​"Beni öldürebilirsin, bıçağını bana da saplayabilirsin ama beni asla kendine aşık edemezsin!" ​Aras, sargılı olan sağ elini yavaşça kalbinin üzerine götürdü. Yüzünde, karanlığın içinden bile seçilebilen o takıntılı, pes etmeyen gülümseme vardı. Dudaklarını yavaşça oynattı. Sesi yoktu ama rüzgar onun o sessiz, tehlikeli kelimelerini odama kadar taşıdı: ​"Kendimi senin için parça pinçik ettim ufaklık... Şimdi söyle bana, bu kanlı aşkın karşısında daha ne kadar dayanabileceksin?" Ela, kendi küçük dünyasında KPSS'ye hazırlanıp hastanede kuracağı sakin geleceğin hayallerini kuran sıradan bir genç kızdı. Ta ki o gece yarısı, mahallenin karanlık ara sokağında işlenen o korkunç cinayete balkondan şahit olana kadar. Artık hayatı, elindeki gümüş sustalı bıçakla karşısında dikilen o tekinsiz adamın insafına kalmıştı: Aras. ​Aras; sarsılmaz, güçlü, tüm mahalleyi parmağında oynatan ama ruhu karanlığa teslim olmuş bir adamdı. Ela'nın bu sırra ortak olmasıyla birlikte, aralarındaki sessiz savaş başladı. Aras, genç kızın pencerelerini kapatmasını yasaklayarak onu her an izleyen bir ablukaya dönüştü. Ela, arkadaşının katili olarak gördüğü bu adamdan tüm ruhuyla nefret ederken; Aras, ona olan marazi aşkı yüzünden kendi ellerini duvarda parçalayacak kadar ona tapıyordu. ​Bir yanda kilitli çalışma odasının ardındaki sırlar, diğer yanda ise ilk kez kabuslarından ağlayarak uyanıp "Beni bu karanlıkta yalnız bırakma" diye yalvaran bir katilin çaresizliği... ​Nefretin sınırlarında dolaşan Ela, bu hastalıklı çekime ne kadar direnebilecekti? Kuralların mahallenin ara sokaklarında yazıldığı bu hikayede, duvarlar yıkılıp sargılar söküldüğünde geriye tek bir şey kalacaktı: Her şeyi yakıp kül eden, kaçınılmaz bir aşk.

Onun ölüm haberi gelirken, gözlerimi sıkıca kapattım. Gözümden süzülen damlalarla birlikte içerideki feryat sesleri içime işliyordu. Kocam ölmüştü... Onunla evlendiğim günün sabahı, kocam ölmüştü. "Oğlum! Yalan! Ölmedi!" diye feryat etti annesi.. "Yavrum! Yüreğimi dağlama, ölmedi de!" deyip, yakasına yapıştı büyükannesi bu haberi veren adamın. Bense bana gözlerini kısıp bakan babası ile göz göze geldim. Gözlerimdeki yaşlar dinmeksizin akıyordu. Hiç düşünmeden hıçkıra hıçkıra ağlayarak odaya koştum, arkamdan kapıyı kapatırken, gözlerimi açıp bir an için yatağa baktım.. Beraber ilk ve son kez uyuduğumuz yatak... Birden sırıttım, gözümde ki yaşları sildim. "Sonunda ölüm haberin geldi... Yattığın yerde cehennemi yaşa, sevgili kocacığım." İntikamımı almıştım, almasına ama... Nereden bilebilirdim ki bu intikam başlı başına hayatımı tamamen değiştirecek ve hiç tanımadığım düşman aşiretin kusurlu diye kimsenin evlenmediği o ağa ile kendimi evlenirken bulacağımı... Ben Züleyha ve hikâyem, ben tam 'bitti' dediğim anda yeniden yazılmaya başladı... Mardin'de geçen hikâye ama bildiğiniz bütün Mardin kurgularını size unutturacak. Tamamen farklı, intikam, biraz aşk biraz da ihanet ortaya karışık bırakıyorum hikâyeyi 🤭🫢 iyi okumalar. #aşiret #ağa #+18 #Mardin #intikam

Mardin'de ki ağa hayatını terk edip İstanbul'da kafes dövüşçüsü olan Kılıç Kanardağ. Babasının Dünya şampiyonu bir boksör olmasına rağmen babasının borçları yüzünden bulaştığı mafyalar tarafından aranan hemşire Masal Demirci. Bir gece ansızın arkadaşının teklifi üzerine boks maçına giden Masal, Boksör lerden Kılıç Kanardağ'ın gönlünde yer edeceğini bilmiyordu. Maç esnasında ilk görüşte aşık olan iki genç ,hiç düşünmeden yıldırım nikâhı ile evlenir. Fakat 6 ay sonra adamın en önemli maçının ortasında, gizli numaradan aldığı mesaj tüm boksörlük hayatını açılmamak üzere kapanmasına neden olur. Çünkü karısı, kan kardeşim dediği adamla kaçmıştır. Masal Demirci & Kılıç Kanardağ Hemşire bir kadın ve Ağalığı reddedip Boksör olan bir mafya babası... Öncelikle kitapta argo kelimeler,şiddet, taciz ve cinsel içerik bulunacaktır. Lütfen okurken dikkatli olun. Her hangi bir benzerlik yada (ç)alma söz konusu olursa gerekli işlemler yapılır.

" Bebeğim" dedi Sağ elini yanağıma koyup yavaş yavaş okşarken "Konuşmayacak mısın benimle yavrum ?" Sol Gözümden akan bir damla yaş onu dumura uğratmış olacak ki parmakları okşadığı yanağımda öylece kala kaldı "Ben yaşayamam , böyle bir hayatı seninle yaşamamı isteme benden lütfen " O' nun da gözleri dolmuştu bu dediğimden sonra sono rosso (Kızıl' ım ) Fısıltı gibi çıkan ses tonu ile bana hitap ediş şekli göz yaşlarımdan sulanan yüzüm' ün daha da ıslanmasına sebep olmuştu . Saçımdan kalın bir tutam alıp dünyanın en güzel şeyine bakıyormuş gibi hissettiren gece karası gözlerini saçlarıma dikip "Bu kızıllıklara birinin parmağı bile değse dünyayı ateşe veririm . Bunu biliyorsun değil mi ? " Biliyordum, ben artık ne yaparsam yapayım o ne yaparsa yapsın benim ona tutsak olduğum gerçeğini değiştirmezdi hiç bir şey. Gözlerinde gördüm ben geleceğimi; ölü ya da diri ! Benim bütün yaşanmışlıklarım onunla olacaktı . (Kitap fazlaca +18 sahneler ; şiddet, illegal işler , cinsellik taşıyor rahatsız olacaklar için kapakta olduğu gibi uyarı amaçlı belirtilmiştir, rahatsız olacaklar ' ın başlamamasını öneriyorum ) Casimo Bianchi ♕ Mira Arıkan ❦ Başlangıç tarihi : 12 /03 / 2023 Mübrem: 27/04/2025🥇

Not~Kesinlikle kuma yoktur. Biz zorla evlendik. Bana haram mıydı? "Cehennem," demişti. Evet, cehennemdi... Oysa ben de alevdim. Orada yanmayı bekleyen bir kalbim vardı. Ben Mizgin... Doğmayan güneşime patlasın silahlar, yakılsın ağıtlar ölümüme.

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkûm bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin ağır gölgesinde ve geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bu evlilikte Gül, abisinin işlediği affedilmez bir günahın bedelini kendi hayatıyla ödemek zorunda kalır. Mirza ise yıllar önce geçirdiği felaket bir kazanın ardından yatağa mahkûm olan, sesi susmuş ve yürüyemez hale gelen bir adamdır; ancak sesi çıkmasa da her şeyi anlatan gözleri, ilk andan itibaren Gül'ün ruhuna dokunur. İntikam ve zorunlulukla başlayıp zamanla derin bir şefkatle büyüyen bu beraberlik, tek bir söz bile söylenmeden gözlerle yazılan suskun bir aşk hikâyesine dönüşür. Gül başta Mirza'ya yalnızca merhametle yaklaşsa da zaman geçtikçe onun bakışlarındaki kırılmışlığı, yüreğindeki sessiz çığlığı ve unutturulmaya çalışılan o umudu hissetmeye başlar. Şefkatle kanatlanan bu aşk, zamanla sadece iki kırık yüreği iyileştirmekle kalmayacak, birbirine düşman iki aşiretin de kaderini yeniden yazacaktır. "Bir insan ne zaman gerçekten hayatta kalırdı; bedeni iyileşip ayağa kalktığında mı, yoksa yalnızlığına ve kalbine bir başkası dokunduğunda mı?" YAZAR NOTU! Bu hikâyenin başlangıç kurgusunda; berdel, aşiret düzeni ve engelli bir ağa gibi bazı ortak anlatı unsurları bulunabilir. Bu unsurların benzerliği bilinçli olarak saklanmamaktadır. Ancak hikâyenin ilerleyen bölümleri, karakterlerin geçmişleri, ilişkileri, çatışmaları ve olayların gelişimi kendi kurgusuna göre oluşturulmuştur.Yani Gülzar-ı MİR'in olay örgüsü ve karakter gelişimi tamamen kendi kurgusuna sahiptir." Bu nedenle eseri tek bir benzer olay veya ortak tema üzerinden değerlendirmek yerine, hikâyenin bütünüyle ele alınmasını rica ediyorum. İyi okumalar. ♡

Bilge için hayat, köydeki o dar dünyadan çok daha karmaşıktı. Dul halasının öğütleri, eski bir masal gibiydi artık. Önünde, içinde gizemler ve tehlikeler barındıran büyük şehir vardı. Ve yanında, Cihan... Soğuk, mesafeli ve saklı bir adam. Bu evlilik, sadece iki kişinin birleşmesi değildi. İki dünyanın, iki ruhun çatışması ve uyumu olacaktı. Bir yanda korku, bir yanda umut; Ve arada, bir sır perdesi. Tanışmadılar, görmediler birbirlerini uzun süre. Ama kader onları birbirine bağladı; bir isteme, bir evlilik. Bilge için her şey belirsizdi; Cihan için ise bu yeni hayat sadece başka bir hesaplaşmaydı. Soğuk, korumacı ve gizemli Cihan, bilinen adıyla Noirhan, Bilge'nin içindeki ürkekliği hem kırdı hem şekillendirdi. İkisi de kendi karanlıklarıyla yüzleşirken, aralarındaki sessiz gerilim gün geçtikçe büyüdü. Noirhan, yeraltının zalim kurallarına boyun eğmiş bir adam değil; Kendi kanunlarını koyan, gecenin içinde hüküm süren bir yargıçtı. Bilge ise, tüm korkusuna rağmen, içine işleyen bu karanlığın içinde kaybolmamaya çalışan kırılgan bir direnişti. Evlilik, dul halamın anlattığı gibi miydi? Bilmezdim.. Peki bu yaşımda evlenmem ne kadar sürecekti? Küçücük köyden büyük bir şehre geçecektim, alışacak mıydım? --- YATAK MAHKÛM'U ADINDA İLK WATTPAD KİTABIDIR! Bu kitapta geçen karakterler ve kurumlar tümüyle hayal ürünüdür. Kitap, her anlamda 18 yaş altındakilere müsait değildir. Psikolojik baskılar, cinsellik, aile baskısı içerir. --- #Sırlar 1. Sırada! 01.07.2025 #hayalkurgu 1. Sırada! 01.07.2025 #zorakievlilik 2,36 bin hikaye arasından 1. Sırada! 02.10.2025

BİR GARİP BERDEL HİKAYESİ__ JİAR KIRIMLI__DİLHUN KARAHAN Kitap şiddet, küfür ve cinsel sözler içermektedir. Herhangi bir benzerlik veya (ç)alınma durumunda gerekli işlemler yapılır. Tanıtım kitabın içinde yer almaktadır.... GÜNAH SERİSİ 1..... Taslakta düzenleyip tekrar paylaştığım için asıl başlangıç tarihi : 04.02.2024

-Gel Fatma otur kızım babamdan kızım kelimesini duyunca bişey olduğunu anlamıştım -Buyur baba -Fatma Duran ağayı tanırsın büyük oğlu Şirvan'ın eşi bunlara torun veremiyomuş yani kızım o eve kuma olarak gidiyosun -Baba sen ne dersin okuyorum ben ne kuması eşi nolucak birinin mutsuzluğunun üzerine mutluluk kurulurmu olmaz baba yapamam -kes sesini Fatma sana olurmu yada olmazmı diye sormadım gidiyosun dedim o kadar -Bende gitmeme dedim baba yapamam beni umursamazlar bile onlar,beni kuma olarak aşağılarlar -Bende o zaman Ceylan'ı veririm yarın akşam gelicekler elleri boş savmam bilesin babasının gözlerinde kararlılık vardı yapardı biliyordu verirdi Ceylan'ını 15 yaşına yeni bastı o kaldıramazdı bu yükü -Peki baba kabul ediyorum

|TAMAMLANDI| Burası Mardin'di taşıyla, toprağıyla kan kokan şehir. Ve bizim hikayemizi Azat Alemdar yazmıştı. * ''Sen iyi bir adamsın Azat.'' Gözlerindeki sakinlik dediğimle birlikte yerini hırçın bir öfkeye bıraktığında dudaklarımdaki buruk tebessüm silinip gitti. ''Ancak ben saçlarının her telinde acı olan kadınım.'' ''Acı saçlarında yaşam buluyorsa acılı bir adam olurum Berre.'' Dedikleri zihnimdeki tüm çarkları susturduğunda gözlerindeki feryadı ilk kez duydum. Sesi, sağır olmuş bir müzisyenin acılı sesini andırıyordu. ''Acı bize yakışan tek gerçek.'' Sözlerimin devamını getirmeden öylece başımı dizlerime yaslayarak gözlerimi yumdum. ''Bizi bu acılar bir etti kadın.'' Yumduğum gözlerimin ardında onun yüzü belirdiğinde gülümsedim. ''Bizi bu acılar yok edecek adam.'' O eğilip beni kucağına aldığında karşı koymadan başımı göğsüne yasladım. Bedenimdeki elleri incitmekten çekinircesine bir emanetlikle tenimdeyken uzun zaman sonra susmuş olan zihnimle rahat bir nefes alabildim. * Bu kurgu pişmanlıkların affı için geç kalanlara ithafen yazılmıştır. Özür dileyin, affedilin ve affedin çünkü tarih gidenlerin yasıyla deliren insanlarla dolu. 220517