Birçok zorluğu ve her şeye rağmen sevdiğim insanları geride bırakıp kendime kurduğum o küçücük düzenimde, belanın yine beni bulacağını nereden bilebilirdim ki? Zaten en çok korktuğumuz şeyler değil midir hiç ensemizden ayrılmayan adeta o zehirli soluk? Bakalım başımdaki bu belalara rağmen bir şeyleri anlamaya başladığımdan beri aradığım o sonsuz huzura kavuşabilecek miyim?

Kardeşlik için son bulmayan arkadaşlıktır derler, peki ya bir kaybın iki zıt kutuba dönüştürdüğü iki kardeş için de geçerli midir bu?