"Kan yüzünden evlendik." Sustu bir süre konuşmadı. Derin bir nefes alıp Dewran'ın kara harelerine baktı. "Ya bir gün başkasını seversen, ona âşık olursan ne olacak?" Aze'nin sorduğu soru karşısında Dewran'ın gözleri büyüdü. Yutkunmak istedi lakin yutkunamadı. Sevdiği kadın başka birisinden bahsediyordu. Dewran için Aze dışında birini sevmek haramdı. Başkasına bakmak kör olması demekti. Dewran için sadece Názesi vardı. Náze dışında kimse olmadı. Olamazdı... Yıllarca uzaktan sessiz sedasız sevdi. Her adımından haberi vardı. Diyarbakır'da okumaya gidince bile hafta sonları onu görmek için kalkıp Amed'e gidip uzaktan sessiz sedasız izleyip geri dönüyordu. Şimdi sevdiği kadın başkasını sevmesinden bahsediyordu. Dewran'ın gözlerindeki şaşkınlık yavaş yavaş derin bir kırgınlığa dönüştü. Sanki Aze'nin sorduğu o tek soru, yıllardır kalbinde sessizce büyüttüğü sevdayı yok saymıştı. Ne öfkeliydi... Ne de kızgındı... Sadece canı acımıştı. Sevdiği kadının, kendisini hâlâ başka bir kadını sevebilecek biri olarak görmesi, yüreğinde derin bir sızı bırakmıştı. Kırgın bakışlarını Aze'nin gözlerinde gezdiriyordu. Söyleyeceği kelimeler dilinin ucundaydı lakin konuşamıyordu. Dili lâl olmuştu... Derin bir nefes aldı. Aze'nin sol avuç içini dudaklarına götürüp öptü. Aze durgun gözleri ile Dewran'ı izliyordu. Burada alacağı cevap çok önemliydi. Dewran gözlerini yumup açtı. Sertçe yutkunup konuşmaya başladı. "Eğer bir gün gözlerim senden başkasına bakarsa..." "Eğer bir gün bu kalbim başkası için atarsa..." Uzun bir süre duraksadı ve konuşmadı. Aze dikkatli bir şekilde Dewran'ın vereceği cevabı bekliyordu. Dewran'ın sözleri içten ve keskindi. Yalan bir ses tonu yoktu. "Kafama sıkar giderim, Náze." Dewran dediklerinde kararlıydı. Eğer bir gün başkasına bakarsa Ahmet Kaya'nın dediğ

Kars'ın uçsuz bucaksız beyazlığı, gökyüzünden yere düşen sessiz bir ağıt gibiydi. Bu topraklar, sert rüzgarları ve katı töreleri kadar, içinde sakladığı derin acılarıyla da tanınırdı. İşte Eflal, bu çetin coğrafyanın en narin çiçeğiydi. Aşiretin gururla anılan kızı, güzelliğiyle efsanelere karışmış, kalbini ise yalnızca bir adama, Alparslan'a adamıştı. Sevda, onun için kutsal bir emanet, Alparslan ise bu emanetin sahibiydi. Fakat bir gün, bu emanetin kırıldığını, sevgisinin toprağa düştüğünü anladı. Alparslan, Eflal'in gözlerinde bulduğu huzuru, başka bir kadının gölgesinde aramıştı. Eflal'in üzerine kuma getirmek istemiş ve bunun için aşireti toplamıştı. O gün, Eflal'in içindeki sevda ateşi bir kor gibi yanmaya devam ederken, gururunun üstüne çöken karanlık, ruhunu üşütmeye başladı Odaları şimdi soğuktu; taş duvarlar, Eflal'in sessiz çığlıklarını yankılamak için oradaydı. Oysa bir zamanlar bu duvarlar, onun kahkahalarını, sevdasının umut dolu türkülerini taşırdı. Alparslan, eve her giriş yaptığında, Eflal'in yüreği daha da sıkışıyor, gözleri uzak dağların ardında bir çıkış yolu arıyordu. Kars'ın soğuk rüzgarları, onun acısını daha da derinleştiriyordu "Töre mi ağırdır, aşk mı?" diye sordu kendi kendine. Gözyaşlarını içine akıtmayı öğrenmişti; çünkü aşiret kızlarına ağlamak yakışmazdı. Ama içindeki isyan, susturulması imkânsız bir fırtına gibi büyüyordu. Her gece yıldızlara bakıp, "Ben sevdim, ama sevdamı elimden aldılar," diye fısıldıyordu. Alparslan'a olan sevgisiyle gururu arasında sıkışmış, bir kadın olarak var olma savaşı veriyordu "Eflal: Karların altındaki sessiz çığlık", sadece bir kadının ihanetle yüzleşmesini değil; törelere, geleneklere ve kalbini yok sayan bir dünyaya karşı verdiği sessiz ama güçlü direnişi anlatıyor. Kars'ın karlı