Gerçek Ailem / Askeri (Kadın Asker) Ben Okyanus, büyük bir Yangın'dan çıkmayı başarmış ama Kül'e dönmüş bir İstihbarat Ajanı. Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya... Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus'tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum? Okyanus'un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi? Okyanus'ta boğulacak mıdır? Yangın'da Kül'e mi dönüşecektir? Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır? Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi? Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus'un bilinmeyen geçmişi... Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus'un Kül'ü müydü? "Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!" "Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!"

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...

Ragıp kanlar içinde kalan kadının bedenini uçurumdan aşağıya attıktan sonra yerde ağlayan bebeği kucağına aldı. Tekin, ürkekti. " Onu da atın uçurumdan. Kıyametimizi büyütmek istemiyorum. " diye söyleniyordu. Necati ayağa kalktı. " Biz büyütmeyeceğiz. Tüm pisliğini başkası çekecek. Biz büyüyünce alacağız. " dedi. Seneler sonra genç kız, sırtını delen demirin pasını ciğerlerinde hissederken, genç adam ellerini kızın göğüs kafesinden çekti. Kızın yüzüne eğilip fısıldadı " Ölmeyeceksin. Senin Araf'ın benim. Bana gelmeyeceksin. " Genç adam elini kızın göğsünün içine daldırdı. Kalbini avucunun içine aldı. İşte dünya bu kadardı.