!!!!!!!!Bu hikaye MİZAH amaçlı yazılmıştır!!!!!!! ------------------- "Yeter artık Leyla!" dedi Mahir, sesindeki yalvarış gizlenemez bir boyuta ulaşmıştı. Leyla sertçe yutkundu, şaşkınlığını gizleyemeyen bir sesle fısıldadı: "N-neye yeter Mahir abi?" Mahir, duyduğu son kelimeyle birlikte adeta yıkıldı. Genç kızın gözlerinin içine bakarak acıyla konuştu: "Deme işte şunu! Abi, abi, abi... Sus Leyla! Sen benim kardeşim değilsin." Leyla'nın gözleri hayretle açılırken, Mahir bir hamlede genç kızı belinden kavrayıp kendine doğru çekti. Dudaklarının birbirine değmesine milimler kala, sıcak nefesi Leyla'nın yüzünü yakıyordu. "Deniz gözlüm... Ben senin abin değilim ki," dedi fısıltıyla. Derin bir nefes alıp Leyla'nın o büyüleyici kokusunu ciğerlerine hapsetti. "Biliyor musun Leyla? Sevdiğim kadın bana her 'abi' dediğinde kahroluyorum." Leyla, ellerinin havada asılı kaldığını fark edince onları yavaşça Mahir'in göğsüne yasladı. Bu masum dokunuşun Mahir'in kalbinde nasıl bir fırtına kopardığından habersizdi. Yüzünde küçük, utangaç bir tebessümle sordu: "Çok mu seviyorsun beni?" Mahir, içi gidercesine, tüm ruhuyla cevap verdi: "Çook..." Leyla heyecandan kuruyan dudaklarını ıslatmak için dilini üzerinde gezdirdi; ancak bu hareketin Mahir üzerindeki etkisini çok geç fark etti. Mahir'in bakışları anında genç kızın dudaklarına hapsoldu. Bu, onun sabrını taşıran son damlaydı. Belindeki elini biraz daha sıkılaştırarak mırıldandı: "Birazdan yapacağım şey için özür dilerim güzelim." Mahir, kelimelerin bittiği yerde kalbinin sesini dinledi ve özlemle Leyla'nın dudaklarına kapandı. Şefkatle başlayan bu öpücük, yılların biriktirdiği o ağır hasretin dışavurumu gibiydi. Leyla, ellerini Mahir'in ensesine kenetleyip bu tutkuya karşılık verdiğinde, ikisi için de zaman o saniyede durmuştu.