Μα τι είναι το σήμερα; Ένα γεμάτο χθες.... Γεμάτο λάθη. Γεμάτο πόνο. Γεμάτο δίψα για ζωή μα τελικά καταλήγει στο θάνατο... Είναι η διδαχή της μέχρι πρότινος ζωής μας... Σωστά; Κράτα με σήμερα... Ίσως το αύριο να μην ξημερώσει για εμάς... All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

Ποιο μίσος άραγε πονάει πιο πολύ; Εκείνο της προδοσίας; Εκείνο που γεννιέται ξέροντας πως ο άνθρωπος σου σε έβαλε φυλακή; Η μήπως πονάει περισσότερο το γεγονός πως δεν έχεις δει ποτέ τα παιδιά σου; Παιδιά που δεν ήξερες καν ότι έχεις... Κι αν αυτά τα δύο συνδυαστούν μαζί; Πόσο καταστροφικός μπορεί να γίνει ένας άντρας με τη γυναίκα που για εκείνον ήταν κάποτε ολόκληρος ο κόσμος μα εκείνη του στέρησε ότι πολυτιμότερο είχε; Πόσα μυστικά θα μείνουν άραγε θαμμένα; Πόσα ακόμη ψέματα; Κι αν τα μυστικά γίνουν αλήθειες κατά πόσο θα είναι πλέον αργά; All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

Τα μάτια έχουν ένα προορισμό... Να κοιτάνε ...έτσι λένε. Μα όλο αυτό, είναι απλά ένα λάθος... Γιατί; Γιατί τα μάτια γελάνε... Τα μάτια κλαίνε... Τα μάτια μιλάνε... Λένε όσα η ψυχή φοβάται να ξεστομίσει και όσα το κορμί απαγορεύεται να νιώθει. Λένε ιστορίες. Λένε επιθυμίες και εμφανίζουν τέρατα... Πονάνε, γεννάνε και παλεύουν μετέπειτα. Τα μάτια ψιθυρίζουν... Ουρλιάζουν... Το πιο τρομακτικό όμως από όλα, είναι η σιωπή τους... Όταν τα μάτια σωπαίνουν τότε φοβάσαι πραγματικά. Τότε ξέρεις... Ξέρεις πως το λάθος έχει ήδη γίνει και δεν υπάρχει γυρισμος... All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

Μισό μπουκάλι Μπρούσκο, λίγο γάργαρο νερό και η κυρά βγήκε μέσα στα αγιάζι... Στάθηκε απέναντι και κοίταξε τρομαγμένη... Οι μοίρες μέθυσαν , έμπλεξαν τις κλωστές τους και στης ζωής τον αργαλειό τα έβαψαν όλα κόκκινα... Πόσα είδη υπάρχουν άραγε; Το κόκκινο του πάθους... Το κόκκινο του αίματος.... Το κόκκινο της αμαρτίας.... Μια ψιχαλίδα πέφτει στα μαλλιά της και σαν σηκώνεται το χέρι του να αγγίξει, το Μπρούσκο σπάει... Κάποτε μια βεντέτα έκλεισε με πόνο και το χωριό βυθίστηκε στην αγάπη.... Δύο οικογένειες ενώθηκαν κάτω υπό το φως της ελπίδας και έμειναν χρόνια αγαπημένες... Κλείνουν άραγε οι βεντέτες; All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

"Λάθος... όλο αυτό που έγινε ήταν ένα λάθος...Δεν το βλέπεις ?? Το κάναμε που να παρει η οργή!!! "φωναζει έξαλλος μπροστά μου.. " Εγώ εσύ..όλο αυτό.. Εμείς οι ίδιοι είμαστε λάθος...." τα λόγια φωτιά που με καίνε... "φύγε... ΦΎΓΕ!!! Νομίζεις εγώ το ήθελα??περίμενα ΓΑΜΩΤΟ...Και εσύ.. Εσύ τα κατέστρεψες όλα!!" "Γαμωτο σου ρε Νεφελη... " "Ίσως.. Ίσως είναι καλύτερα να συνεχίσουμε χωριστά τις ζωές μας από δω και πέρα.. "λέω λόγια που μετανιώνω αμέσως... "Έχεις δίκιο... θα μείνω στον Κώστα και αύριο θα έρθω να πάρω τα πράγματα μου ..Αντίο Νεφελη.."λέει και φεύγει κλεινωντας πίσω του τη πόρτα... να τον ακούω να λέει αυτά τα λόγια ήταν για μένα...μαχαίρια στην καρδιά... Δεν άργησα να καταλάβω πόσο ερωτευμένη ήμουν μαζί του .. εκείνος φυσικά..θα με βλέπει πάντα σαν την ..καλύτερη του φιλη ... την πρωην καλύτερη του φιλη .... Μια ιστορία για δύο νέους που χώρισαν τις ζωές τους... πέταξαν 17 χρόνια φιλίας για μια νύχτα στα σκουπίδια.. Εκείνος αλλάζει...γίνεται σκληρός και απότομος μαζί της ... Εκείνη... εκείνη προσπαθεί να τον αποφεύγει... Don't copy ©2018 all rights reserved Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή ά

Ένα φύσημα θέλει... Τίποτα παραπάνω ... Αν πιάσει βοριάς, σε παρασέρνει και σένα Σκορπάει τα πάντα στο πέρασμά του. Σχέσεις στιγμές, φιλίες... Η Ξανθίππη και ο Άρης είναι από παιδιά μαζί... Δύο διαφορετικοί άνθρωποι ενωμένοι και δεμένοι με μια φιλία που δεν υπολογίζει τίποτα. Ένα ταξιδάκι θα είναι η αρχή για το τέλος. Ή μήπως θα είναι το τέλος και μια άλλη αρχή; Πόσο δυνατά θα είναι διατεθειμένος να φυσήξει; Κι όταν το κάνει, εκείνη θα αντέξει άραγε; Don't copy ©2024 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Η Αρετή Ραΐση , μεγάλωσε... Τα αγοριστικα ρούχα που της άρεσε να φοράει στην εφηβεία , μετατράπηκαν σε σακάκια . Τα αθλητικά σε γόβες. Τα ανακατεμένα της μαλλιά σε ένα αυστηρό κότσο και το ύφος της, είχε χάσει εντελώς την αθωότητα έπειτα από όσα είχαν δει τα μάτια της. Τελείωσε με επιτυχία στη σχολή και κατάφερε να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα σαν δικηγόρος και μάλιστα , ήταν από τις πιο σκληρές γυναίκες στο τομέα της που είχαν περάσει από τα έδρανα. Κι όμως...Εκεί που νομίζεις πως έχεις φτιάξει τη ζωή σου, όλα αλλάζουν... Ένα πρωί, πληροφορείται πως είναι πλέον η μοναδική κληρονόμος μιας κατοικίας, βαθιά μέσα στα βουνά της Κρήτης. Δεν είχε ιδέα από ποιόν. Δεν είχε ιδέα γιατί. Δεν είχε καν ιδέα αν είχε κάποιο συγγενή εκεί... Ποτέ κανένας δεν είχε αναφέρει τη Κρήτη μέσα στο σπίτι κι αυτό ήταν που της κίνησε ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον... Μια μέρα, και ύστερα από ένα άτυχο γεγονός, αποφασίζει εν μια νυκτί να φύγει. Και η Κρήτη ήταν η επιλογή της... Μια επιλογή, ζωής μα και θανάτου. All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια

Μέρος (Ι) : Ενεστώτας "Πιστευω γλυκια μου Κυβέλη πως διατηρεις απεναντι μου μια ακραδαντη σταση αγάπης-μισους. Απλως δυσκολευομαι να αποφασίσω για το αν αγαπάς να με μισεις ή μισεις το οτι με αγαπας" Μέρος (ΙΙ) : Παρατατικός "Πάντα επιστρέφουμε ο ένας στον άλλον ο,τι και αν γινει. Λες και κάποια μυστήρια μαγνητική δύναμη υπάρχει ανάμεσα μας. Φταίει βέβαια και το ότι τα μέτρια δεν ήταν ανέκαθεν για εμάς. Ή όλα ή τίποτα" Μέρος (ΙΙΙ) : Μέλλοντας "Δεν καταλαβαίνεις. Είναι μάταιο. Όταν μπορείς να σταματήσεις δεν θες και όταν θες να σταματησεις, δεν μπορείς." "Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά, θυμάσαι; Μου απλωσες το χέρι και μου χαμογελασες τόσο τρυφερά σαν να με γνώριζες από χρόνια. Σε κοιταξα και σκεφτηκα...Θεε μου τι αποτομη ευτυχια ειναι αυτη.'' Κυβέλη - Ορέστης.

Η καρδιά μου επουλώνεται. Η ψυχή του είναι κατεστραμμένη. Η χημεία μας είναι αδιαμφισβήτητη. Η έλξη μας είναι μαγνητική. Και παρόλο που δεν θα με αφήσει να μπω στην καρδιά του, υπάρχει κάτι στον Άλεξ από το οποίο δεν μπορώ να απομακρυνθώ. Αυτή είναι η ιστορία μας. Ο αγώνας μας. Η ατελώς τέλεια αγάπη μας. ALL RIGHTS RESERVED @ Απαγορεύεται η χρήση, αναδημοσίευση ή αντιγραφή του βιβλίου. Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στην συγγραφέα του βιβλίου.