Dwudziestojednoletni Ernest Wolski zaczyna nowy etap życia. Studia, pierwsza praca i przeprowadzka do Radomia stają się próbą ucieczki od demonów przeszłości. Na jego drodze pojawią się ludzie, którzy zmienią jego spojrzenie na świat - i tacy, którzy spróbują mu je odebrać. Pełna emocji, humoru i cholernie gęstego napięcia historia o tym, że czasem trzeba się pogubić, może poświęcić tę jedną, dziką noc, by odnaleźć coś (albo kogoś) zupełnie niespodziewanego - mężczyznę albo... mężczyzn. Nawet jeśli oznacza to wejście w relację, która może być równie uzależniająca, co niebezpieczna, niezależnie od tego, jak wysoko lub nisko ktoś stoi w tym mieście. Pierwsza część trylogii z serii „Platynowe". ⚠️ WAŻNE ⚠️ • książka NIE zawiera treści o charakterze śmierci, choroby, przemocy, zabójstwa czy samobójstwa • występują w niej sceny 18+

Co zrobisz, kiedy nagle dowiesz się, że jesteś zmiennokształtną? Że twój wujek, za którego oddałabyś życie ukrywał przed tobą ten fakt, a teraz zostawił cię w jakieś szkole dla dziwolągów samą i przerażoną? Co zrobisz, gdy dowiesz się, że ktoś próbuje cię zabić, ponieważ posiadasz moce, o których nie masz zielonego pojęcia? Te pytania zadaje sobie Sandra. Szesnastolatka, która w tej szkole dla dziwolągów nauczy się o sobie więcej, niż w jakiejkolwiek innej szkole. Pozna wspaniałych przyjaciół i przeżyje mnóstwo zarówno pięknych, jak i trudnych momentów. Dozna też uczucia straty. I wreszcie nauczy się kochać, bo czym byłaby młodość bez pierwszej miłości? Wspaniała okładka zrobiona przez @Iwaholmes. Dziękuję bardzo! KOPIOWANIE I ROZPOWSZECHNIANIE CZĘŚCI LUB CAŁOŚCI MOICH OPOWIADAŃ ZABRONIONE!

"Przetrwałam koniec starego świata, żyjąc w społeczności ocalałych, która ingeruje w każdy aspekt mojego życia. Właśnie kończę 18 lat i mam poślubić chłopaka, który mnie nienawidzi, a potem stworzyć z nim przykładną i jak najbardziej przydatną dla wspólnoty komórkę rodzinną." W Społeczności życie toczyło się zamknięte w bardzo sztywnych, określonych przez Radę Starszych ramach. W wieku dziesięciu lat otrzymywałeś przydział stanowiskowy, zgodnie z posiadanymi zdolnościami lub po prostu adekwatny do aktualnych potrzeb wspólnoty. Było zbyt mało kucharzy... więc zostawałeś kucharzem. Brakowało strażników lub rolników, to dostawałeś przydział i przez kolejne sześć lat szkoliłeś się pod okiem opiekuna na to stanowisko. Każdy obszar twojego życia był dobrze przemyślany i zaplanowany tak, aby wspólnota działała jak dobrze naoliwiona maszyna. Wyższość potrzeb grupy nad potrzebami jednostki miała zapewnić to, co w tych trudnych czasach było najbardziej istotne... przetrwanie. Gdy kończyłeś osiemnaście lat, dostawałeś przydział partnera. Rada starszych wybierała osobę, z którą miałeś się związać i od tego dnia tworzyć przydatną Społeczności komórkę rodzinną. Nie ma miejsca na preferencje, uczucia czy jakiekolwiek odchylenia od wyznaczonej normy. Sztywne ramy mają zapewnić bezpieczeństwo. Z tego powodu próba sprzeciwu kończy się karą, a niejednokrotnie nawet śmiercią. Dlatego staram się podporządkowywać i być twarda. Ale z każdym dniem zbliżającym mnie do osiemnastych urodzin czuję, że krew we mnie gęstnieje, dostarczając do ciała co raz mniej tlenu. Kim będzie człowiek, którego wybierze dla mnie Rada? Lęk o przyszłość sprawia, że każdy oddech kosztuje mnie co raz więcej wysiłku, a fasada posłusznej dziewczynki utrzymywana przez lata powoli zaczyna pękać. Czuję, że nadchodzą zmiany... Czuję to każdym porem mojej napiętej skóry...