"sen kimsin?" "Ben kimim bazen bende tanımıyorum biliyor musun kim olduğumu ama adım afra" "Efe,iyi bir tanışma olmadı ama Arif efe" "İsmin afra bende" "İşte sen kimsin afra? Niye tanıyor gibi hissediyorum seni?" "Asıl ben seni nereden tanıyorum efe?"

Lise yıllarının birbirine tahammül edemeyen iki ismi: Sahaların hırçın yeteneği Emirhan Topçu ve sınırlarını kendi çizen Begüm Ayla Gülmez Yıllar sonra bir akşam yemeğinde kesişen yolları, sadece eski bir rekabeti değil; ailelerinin "görücü usulü" planlarını da gün yüzüne çıkarır. Bir yanda Emirhan'ın bitmek bilmeyen inadı, diğer yanda Begüm'ün soğukkanlı duruşu... Ailelerin kurduğu bu oyunun tek bir kuralı var, ama ikisinin de uymaya niyeti yok. Tamamen hayal ürünüdür, hiçbir gerçeklik barındırmaz.

Utkuuu abii

Tesadüfler insana bazen yol olur,tesselli olur,en zor zamanınında uzatılan bir el olur,insan için dönüm noktası olur.. İste o akşam ennur ve efe için dönüm noktası olmuştu.

Kapımı çaldı bir aşk, içeri girdi. Aklımı aldı da sorma, geri getirmedi.

Bu evlilik gerçek değildi. Aynı evde yaşayan iki yabancıydık. Sonra birbirimizin yarasına dönüşmeye başladık. Garip olan şey ise, bir süre sonra bunun sahte gibi hissettirmemesiydi. Ve ben, onun en kötü hâlini bile ezbere biliyordum. ⚠️ İçerik Uyarısı: Bu hikaye sağlıksız ilişki dinamikleri içermektedir. Karakterlerin davranışları ideal ya da örnek ilişki olarak sunulmamaktadır. Okuyucu takdiri önerilir.

Spontane yazılmış bişey kafadan sıkılınca yazıyom

Arif sözlerine devam ederken masadan telefonunu aldı. Tekrar telefonuna dönmeden önce bana bakarak konuşmasını sürdürdü A:Ben deli değilim. Sırtını koltuğa yaslayıp telefonuna bakmaya devam etti. Sinir katsayım artmıştı ama bunu belli edemezdim. T:Buraya yalnızca deliler gelmiyor T:Hattâ hiç deli gelmiyor Arif bey.