Adam sonunda sessizliği daha fazla taşıyamadı. Sesi, Midyat'ın taş duvarlarına çarpıp geri dönen sert bir yankı gibiydi: "Ben senin gölgenle yaşamaya mecbur değilim," dedi. "Eğer bu evde kalacaksan, geçmişini kapının dışında bırakacaksın. Yoksa bu suskunluk ikimizi de yiyip bitirir." Kız ilk kez başını kaldırdı. Gözlerinde korkudan çok yorgunluk vardı. "Ben geçmişimi dışarıda bırakmadım ki," dedi kısık bir sesle. "Onu zaten benden aldılar." Adamın yüzü gerildi. Bu cevap, beklediği bir teslimiyet değildi. "Bana acıma hikâyeleri anlatma," diye sertçe karşılık verdi. "Ben de seçmedim bunu. Ama buradayım. Sen de buradasın. Ya bu hayatı yaşayacağız... ya da ikimiz de kendimizi tüketmeye devam edeceğiz." Rüzgâr avludan geçerken kapıyı hafifçe salladı. Kız ayağa kalktı, ama adım atmadı. "Yaşamak dediğin şey," dedi, "kalbin olmadığı yerde nefes almaksa... ben zaten onu yapıyorum." Adam bir an sustu. Sertliği kırılmadı ama gözlerinde kısa bir tereddüt geçti. Çünkü ilk defa, karşısındaki kadının suskunluğunun bir inat değil, bir kayıp olduğunu gerçekten anlamaya başlamıştı.

🔥 KÜL ve BARUT "Kül geçmişin izidir, barut geleceğin kıvılcımı." Ben küçükken annem saçlarımı örerdi. Parmaklarının kokusu hâlâ aklımda, sabunla toprak arası bir koku. Babam gülerdi bazen, az ama derinden. Evimiz fakirdi belki ama sıcaktı. Sonra bir sabah... bir çığlık, bir sessizlik. O gün ikisi de gitti. Ben kaldım, küçücük bir çocuk, koca bir sessizliğin içinde. Amcam aldı beni yanına. İlk gün başımı okşadı, "Artık bizde kalacaksın," dedi. Ama o el çok geçmeden tokat oldu. "Konuşma kız! Yetim, başına iş açarsın." Ben sustum. Sesimi toprağa gömdüm, gözyaşlarımı içime sakladım... Bir gün... bir göl kenarında, bir el tuttu beni. Soğuktu, sertti ama canlıydı. O an ilk kez biri bana bağırmadan dokundu... Ve o yabancıyla tekrar karşılaştım...berdel yüzünden. Oda sessizdi. Kadın başını eğdi, elleri titriyordu. Adam pencerenin önünde duruyor, bakışlarında derin bir yorgunluk vardı. Kadın (fısıltıyla): "Ben hep sessizdim... Konuşunca cezalandırıldım, susunca unuttular. İnsan bazen sesini değil, kendini kaybediyor. Ben de öyle oldum." Adam derin bir nefes aldı, bakışlarını ona çevirdi. Adam (kısık sesle): "Sessizlik bazen huzur verir... Ama ben onu hiç bulamadım. Aradım her insanda, her gecede... Hep sustum, ama içim hep bağırdı." Kadın ürkekçe başını kaldırdı. Kadın (çekinerek): "Sen sessizliği aramışsın... Ben ondan kaçmışım. Ama şimdi... aynı sessizlikteyiz." Adam bir adım yaklaştı. Adam: "Senin sessizliğin korku. Benimki yorgunluk. Ama belki ikisi birleşince, biraz huzur eder." Kadın: "Ben çok yoruldum." Adam: "Ben de... Ama artık susmak değil... dinlemek zamanı." O gece, iki sessizlik birbiriyle konuştu. Kelimeler azdı, ama anlam doluydu. Kadın ilk defa bir sessizlikten korkmadı. Adam ilk defa bir sessizlikte huzur buldu. 🕯️ Berdel kurgusudur! (Yetişkin

Fırtınanın İzi ~helettomare --- "Güven bana, Serçe, " dedi usulca. Oysa bilmiyordu... Bu iki kelime, benim için çoktan fosilleşmişti. Anlamını yitirmiş, soğumuş, taşlaşmıştı kalbimin bir köşesinde. Güven... Artık sadece bir aldanış biçimiydi benim için. Güvendiğim herkes, beni tam ucuna kadar taşıyıp sonra elleriyle uçuruma gitmişti. İnsanlara her el uzatışımda, hayat usulca başımı çevirip darbeyi hazırlamıştı. Yutkundum. "Benim güvene olan inancım... çoktan kurudu," dedim. Sesimi güçlü tutmak için tüm iç seslerimi susturmuştum, ama titreyen kelimeler beni ele veriyordu. O da bunu fark etti. Gözlerindeki o yoğun duygu beni afallatıyordu. O derinlik kelimelerden çok daha fazlasını söylüyordu. Bakışları, zihnimde yıllardır kurduğum kaleleri kavuruyordu birer birer. Ve ben... Ben ilk defa o an, bir bakışın n Bilgilendirme: Yetişkin içerikli sahneler içerir.

"Bununla neyi amaçladığını çok iyi biliyorum istediğini yap ailemin verdiği kıyafetleri giy düğünlerde yanıma otur ama yanlış bir birliktelikten gelen mutluluk da yanlış olur" "Peki ya bu yanlış başkasının hayatının gerçeği ise" "Benim hayatımın gerçekleri değil ve asla da olmayacak bununla mutluysan git, git ve mutluluğunu yay" "Ne sanıyorsun Miran Ağa bu durum sadece seni mi rahatsız ediyor ben bu saçma töreler yüzünden hayallerinden geleceğimden oldum Ve inan bu evde geçirdiğim her zamanım her dakikam her saniyem ve her salisem benim için çekilmez oluyor Anlıyormusun" Sırf kardeşinin hayatını kurtarmak için tanımadığı,sevmediği biriyle evlenen Zehranın hayatını okumak istermisiniz? #aşk #Zehra #Miran #ağa #mardin #bebek #töre #berdel #kin #öfke #saf

Kitap bana aittir, herhangi bir çalınma durumunda gerekli yasal işlemler başlatılacaktır.! Aşk, bazen bir silahın gölgesinde doğar. Ve bazı yazgılar, kınayla değil kanla mühürlenir. Heja, Mardin'in taş avlularında narinliğiyle büyümüş bir genç kadındır. Ancak bir sabah, abisinin düşman aşiretin kızını kaçırdığı haberiyle dünyası yerle bir olur. Uçurum kenarında alınan bir kararla, iki düşman ailenin kanı durdurulur-ama bir bedelle: berdel. Heja, sevmediği bir adamla; Baran ise adını bile duymadığı bir kızla evlenmeye zorlanır. Bir taraf için fedakârlık, diğer taraf için mecburiyettir bu evlilik. Ama içten içe, kırgın bakışlar, susturulmuş hayaller ve geçmişin kanlı gölgeleri arasında bir kıvılcım belirir. Baran'ın kalbinde bir şeyler kıpırdamaya başlar. Heja'nın sessizliği, içindeki fırtınaya dönüşür. Kimi kaderini seçemez, ama bazıları o yazgıyı yeniden yazmaya cesaret eder... 18.11.2025 Türkiye kategorisinde 1. sırada 18.11.2025 Keşfet kategorisinde 1.sırada 16.12.2025 Güncel kategorisinde 1.sırada 20.12.2025 Keşfet kategorisinde 1.sırada 28.12.2025 Popüler kategorisinde 1.sırada 12.01.2026 Yeni kitap kategorisinde 1.sırada 14.05.2026 Gelenek kategorisinde 1.sırada 18.05.2026 Duygusal kategorisinde 1. sırada

O gece konuşulan, anlaşılan hiç bir şey gerçekleştirilmemeliydi. Ama gerçekleşti. Gerçeklere kör olan gözleri, ailesinin kalbine doğru hedef aldığı kurşun sayesinde öğrendi Melek. Çok güvendiği dağ yıkıldı ve altında kaldı. Kendini hiç bilmediği bir oyunun, bir esaretin içinde buldu. Zorluklar beraberinde bu esaret içinde, mutlu olmaya çalıştı çünkü; onun mutlu olmasını isteyen asıl kişi Azad'tı. Azad. Adı gibiydi. Kocam bir merhamet saklıyordu sinesinde. Ve her defasında çekinmiyordu göstermekten. Parmak uçlarında bile, damlıyordu sevgisi. Onun ayakları altına; düşen dizleri yaralı kızla kesişti yolları. İstemezdi böyle karışılaşma ama karşılaştılar. Onların esareti, bir oyunla başladı. Yazgı kanlı sahnesini çizdi. Onlar oynadı. Sonra birşeyler oldu. Bir anda karanlık oldu etraf. Aylar geçti. Zaman durdu. Adam ve kadın o dakikalarda saniyelerde kaldı. Asıl esaret o zaman başladı. "Yaşamak buysa eğer; ben bir esarete yaşıyorum. Aşk buysa eğer; ben bir çift kara göze yeniliyorum." 📌 Bu kitapta küfür, argo ve +18 sahneler içermektedir. Bunları bilerek okuyunuz lütfen.. 📌 ©️ Hikâye,kurgu adıma aittir. Yazım betimlemesi de aynı şekilde. Başka bir yerde böyle görürsek gerekli işlemler başlatılacaktır bilginize.

"Ulan bari Polat de." dedi. Sesi yalvarır gibi çıkmış gözleri beklentiyle doluydu. "Mirza demiyorsan deme ama en azından Polat de." "Sen yengeye Elif diyor musun?" dedim alayla bir dizinin repliğine gönderme yaparak. "Sen Polat de. Gerekirse dünyadaki tüm kadınlara Elif diye seslenirim." dedi. Yayınlama tarihi: 01.05.2023

Abisinin hayatının kurtulması için sevmediği daha da önemlisi tanımadığı bir adamla Berdel yapılmasına karar verilen Mira'nın hayatını okumaya var mısınız?

"Kaderin hain oyununa yenildi hayatlarımız kabul et."genç adamın ses tonu gerçekleri haykıran sözlerin altında ezilir gibi çıkmıştı, dik duruşunun aksine. Duydukları ile acı bir gülüşü dudaklarında ağırladı genç kadın. Kabul etse ne değişecekti ki? "Oluru yok bazı şeylerin ağam. Kabul edip etmemem de bunlardan biri!" Bir çiçek duruyordu, tam genç adamın karşısında, bir yanlışı düzeltircesine açmış; Gelmiş ta yüreğine gerçekleri haykırır gibi duruyor. Yıllara ev sahipliği yapan koca seyhanlı konağı bu çiçekle sevda rüzgarını estirmeye başladı o an. Her kapının eşiğinde ince bir hüzün olan bu konak umutla o çiçeği bağrına bastı. Bir sevda. Bir hüküm. Umutları vardı, hayatta, herşeye inat. Hissetikleri sancıyı yok saymak mümkün değildi.Yanan yüreklere merhem vurulmaz o yüreklerin sarılmaya ihtiyacı vardı. Çok şey vardı bu hikayede, yüreğe yara olup dile dökülmeyen. Kitap kapağı- hayallirüzgarlar

"Hani bana dokunmayacaktın ne oldu" dedim sorar bir şekilde. "Şuan tam dokunmuyorum ama daha farklı şekilde dokunabilirim istersen" dedi. Mal gibi ortada kaldım.