Sen yaz saati uygulaması, Ben kış saati. Ortak bir takvimimiz bile olmadı. Seni bir saat ileri almışlar, Beni bir saat geri. Bu zamanlar yoksa bize düşman mı?

Elzem Akay'ın sıradan ama güzel bir hayatı vardı. En iyi okullarda okumuş, en güzel oyuncaklara ve kıyafetlere sahip olmuştu. En değerli mücevherler daima onun boynunu süslemiştir. Lüks içinde yaşarken hayatta istediği her şeye kolayca sahip olmuştu. Üzerine titreyen iki abisi, onu hep güldüren kız kardeşi, iyi bir yengesi ve onu sürekli çıldırtan bir hizmetçisi varken hayat ona karşı fazlasıyla cömertti. Tüm bunları ne bozabilirdi ki? Bir gece korkunç bir ritüele kurban edildiğinde gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Orta Çağın hiyerarşisinin içinde kalmışken eve dönmek hiç kolay değildi. Kendi dünyasında bir öğretmenken Ölümsüzlerin akademisinde bir hizmetçi olunca, sınıf farkının acımasız gerçekleriyle yüzleşir. Burası onun dünyası değildi, burası barbarların hüküm sürdüğü Araftı ve o, hayatta kalmak istiyorsa lüks alışkanlıklarından ödün vermeyi öğrenmeliydi. *** "Medeniyet yoksunu, vahşi barbar!" diye ona sesimi yükselttiğimde çatılan kaşları umurumda bile değildi. Tüm gün kuyudan su çeken o değildi. "Şu sivri dilin bir gün başına bela olacak." Sert bakışlarla beni uyardıktan sonra merdiveni işaret etti. "Kahyadan fırça yemek istemiyorsan işinin başına dön." "O kadın bir cadı." Ondan bahsederken bile tiksintiyle yüzümü buruşturdum. "Bence benden nefret ediyor." "Hayret." Kaşları alayla yukarı kalktı. "Oysaki çok sevilesi bir kadınsın." İğneleyici sesiyle ters ters ona baktım. "Sizde öyle Savcı Bey," dedim oyunbaz bir ifadeyle. "Sizi görenlerin yüzünde güller açıyor." "Bunu inanarak söylemiyorsun." "Tabii ki inanarak söylemiyorum." Gülerek bana ikinci kez merdiveni işaret etti. "İşinin başına dön aksi taktirde yarın seni sınıfıma almam. Bir hizmetçiye ders verdiğim için yeterince sorun yaşıyorum." Bu vahşiler kendi dünyamda ne kadar zengin ve asil olduğumu anlamak istemiyordu.

↝TAMAMLANDI ↝Gerçek Ailem Kurgusudur Öz babası sandığı adamdan yıllarca şiddet gören kız yıllar sonra gerçek ailesini bulur. Yazgı 5 abi ve 1 kardeşiyle neler yaşayacak birlikte görelim . TÜM HAKLARI BANA AİTTİR !!!ALINMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.!!! **** > 5 Kasım 2023 Tarihinde Yazıldı. > 1 Nisan 2025 Tarihinde Bitti. # 1 - Yazgı ... 20.03.24 # 1 - Kabus... # 2 - Yazar ... # 2 - Hemşire ... # 4 - Korku... # 6 - Kayıp ... # 18 - Ağabey...

Hayat bana seçenek bırakmadı. İstemediğim bir evliliğin, zorla atıldığım bir oyunun içinde buldum kendimi. Ben, Beray Savran. Arkeolog, ama en çok kendi geçmişini kazıp çıkaran bir kadın. Yüreğim de kapanmayan yaralarla, bir yabancının soyadını taşımak zorunda bırakılan bir kadın. Giovanni Devran Lombardi. Bir adamdan çok bir sır. Tahmin edilemeyen, soğuk ve sert. Onunla aynı evde kalmak, aynı havayı solumak ve aynı gökyüzüne bakmak, her gün yeni bir savaşa uyanmak demek. Ama konu sadece o değil. Ailem. Onunla evlenmem de en büyük rolü oynayan ailem. Sayısız baskıları, beni bir uçuruma itti ve düştüğüm de bunu göremeyecek kadar kör olmuşlardı. Ben, Beray Savran sadece arkeolog değil aynı zamanda görünmezdim. İtildiğim evlilikte solup gittiğimi göremeyecek kadar görünmezleşmiş ve sessizliğimin ardından savaşmaya ant içmiştim. Onu, Giovanni Devran'ı sevecek miydim yoksa savaşıp özgürlüğümü mü ilân edecektim? Bazen sessizlik de bir çığlıktır. Ve ben, çığlık atmadan da yıkabilirim bu düzeni.

"Bir can için bir can, bir ömür için bir ömür... Kalplerin rızası sorulmadan kesilen bu hüküm, ya iki hayatı kül edecekti ya da küllerinden yeni bir hikaye var edecekti." Mardin'in sert rüzgarları, iki yabancıyı "Berdel" adı altında aynı kaderin zincirine vurduğunda; ne töre aşkı tanıyordu ne de aşk töreyi. Bir yanda sessizliğini yemin bilen bir kadın, diğer yanda hükmünü yüreğiyle vermeye hazırlanan bir adam. Hüküm verildi, kalem kırıldı. Şimdi sıra yüreğin sesinde. . . . . . . . Mirza ve Dilan kaçınca, töre gereği ölüm fermanı verilecekken; Zerya'nın babası Reşat, oğlunu kurtarmak değil, kızından kurtulmak ve ağaya dünür olmak için berdel teklif eder. Hazar Ağa, sevdiği kadına kavuşacağını düşünerek (gerçek acısını bilmeden) bu teklifi kabul eder. Zerya ise abisinin hatasını canıyla ödeyeceğini düşünerek büyük bir korku ve babasından yediği son dayakların izleriyle konağa gelin gider. ZERYA VE HAZAR AGANİN AŞKI

Yetimhanede büyümüş, gerçek ailesini hiç tanımamış, bebekken çöpe atılan bir kız 16 yıl sonra ortaya çıkan ailesini affedebilecek miydi? Yalanlar,sırlar,gerçekler ortaya çıkabilecek miydi? İz annesinin onu çöpe attığını sanarken arkasından çıkan gerçekle başa çıkabilecek miydi? Ailesine alışmaya çalışırken travmalı geçmişini unutmaya çalışan bir andanda abisinin arkadaşı olan Kaya'ya karşı neler hissedecekdi? Aksay abileri İz'in yaralarını sarabilcek miydi? 🖤 Adım İz. Adım gibi İz bırakacağım onlara.

KİTAP BAŞLANGIÇ - 08.02.25 SON GÜNCELLEME -11.06.25 Her şeyin farkındaydı. Ama hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranmak zorundaydı. Vildan Armevo, babasının borçları yüzünden bir boks ringinin ortasına atıldığında, karşısında Ateş Vargas vardı. O an, yalnızca bir maç değil, bir hayatın dönüm noktasıydı. Ya kazanacak ve Vargaslarla olan bağını tamamen koparıp kendi yoluna devam edecekti Ya da kaybedip onların gelini olacaktı. Peki, Vildan gerçekten Vildan mıydı? Yoksa geçmişinde sakladığı bambaşka bir kimliği mi vardı? Yeşim Armevo'nun katili kimdi? Rauf Aslan gerçekten yardım mı ediyordu, yoksa ardında başka bir şeymi vardı? "Teslim ol" ama bu bir son değildi. Belki de şimdi başlıyordu her şey. Kan, aşk, ihanet ve sırlarla örülü bu hikâyede hiçbir karakter göründüğü gibi değil. Ve hiçbir gerçek tek başına ayakta kalamaz. Tüm karakterler ve olaylar hayal ürünüdür. Gerçek kişilerle ilgisi yoktur.

Aden bir evin tek kızi Bir Aşiretin tek kız çocuğu peki ya Aden gecek ailesiyle Mutlu olabilecekmi Aile sirilar birer birer çözülecek ve bunu Aden yapicak ya bu sırları çözdükce batacakmi bitecek....

Elisa nın üvey babası tarafından başka bir adamla evlendirilen ve acıya doluşan hikayesi

Bir oyun, bir oyuncu, bir oyuncak ve bir kurucu. Avlanması gereken bir adam ve avcı bir kadının oyunu. "Avımsın adam..." dedi kadın. "Avınım kadın..." dedi adam. İki insan, iki aşık, iki yabancı. İkimizde oyunun içinde tıkılıp kalmıştık. Çıkış yoktu. Kaçmak yoktu. Sadece kurallara göre oynamak vardı. O Av, ben Avcı. İki karanlık ve iki tehlikeli insandık. Ya bu oyunu bitirecektik ya da yeni bir oyun oynayacaktık. Sözlerim sözleriydi... Gözlerim gözleriydi... Hislerim hisleriydi... Ellerim elleriydi... İzlerim ise izleriydi... İkimizde birbirimize aittik. İkimizde birbirimiz için yaratılmış gibiydik. İkimizde derin yerlerden, derin yaralar almıştık. Ve onları birbirine dikmiştik. Biz birdik. Bütündük. Bir bedendik. KİTABIN TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR, (Ç)ALINTI DURUMU OLURSA HUKİKİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR. 31/03/2024