Nika była Strażniczką króla Thróra. Po drobnej sprzeczce - za którą groziła jej kara śmierci oraz natychmiastowe zwolnienie ze stanowiska - wyrusza w celu uratowania księcia Thorina z rąk orków. Po paru drastycznych przygodach w lochach Ereboru okazuje się, że jest ona nosicielką błękitnej i prastarej krwi Vindicta. W sercu księcia rozkwita nadzieja. Czyli nareszcie będą mogli być razem? Jednak przybywają wieści ze wschodu i południa - wroga armia o liczebności kilkukrotnie większej, niż połączone siły Ereboru i Dal, nadchodzi, aby dokonać zemsty oraz zagarnąć bogactwa Rodu Durina. Lecz Nika ma potężnego sojusznika. Jej brat bliźniak, Draco, zasiadł na tronie północnego królestwa Terramoru za górami. On również dowiedział się o armii, zmierzającej w stronę bezbronnej siostry. Bitwa ma się dopiero rozpocząć, lecz przepowiednia mówi o jeszcze jednej... ➳ Wydarzenia dzieją się przed atakiem Smauga na Erebor. Zawsze ciekawiło mnie, co się wtedy działo. No i cóż, postanowiłam coś o tym napisać. Ale jak to fanfiction, wiele rzeczy będzie ponaciąganych i pozmienianych, lecz mam nadzieję, że się spodoba. Okładkę wykonała @Milky_Maze

Pod Thorinem załamuje się lód i krasnolud wpada wraz z Azogiem do zimnej wody. I to jest koniec, tak? Tak umiera Król pod Górą? Tak ma wyglądać jego śmierć? O nie, nie, nie. Oczywiście, że nie! Bo przenosi się do innego świata. Jest tam samotny, nie może sobie w nim poradzić. Ale odnajduje miłość swego życia. Jednak Azog nie daje mu spokoju. Tropi go, nęka i nie pozwalając krasnoludowi o sobie zapomnieć tak łatwo. Czy Thorin zdecyduje się zostać z ukochaną w jej świecie, porzucając swe dotychczasowe życie króla, czy może ją opuści, zostawiając samą? A może istnieje sposób, aby razem powrócili do jego świata? Aha, wspominałam już, że Thorin jest... czarnym wilkiem?

- Dalej, Irino. Nie gryzą. A jeśli już, to tylko wtedy, kiedy ktoś ich sprowokuje. - Wasza Wysokość... - zaczęła ostrożnie, próbując odpowiedzieć, ale Thorin wybuchnął śmiechem. - Wasza Wysokość! - powtórzył, niemal dławiąc się ze śmiechu. - Naprawdę, Irino, myślałem, że jesteśmy na „głupi krasnolud". Kilka krasnoludów przy stole również zaczęło się śmiać, choć nie wiedzieli dokładnie, o co chodzi. - Nie jestem pewna, czy nadal mogę tak mówić... - mruknęła, nie patrząc na niego. Thorin nachylił się bliżej, jego ton był niższy, bardziej osobisty. - Możesz mówić, jak tylko chcesz. Ale jeśli będziesz mnie tytułować jak Balin, zacznę się zastanawiać, czy nie zamieniłem Iriny na jakąś inną kobietę. - Nie... nie zamieniłeś - wymamrotała, a jej policzki znów oblał rumieniec. - To dobrze - odpowiedział, zadowolony z jej reakcji. - Bo tamta Irina była jedyna w swoim rodzaju. I nie wyobrażam sobie, żebyś nagle stała się kimś innym.

(W TRAKCIE KOREKTY) Czy da się kochać kogoś, kto odebrał twoją wolność? I czy można odzyskać siebie, będąc już czyjąś własnością? Ahilia Salvarsen nigdy nie była panią własnego losu. Tytuł córki wodza oznaczał ogromną odpowiedzialność i obciążenie oczekiwaniami nie tylko ojca, ale całego plemienia. Wiedziała jednak, że cudze ambicje nie zaprowadzą jej tam, gdzie naprawdę pragnie być. Zaplanowała ucieczkę - życie z dala od politycznych układów, u boku najlepszego przyjaciela. Mieli zniknąć, cicho, nagle, gdy stopnieje śnieg, lecz zanim zdołali przekroczyć granice Viridionu, Ahilia została wybrana. Nie przez bogów, nie przez los - przez cudze życzenie. Teraz musi stawić czoła mężowi, którego nie chciała, magii, która dotąd trwała uśpiona oraz światu, który zaczyna się chwiać.