"Yaşa yaşa yaşa... hep bu sözcükleri söylüyorsun,sıkılmadın mı?" Başını iki yana salladı. "Yaşa ki yaşayayım." ☆★☆ Not;Bu hikayede +18 unsurlar vardır.

Bütün şehire korku salmış bir seri katil. Ve o seri katilin kitabını yazan bir kız. Adel hazırlık öğrencisi sessiz, içine kapanık ve zorbalanan bir kızdı. Polis olan ablası ile beraber yalnız yaşayan Adel son bir yıldır sürekli dilden dile gezen seri katile olan merakı sayesinde bir karar alır. Seri katil hakkında bilgi toplamaya ve onun hakkında bir kitap yazmaya başlar. Fakat başına geleceklerden bir haberdir. Kimliğini sakladığını sanan Adel, seri katil tarafından bulunduğunu ve seri katilin hedefi hâline geldiğini bilmiyordur. &&& Gözlerimi ondan ayırmıyordum. Sanki ayırırsam bana zarar verecekmiş gibi hissediyordum. Buz mavisi gözleri üzerimdeydi. Tam karşımda duruyordu. Yüzünde tanınmasını engelleyen maskesi ve siyahlara bürünmüş kıyafetleri onu karanlık gösteriyordu. Gözlerini gözlerimden ayırmaması içimi titretmişti. Daha sonra dudaklarımı aralayacak gücü buldum kendimde ve kısık çıkan sesimle konuşmaya başladım. "Ne istiyorsun benden?" Sesimin kısık çıkması zoruma gitmişti. Onun karşısında ezik duruma düşmek hoşuma gitmemişti. O bir katil olabilirdi ama bana alayla bakmasın istemiştim. Zaten yeterince tiksinen bakışlar üzerimdeydi. O da öyle baksın istemedi anlayamadığım bir tarafım. Sessizce bana bakmaya devam ettiğini gördüm. Kimliğini açık etmemek istemesi normaldi. Sonuçta profesyonel bir katil duruyordu karşımda ve onu şu ana kadar görüp de yaşayabilen tek kişi bendim. Fakat bir anda beni şaşırtarak konuşmaya başladı. Uzun zamandır sesini bir kez olsun bana sunmayan katil ilk defa bir cümle kurdu bana karşı. "Yazdığın katilin ben olduğumu düşünerek yazıyorsun ama benim hakkımda bildiğin hiçbir şey yok." Dirseklerini dizlerine yasladı ve öne doğru eğildi. Ardından bir cümle daha kurdu. "Yazdığın kitaptaki karakter içindeki katilin kelimelere dökülmüş hâli, haberin yok."

Kitabın tüm hakları şahsıma aittir, en ufak bir çalıntı söz konusu olduğunda derhal yasal işlem başlatılacaktır!! 🕷🕊 İspanyol bir mafyanın, masum bir Türk kızına bağımlı olma hikayesi. 🇹🇷🇪🇸 Una Turco hizo lo que el Demonio no pudo. +18 sahneler vardır

"Bade Karahanlı." Duyduğum tok sesle eş zamanlı olarak derin bir nefes aldım, ağır hareketlerle sesin geldiği yöne döndüm. Kapıyı yavaşça kapattı, gözleri beni buldu. "İsmimi bile öğrenmişsin." Dudakları yana kıvrıldı, bana doğru geldi. "Öğrenmek zorunda kaldım diyelim." Gülümsedim, biraz daha yaklaştı, birkaç adım geri gittim ama sırtım soğuk duvara temas edince durmak zorunda kaldım. Fakat o durmadan üzerime gelmeye devam etti. Kaçmak için sağ tarafa doğru geçecekken kolunu önüme kalkan etti. Boş bir anında sol taraftan kacayım dedim ama bu sefer de diğer koluyla önümü kapattı. Tamamen onunla duvar arasında kalmıştım, kaçmama izin vermiyordu. Sırtımı duvara yasladım, yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Ne yapıyorsun?" "Konuşmamız gereken şeyler var." "Evet var ama bunu aramızda mesafe varken de yapabiliriz." "Yapamayız, böyle konuşmak istiyorum." Cevap verecekken gördüğüm şeyle sol gözünün altına düşen kirpiğini nazik bir şekilde aldım. "Kirpiklerin dökülüyor." Dudaklarındaki tebessüm büyüdü, sessiz kaldı. Sağ yanağında küçük bir gamzesi vardı, yakın olduğumuz için fark edebilmiştim. Kirpiğe usulca üfleyerek gözlerimi yeşillerine çevirdim. "Badem yağı sürebilirsin, çok iyi geliyor." Tek kaşı kalktı, söylediğim şeye şaşırmış gibiydi. Fakat bu şaşkınlığı üzerinden çabucak atıp kaçmamı engellemek için önüme kalkan ettiği elini duvardan çekti, cebine attı. Merakla ona bakarken elini cebinden çıkardı, badem şekerlerini uzattı. "Yer misin?" Elinden bademleri alarak birini ağzıma attım. "Çok severim." Biraz daha yaklaştı, derin bir nefes aldı. "Badem şekeri gibi kokuyorsun." Badem şekeri mi demişti o? Şaşkınca bakarak elimdeki bademleri kokladım. "Güzel kokuyorlar yalnız." Başını salladı. "Biliyorum." Gülümsedim, kendisi de bir şeker yedi ve ekledi. "O yüzden söyledim zaten."

21 Ocak 2024 "Cevap verecek misiniz yoksa bana bakmaya devam mı?" diye sorunca yerimde hafif sıçradım ve bakışlarımı kaçırdım. Kahretsin yüzüne salak gibi baktığımı yeni fark ediyordum. Bakışlarımı onun dışında her yere değdirince, "Şimdi de adam yerine konmuyorum." diyen sesiyle mecbur tekrar ona döndüm. "Ah, ne hayır ne haddime. Niye sizi adam yerine koymayayım? Siz dediniz ya bana bakma diye." deyince ela hareleri yüzümü biraz inceledikten sonra konuştu, "Ben bana bakmayın demedim." "Ama demiş kadar oldunuz." dedim derimin altındaki ısıyla bir kriz yaşarken. "Ama demedim."

17 yıllık hayatını geçirdiği ailesinin öz ailesi olmadığını öğrenen Umay'ın hikayesini anlatıyoruz. Klasik bir aile kitabı olabilir ama çok daha güzeli.

Her şey Afra'nın yeni okula gitmesiyle başlar. Bu gittiği okulda Aras ve çetesi ile tanışır. Ve bu çete'nin kötü şakalarına uğrayacak yeni kişidir. Bakalım Aras ve Afra'nın nefreti ne zaman aşka dönüşecek? Aşk kimleri değiştirecek? *Peki ya aşk her şeyi affeder mi?* (Çok yazım yanlışları ve klişelerden ibarettir. Çocukken yazılmış bir kitaptır)

Polislerden kaçarken kendini ormanda bulan genç kız, yaralandığı için daha fazla koşamayacağını anladığından ormanın içinde karşısına çıkan ilk eve girip evin sahibinden yardım almayı düşünür. Fakat hiçbir şey istediği gibi ilerlemez...

Platonik aşkına yazmak için doğru anı bekleyen Ece, Yağız'ın bir kavgaya karıştığını duyunca fırsatı kaçırmaz. Ancak mesaj attığı kişinin sandığı kişi değil de Yağız'ın kavga ettiği Yağız Esat olduğunu fark ettiğinde, artık her şey için çok geçtir. Tamamlandı, Yarı Texting Tüm hakları saklıdır. 240723, CHERRYBERRYMANGO.

Ayağa kalkıp göz yaşlarımı sildim. Gözlerim son kez baktı ardından. Son kez seslendim adını. Bana öyle bir yara bırakmıştı ki, asla affetmeyecektim onu. Asla. O benim için ölmüştü. Bende onu gömdüm. Ruhumu tamamladı sanıyordum. Meğer o kendine orada bir mezar hazırlamış... O benim ruhumdaki bir ölüydü artık.. "Hoşçakal sevgilim." ...