanki?" diye mırıldandığımda anlamamış bir şekilde bana bakıyordu. Yapmacık bir gülümsemeyle "Selam" dedim. Kafasını aşağı eğerek beni süzdükten sonra tekrar gözlerime baktı. "Akşam ne yapıyorsun güzelim?" e yok artık şimdi tanıştık? yok yok kesin buda uçkuruna düşkün olanlardan. "İlk olarak bana güzelim demekten vazgeç. Sonra akşam ne yaptığım seni ilgilendirmez." "Aa neden öyle diyorsun ki? Bak akşam için benden iyisini bulamazsın." yuuuh! resmen bana yatalım diyor. Sinirle ayağa kalktığında oturduğun sıandalye yere düştü. Ellerimi masaya koyarak yüzümü onunkine yaklaştırdım. "Şimdi beni iyi dinle! Ben Sürtük değilim. Ve onlarla kıyaslanmaktan da hiç hoşlanmam! Ayrıca sana şu aval aval bakan kızlardan da değil. Ben hiçbir kıza benzemem beni kimseyle karıştırma!" Böyle bir şey beklemediği için afallamıştı bende bunu bir fırsat olarak gördüm ve masada ki suyumu alarak sınıfa çıktım

© Tüm Hakları Saklıdır. Karanlık Aşk ile başlayan macera Veliahtlar ile devam ediyor! Asal, Masal, Hale ve yoncanın dördüncü yaprağı Bahar... Üç yapraklı olduğunu sanan yonca dördüncü yaprağını keşfettiğinde hayatın kanayan dizlerinden çok daha fazlası olduğunu öğrenecekti. Yaprakların her biri, kendi hikayelerini yazmak isteyince dostlukları ve aşkları ile sınanacaklardı. * * * Dirseğimin üzerinde doğrulunca baktığım yerin çim değil de yoncalardan oluşan bir alan olduğunu fark ettim. "Batıl inançlarım yoktur ama hiç kimseyi de basit bir karahindibadan şans isterken görmedim. Şansa ihtiyacın varsa dört yapraklı yoncaya sahip olmalısın." Beni duymuş muydu? Ne yaptığımı görmüş müydü? Onu bunu bırak, inanmamasına rağmen benim için dört yapraklı yonca mı arıyordu? "Dört yapraklı yoncaya inanmam," dedim. "Çünkü daha önce hiç görmedim." "Bence şansı getiren, dördüncü yaprak."

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...

Annesinin doğumda öldüğünü sanan Hira peşine düşen sapığından kurtulmak için rol yaptığı çocuğa aşık oldu. Hayattaki tek öncelikleri bira, uyku ve kadınlar olan Barış hayatındaki tek masum şeye aşık oldu. Yaşanmışlıklar, anılar, dostluklar, verilen sözler ve hayaller... Tüm bunların birer yalan olduğunu öğrendiğinizde siz yine sevdiğiniz adama gider miydiniz?

1:Bölüm Hüseyin,Kemal ve Mete bir grup kurmaya karar verirler.Gruba yeni arkadaşlar aramaya giderler.Kurdukları gruba klübe "Korkusuz Gençler Grubu dediler.Ve yerlerini belirlemek için koşarak sokağa çıkarlar.Yolda Sedef arkadaşına rastlarlar.Sedef uzun boylu ,mavi gözlü siyah saçlı ,kendisine bakımı aksatmayan bir kızdır.Ayrıca Sedef açık giymeyi sever.Biryere giderken etek giyer. Sedef: -Hayrola arkadaşlar nereye böyle ? Ozan : -Hiçç öyle canımız sıkıldı da koşuyoruz öylece der. Ne yaptıklarını söylemek istemezler Sonradan söylerler Fatih:Biz grup kurduk.Grup için toplanma yeri arıyoruz dedi.İstersen sen de gel ama grupta okadar açık giymek yok. Sedef : Bilmem ki ne yapayım Fatih :Hadi gel ama biraz eğleniriz Sedef :Tamam ama arada istediğim gibi giyinirim.Ayrıca bizim evin arkası uygun. Mete söze girer Mete:Olur çok güzel olur der gruba sedefte dahil olur. Ertesi sabah hepsi sözleştiği saatte Sedeflerin arka bahçede buluşurlar Sedef herzamanki gibi makyajını yapmış modasına uygun yırtık pantolonunu giymiştir.Modadan habersiz arkadaşları önce Sedef'e güldüler. Sedef: -Niye gülüyorsunuz ya ? Hepsi cevaplar Eski Pantolonla mı geliyorsun Sedef: Ne eskisi bee bu moda modaa.... Fatih: ☺ güler.. ve moda bu mu yuhh artık Sedef :Ne o beğenemedinmi yaa Fatih: Beğenmedim ne yapacaksın? Sedef : Sen cahilsen banane.. Mete söze girer hadin işimizi başlayalım der ve yarın pikniğe gidelim .. Fatih Olurr olur Sedef: Benim annem izin vermez ama yinede izin alamayı denerim Piknik için Sözleşirler ve vedalaşırlar.. Sonn

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Saçma bir soğuk espiri kitabı. Yazarı bu konuda master ını yapıyor. (Bu kadar tutacağını tahmin edemezdi.)

HERKES BAKSIN BİR :)

  Herzaman ki sıradan okul günlerimden birine uyandığımı sanıyordum. Yanılmışım... Telaşsız hareketlerle gözlerimi araladığımda herzamanki, tam olarak şeker pembesi rengindeki duvarlara ve odaya kısa bi bakış atıp kesin olarak evimde olduğuma emin oldum. Evet öyle diyorum çünkü dün gece olanları gerçektende sindirmekte güçlük çekiyordum. Nasıl olurda hiç tanımadığım bi çocuk -lanet olsunki çok yakışıklı bir çocuk-bana gelipte 'Ben senin kardeşinim. Üvey. O yüzden şimdi eşyalarını toplayıp bizim eve geliyorsun. Hemen.' diyebiliyordu ve hemen ardından da karşıma geçip o şirin gülümsemesini takınabiliyordu. Saniyeler içinde gülüşünün şirin olduğunu da nerden çıkardım onu bile bilmiyordum.Ah!!

Üvey kardeş yada kuzen ilişkisi değildir. Veya öz kardeş. ********************************* "Rüya. Sana bazı sorular soracam ve sende doğru cevap vereceksin.- Parmağını çıtlattı- Tamam mı?" "Tamam." Parmağını çıtlattı. "Seninle ormanda konuşurken birini sevdiğini söylemiştin dimi?" "Evet." Parmağını çıtlattı. "O kişi bu evde mi?" Allah kahretsin. "Evet." Parmağını çıtlattı. "Senle aynı yaşta mı yoksa bir yaş büyük mü?" Ne yapmaya çalışıyorsun Yankı? "Bir yaş büyük." Parmağını çıtlattı. "Uzun boylu mu?" Selim minyondu. "Evet." Parmağını çıtlattı. "Esmer mi?" Oğuz sarışındı. "Evet." Parmağını çıtlattı. "Kahve rengi saçlı ve kahve rengi gözlü mü?" Hakan'la birbirlerine benziyorlardı. "Evet." Parmağını çıtlattı. "Şu ana yukarda mı yoksa aşağda mı?" Sustum. "Rüya cevap ver!" Yine sustum. "Rüya kahretsin bana bir cevap ver!"diye bağırdı bu sefer. "Sensin o sensin! Oldu mu!"diye bağırdım gözlerimden yaşlar süzülüyordu.