Geçmişin en ağır enkazını ruhunda taşıyan, yirmi altı doktoru pes ettirmiş tehlikeli ve zeki bir akıl hastası, bembeyaz ve steril bir odada kendi ölümünü bekliyor. Onu sadece kontrol altına alınması gereken bir canavar olarak gören sisteme inat, hastasını iyileştirmeyi kafaya koymuş idealist psikiyatrist ise 082'nin o kadar da basit bir vaka olmadığını anlıyor. Sınırların ve zekanın çarpıştığı bu steril cehennemde, 082 yalnızca kendini mi karanlığa boğacak, yoksa kendiyle birlikte her şeyi mi aleve verecek?

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.