SAPLANTI'nın devamıdır. Lütfen başlamadan önce birinci kitabı okuyun.

Not: Yetişkin içerik ve cinsel ögelere yoğun bir şekilde yer verilecek, şiddet, vahşet ve olumsuz örnek oluşturabilecek davranışlar işlenecektir. Eğer bu konularda hassassanız okumayın. (Bunu şaka olsun diye ya da okunma kasmak için söylemiyorum, ilk bölümlerde tabi ki bu sahnelerden yok, Kukla 20. bölüm ve sonrasında asıl olaylara giren bir kurgu, ilk bölümler klasik ve klişe gelebilir ama değil. Yani bu uyarıları yaparken son derece ciddiyim, lütfen siz de başlamadan önce dikkate alın.) ~~~ Kaçmak... En iyi bildiğim şeydi. Yakalanmak istemiyorsam beni kimse yakalayamazdı. Ve şimdi en iyi bildiğim şeyi yapmam gerekiyordu, kaçmam gerekiyordu. Hayatım buna bağlıydı. Büyük alanı dolduran tüm o coşku nidaları... Kafalarına geçirdikleri tuhaf maskelerin ardına gizlenen yüzden fazla insan... Ölmemi istiyordu, ya da celladıma çıkacak olan görev her neyse... Hayatta kalsam bile benden bir şeyleri eksiltmek istiyorlardı. Yalnızca benden de değil... Sekiz tünel vardı, her birine üçer kurban düşüyordu, kurbanlardan biri de bendim. Bu noktaya nasıl gelmiştim? En son yeni başladığım okulumda Yasemin Koçer ile en büyük klişeyi yaşıyorduk, şimdi karşımda Yasemin Koçer yoktu, Aenean adında bir kadın vardı. Aynı beden, farklı isim... Ve istediği tek şey kanımın aktığını görmekti, can verdiğimi... Bilemezdim... Basit ve klişe olarak adlandırıp hafife aldığım kadının en büyük kâbusum olacağını. Ben İzel İzem Hancı... Tüm hayatı bir kâbustan ibaret olan kadındım ben. Korkuyordum ve korkum benim tetikleyicimdi. Şimdi tek yapmam gereken olabildiğince hızlı kaçmak ve hayatta kalmaktı. Bugün ölmeyecektim... ~~~

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.