Felix 24 yaşında sıradan biriydi. Ya da en azından o öyle sanıyordu. Ailesi olsun iş arkadaşlari olsun herkes üstüne geliyordu. Ailesinin gözünde ne kadar çalışırsa çalışsın iyi bir çocuk olamamıştı. İş arkadaşları onun açığını arıyor, en ufak hatasında onu aşagiliyorlardi. Hayatı adaletsizdi. Herkesten herşeyden bikmisti. Gerçek Dünyadan o kadar bikmisti ki kendini sanal aleme gömüyordu. En çok ta kitaplar onu kendine getiriyordu. Fantastik kitaplara çok kapiliyordu. Küçüklüğünden beri böyleydi. Ne zaman biriyle anlaşmazlık yaşasa kafasını kitaba gömerdi. Yağmurlu bir günde, elinde şemsiyeyle yürürken yüzü beş karişti. Artık hayat enerjisi kalmamiş gibiydi. Onu hayata döndürecek bir şey olmamaisti henüz. Onun gözünde olmayacaktı da. Sevdiği bir kuzeni vardı. Kuzeni onun abisi gibiydi. Bir tek kuzeni anlıyordu onu. İş çikişi da kuzeninin evine gidecekti. Ta ki o olana kadar...