Abi kurgusu. Bu hayatta hiçbir şey yalnızlığımı alamazdı. İnsanlar bile. -Tamamlandı-

22 yıl... Belki yolun yarısıydı belki de her şeyin başlangıcı... 22 sene önce verilen yanlış kararlar, yapılan hatalar, göz ardı edilen gerçekler... Karşınıza aldığınız kişi en fazla ne kadar ileriye gidebilir? Küçücük bir bebeğin hayatı ailesi hariç kimin umrundadır ki? -22 yaşında bir doktorun gerçek ailesine kavuşma hikayesi... . |02.05.21| -Her şey şahsıma aittir. Alıntı veya isim vermeden kullanılma durumunda gereği yapılacaktır.

Yıllar önce başlayan bir ayrılık hikayesi. Daha doğduğu gün ölüm emri verilen bir kız. Sırlarla dolu bir hayat. Nefret duyulan bir beden ve sevgiye muhtaç bir kalp. Yıllardır dedeleri tarafından kadınlara karşı bir nefretle büyüyen dört abi ve bir kardeş . Kız çocuklarını bir utanç kaynağı olarak gören bir baba. Yıllardır öldüğünü bildiği kızı için içi yanan bir anne. Ve ailenin değerini bilen masum bir kız. Peki sizce bu sekiz kişi onca engele rağmen aile ola bilecek mi? "Aşiretmiş " sırf kız çocuğu olarak doğduğu için bilinmeyen biri tarafından ölüm emri verilen lakin ağasının emrine rağmen bir masuma kıyamayan bir kahya ile başlayan bir gerçek ailem kurgusudur.

Gerçek aile (aşiret ) ve mahalle kurgusudur. Gerçek ailesinden haberi olmayan üniversite 3. Sınıfa giden bir Deniz . Ailesinin gerçek olmadığını öğrendiği de ne yapacak. Asıl gerçek ailesinin bir mahallede oturduğunu öğrenen ve ağabeyleri olduğunu öğrenen Deniz bunu nasıl karşılayacak? Yalnız ve zengin bir aile kızi olan Deniz .. Kalabalık ve aşiret olan bir aile.. Deniz , ağabeyler ve aşiret bir aile... Hadi bakalım.

...

İki gözü de farklı renk olan bir kız düşünün. 12 yıl boyunca yetimhanede kalmış ve çocukluğunu doğru düzgün yaşayamamış bir kız... Gerçek ailesi geliyor, onu yetimhaneden yıllar sonra alıyor. Bir DNA testi ile. 17 yıl sonra biri gelip de ona gerçek ailesi sandığı kişilerin aslında gerçek ailesi olmadığını söylese tabi inanmaz değil mi?! Sonuçta 5 yıl önce onu almak için geldiklerinde yapılan test pozitifti... Peki 5 yıl önce yapılan test, tekrar yapıldığında sonuç bu sefer negatif çıktıysa? Daha da önemlisi yıllar önce doğumda karıştığı ortaya çıktıysa? Mevsim, sözde biyolojik ailesine mi, yoksa okul çıkışı yanına gelip de daha önce duymadığı bir adamla yapılan ve muhtemelen sahte olan DNA testini ona veren adama mı inanacak? 🐣🐤🐥 Yırttığım sahte babalık testi. Bir anda ortaya çıkan biyolojik aile. Muhtemelen sahte testi bana veren adam ve mesajlar... Ve şimdi de aile düşmanı mı? Hadi ama! Neden hiç tanımadığım ailemin kıçını kurtarmam gerekiyormuş gibi hissediyorum? Ya da kendi kıçımı... 🐣🐤🐥 *Konu nereye gidiyor, ben de bilmiyorum 😅* *Kaos kitabıydı..* *Küfür var anne* NOT: Kurgu, sadece abilerin etrafında dolanmıyor. Sadece abi kitabı değil. Sadece aile kitabı değil. Bu yüzden 'lütfen' bunun bilinciyle okuyup yorumlayın. Tşk Kitap Kapağı Tasarımı: ~fırethundercloud❤❤ Başlama Tarihi: 5 Aralık 2021 Yeniden Kurgulanmaya Başlandığı Tarih: 5 Kasım 2022 1K okuma 14.11.2022 10K Okuma 03.01.2023 #1 - Olay 3*.01.2023 #1 - Gerçekler 22.02.2023 50K Okuma 3*.03.2023 #1 - Yetimhane 21.04.2023 #1 - Merak 26.06.2023 100K Okuma 11.07.2023 #1 - Kaos 10.10.2024

Abi kurgusu 8 aydır kanserle mücadele eden Güneş'in , kemik iliği tedavisi için biyolojik ailesi ile tanışma serüvenini okumak isterseniz okumaya başla yazısına tıklamanız yeterli :)

Saye PUS yıllar sonra ailesiyle tanışır. Kimliğine bile yeni kavuşmuş genç kız aile kavramına alışabilecek mi? *Abi konulu kitap*

Karışan hayatlar ve abiler klişesidir.

Daha çok küçükken ayrılmak zorunda kalmışlardı. Düştüklerinde kaldıracak bir el yoktu, onların hayatında. Düşünce ayağa kalkmayı öğrenmişlerdi; deneyerek, acı çekerek ve pes etmeyerek. Mert, Kuzey ve Zeynep küçük yaşlarda ailelerini kaybederek, kimsesizliğin ne demek olduğunu bile bilmeden, yaşayarak öğrenmek zorunda kalmış üç kardeşti. *** Her zaman aile eksikliği ile yaşamıştım. Anne ve babam olmasada abilerimin olduğunu öğreniyordum. Bu iyi bir şeydi. Mutlu olmalıydım. Ama mutlu olmaktan ziyade tedirgin hissediyordum. Kendime mutluluğu yakıştıramıyordum belli ki. Neden normal bir insanın yapması gerektiği gibi boyunlarına atlayıp, abim oldukları için ne kadar şanslı olduğumu söyleyemiyordum ki sanki. Çünkü ben duygularını içinde yaşamaya alışmış, dışa vurmaya gerek duymamış, kalabalıklar içinde yalnız olan ve her hareketinden çekinen bir insandım. Böyle olmak istemiyordum. Ama demekle olmuyordu ki. Keşke her şey göründüğü kadar kolay olsaydı.