Masallarda prensler olur. Bazılarında ise kalpsiz krallar. Kalbi bana ait bir kral, kalpsizliği bana olan bir prens buldum. Biri beni bir ateş kadar keskin kıldı.. diğeri ise kül... bu hikayede yanan hep ben oldum. Yok oldum, kor oldum ve en sonunda yine kül. Ala akova hayatı boyunca kaderinden kaçmayı dilemişti. Duyduğu, gördüğü, hissettikleri onu sadece ucu bucağı olmayan bir korku içine hapsetmişti. Kaderin vereceğini kendine yasaklamışken gözleri kör olup kendine bir yara açmıştı. Geçmişi ardında bırakıp kaderinden kaçmak ise en büyük hatasıydı. Kader yıllar sonra o iki tanıdık yabancıyı karşılaştırmaya yüz tutmuş gibiydi. Ne yazıktır ki artık yaşanılanlar eskisinden daha da karma karışıktı.

"Bende burada kalmayacağım. Haberin olsun." "Sen burada kalacaksın." Dediğinde yeniden arkadaşlarına döndü. "Atlayın." Onu satın alan adamdan yaralı bir şekilde kaçar. Hiç bilmediği bir şehirde hiç bilmediği bir sokağa girer ve yaralı bir şekilde yere yığılır. Mahallenin bilindik erkekleri onu o halde bulur ve kimseye söylemeden bir hafta boyunca ona bakarlar. Ama görmezden geldikleri birşey vardır. Kızın peşinde ki adam kolay lokma değildir.