Gölgelerin içinde yaşamalıyım ben. Gölgelere mahkûm olmaya zorlanan bir bedenim, karanlığa ait olmak isteyen bir ruhum var. Hayatımsa yarım, adımın aksine nefessiz. Hayatın bana bir can borcu var ya da belki benim ödemem gereken bir bedeldi yıllar önceki. Yaşamama karşılık. Ben karanlığa ait olmak isteyen bir ruhum, her ne kadar aydınlıkla lanetlensem de. Ve ben, Nefes'im. Her ne kadar nefes aldığımı hissedemiyor olsam bile.

"Bir acı var kalbimin tam sol köşesinde. Hemen sen kokan satırların arasında beliriveren çok fazla acı var, sevgilim."

"Eymen rahat bırak beni bu benim seçimim!!!!" "NE DEMEK BENİM SEÇİMİM KİM ESKORT OLMAYI SEÇERKİ?!?" "Bu benim hayatım sen karışamazsın!!!!" "Benim hayatım sensin!!!" son söylediği şeyi fazlaca sessiz söyledi. Duymamı istemiyordu. Ellerimi bırakmış gitmemi istiyordu. Aynı zamanda da gitmememi. Arkamı döndüm ve yavaşca yürümeye başladım. Bir yandan ağlıyor bir yandan yürüyordum. Tek düşüncem Eymen'e aşık olmaktı. Bu olamazdı. Beni bu düşüncelerden Eymen'in huzurlu sesi çıkardı. "SENİ SEVİYORUM ESKORT GÜZELİM!!!!!"