Bazen hayatına girmeye çalışan bazı insanlar gibi olmayıp.Öldürdüp toprağa gömdüyün duyguyu çıkararak imkansızı başaran insanlar var.Bazende o duyguyu çıkarıp daha şiddetli öldürüp yeniden gömenler.O duygu Sevgi kimisinde çiçek açan kimisindeyse korkudan baş çıkarmayan.Kimisinin en çok koku aldığı amma bazılarının görmeye bile fırsatı olmadığı çiçek.O çiçek yanlız kendi toprağında açar yanlış topraktaysa küçük tumurcuk bile olamaz.Bazen kanından olan insanlar öldürmek ister seni bazende öldürmek bana yanlız hayatım boyu nasıl bir insan öldürülür dersi verildi nasıl hissler gömülür nasıl duygular parçalanır nasıl hayatta yaşanmaz bildiyim tek şey bu.Bu kitapta minik fídan halini yaşamanış Ağacı öyreniceksiniz daha doğrusu fídan halini ona geri veren sevgiyi insanıda.Bazen karanlıkta kalınca minik bir tumurcuğa hasret olursun ben o kadar dayandımki sonunda parlayan bi ışık buldummm.....

Sanki ben bir çiçektim amma her gerçekte bi kanadı kopan o çiçek amma benim kökümü hayla ayakta tutan bi duygu var bi hiss vardı içimde hiç bir zaman tanımlayamayıp her zaman taş altında kalan bi duygu işte ona isim veremiyodum.Bazen keşke keşke o duyguda gitse ayakta duramam diyodum kendime birisi elleriyle boğazımı boğuyo kadar acı çekiyorum ki amma bi türlü ölemiyorum işte işte benim sorunum buydu ölememek....... -KENDİ BOĞAZINI BİR DUYGUNUN ELLERİNE HAPS EDİP ÖLDÜRMESİNİ BEKLEYENLERE. KEŞKE O GÜN O SAVAŞTA TANK ALTINDA KALSAYDIM BELKİ O ZAMAN ONUNLA BULUŞA BİLİRDİM........