Kesilen daldan yeşerir yeni çiçekler, umudu kalbinize çiçek gibi iliştirin diye... 🌿🌸

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

Aynı sokaklarda büyümek, aynı geçmişi paylaşmak demek değildir. Bazen aynı mahallede büyüyen kalpler, yıllarca birbirinden habersiz susar. Kimi sevgisini saklar, kimi hislerini inkâr eder, kimi ise yanlış bildiği duyguların peşinden gider. Dört genç, çocukluklarından beri aynı duvarların arasında, aynı kaldırımlarda yürürken büyüdü. Ama bazı kelimeler hiçbir zaman söylenmedi. Bazı bakışlar yarım kaldı. Bazı aşklar, başlamadan bitti. Şimdi geçmiş geri dönüyor. Ve herkes, susturduğu kalbiyle yüzleşmek zorunda. Bu hikâye; bastırılan duyguların, zamanında konuşulmayan sevdanın ve mahalle arasındaki kırık kalplerin hikâyesi. Bazen aşk, tam önündeyken bile fark edilemez. Bazen en derin sevda, en sessiz olanıdır.

Onlar imkansız bir hikayenin en güzel sonu olmaya çalışıyorlardı.

Futbol sahasında yıldızlaşan ilayda , kadın futbol takımının en dikkat çeken ismidir ama medyanın ilgisi hep "kadın halinle..." şeklindedir. bale sahnesinin yüksek ismi mert ise hem hayranlık hemde alayla karşılasan bir balet... peki hayat onları nasıl karşılaştıracaktı ? ya da insanlar onlara nasıl tepki gösterecekti ? bizimle toplumun önyargılarını kırmaya varmısın?

Abimin arkadaşına aşık olursam...

KONUSU: Sekiz çocuk, farklı geçmişlerden gelen ve farklı yetimhanelerde büyüyen bireylerdir. Ancak, bir gün hepsi aynı yetiştirme yurduna transfer edilir. Bu yeni ortamda, gizemli bir şekilde her birine birer mektup ulaşır. Bu mektuplar, onları bir araya getirir ve çözmeleri gereken büyük bir bilmeceye yönlendirir .Geçmişin sırları ve fobilerle yüzleşme. Birlikte çalışmanın ve güvenin önemi. Her karakterin duygusal yolculuğu ve bir bilmecenin çözülmesinin yanı sıra kendilerini keşfetmeleri. '' DUYGULAR SENİN HAYATTA OLDUĞUNU GÖSTERİR.DUYGULARINI YOK ETTİĞİNDE ARTIK HAYATTA YOKSUN DEMEKTİR.''

Araftaydım ,ölümle yaşam arasında neresiydi burası bu koku neydi,sesler,adım sesleri buradaydı gelmişti peki geçmi kalmıştı yoksa yetiştimi işte bunu bilmiyorum...

Normal bir hayat yaşayan Esra Ela Algül İzmir'de Sanat Üniversitesi güzel sanatlar fakültesini okumaktadır. Fakat her yıl olduğu gibi bu yıl da Üniversiteden üç öğrenci seçip daha iyi eğitilmeleri için meşhur ressamların yanına gönderildikleri sırada Esra'nın bu normal hayatı da bununla birlikte son bulur. Diğer iki arkadaşı ile seçildiklerinde bir kura sonucu üçü de farklı ressamlar ile eş olurlar. Deniz Sayer Ela Güzel ile, Ece Maran Akın Özün ile, Esra Ela Algül ise en nefret ettiği ressam olan Esar Yiğit Karahan ile eş seçilir. Ve bu seçim onun tüm hayatını altüst eder. Hatta sadece onun da değil, Esar'ın da tüm ezberlerini bozar. *** "Senden nefret etmeseydim, seni sevebilirdim." dedim yarı uykulu bir ses tonuyla. Sarhoşluktan ne dediğimi bilemezken arabanın koltuğuna yığıldım. "Neden benden nefret ediyorsun peki? Sana ne yaptım ben?" diye sitem etti arabayı kullanırken. Bir gözü aynada arkada oturmuş beni seyrediyordu. "Hangi nedenini sayayım?" Esnedim. Uyku peşimi bırakmıyordu. Ama buna rağmen gözlerimi açık tutmakta kararlıydım. "Birden fazla nedenin mi var?" Şaşkınlık içinde soruma soru ile karşılık verdi. "Evet." dedim kısaca. "Hepsini say o zaman." dediğinde küçük ,meraklı çocuklar gibi çıkmıştı sesi. Bu ses tonu hoşuma gitmişti. Yüzümde ufak çaplı bir gülümseme oluşurken verdiği sorunun cevabı aklıma geldiği an yüzüm asıldı. Çift gören gözlerle ona bakıp konuşmaya başladım sonra. "Anneme benziyorsun. Onun kadar kalpsizsin. Ruhun yok senin!" Kelimelerim sert ve acımasız çıkmıştı. Kelimelerimi duyar duymaz yutkundu ama sonra hemencecik kendini toparladı. "Diğerleri?" "Onların daha zamanı var." dedim. Çünkü çok uykum gelmişti ve birazcık uyumak istiyordum. "Peki." dediğini duydum gözlerimi kapatmadan önce. Sonra her şey karanlıkla buluştu. --- Yayın tarihi : 09. 09. 2024