"... kapıyı açıp gelene bakmadan üstüne atladığımda karşımdakinin bana sarılmadığını fark ettim. Tam kafamı kaldırıp Ege'ye trip atmak için bakacakken arkamdaki Ashel gülmeye başladı. Ege'ye trip atma bölümünü rafa kaldırıp Ashel'e döndüm, ağzımı açıp ''Sevgilimize sarılamayacak mıyız?'' diye soracaktım ki, gördüğüm kunduralarla kapıcımız Mehmet Amcanın üstünden inip direk Egelerin katına çıktım." "... Emir kapının kenarına yaslanıp her sabah ''bonzai kafayi bozai'' sloganını ikiletmeden bana yavaşça ''Karıcığım'' diye yaklaştığında yanımdaki yastığı alıp kafasına fırlattım. Hak ediyordu ama megolaman. Emir pes etmeyip kamyon arkası sözlerle dahada yaklaştığında ''Fazla sevme üzülürsün, lastik don gibi büzülürsün." diyip göz kırptım ve yataktan kalktım."

..."Bana yardım eder misin?" "Neden benim yardım edeceğimi düşündün?" "Bilmem sen yardımsever bir kızsın."...

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.