Vurgun Serisi'nin ilk kitabıdır! Bana arkasını döndü." Nasıl kurtaracaksın beni! Görmüyor musun işler daha da çıkmaz bir hale girdi. Benim yüzümden baban sana sırtını döndü. Benim o adamdan kurtuluşum yok anlasana! Ben dibine kadar bir bataklığa saplanmışım.. Ne kadar debelensemde oradan çıkacağıma daha çok içine gömülüyorum. Anlasana, olmuyor işte yapamıyorum. Olamıyoruz biz seninle. Benden uzaklaşıyorsun.. Bana dokunamıyorsun.. Hep aramızda mesafe var.. Biz istemesekte, dirensekte var.. " Sözlerinin ardından bana yavaşça döndü. Kaskatı kesilmiştim. Kıpırdayamıyordum. " Beni öpemiyorsun bile.. ", sesi titredi." Bana dokunamıyorsun tereddütsüzce... ", hıçkırdı." Bizden olmuyor işte. Biz yasaklıyız seninle. Olamayız.. " Ellerini yüzüne kapatıp içli içli ağladı. Sözleri bende yıkıma yol açmıştı. Ne demek biz olamayız? Bu ne demekti? Yani beni bırakıyor muydu? Bunun düşüncesi bile beni darma duman edebilirdi. Bu kadın neyden bahsediyordu? Ben ondan vazgeçmezdim. O'na vurgun ben, ondan nasıl vazgeçerdim? Ona doğru hızla atıldım ve ellerini yüzünden ayırdığım gibi kendime çekip dudaklarımı sertçe dudaklarına bastırdım. Şaşkınlığını dudaklarından soluyabiliyordum. Kaskatı kesilmişti. Gözlerimi kapatmadım. Şaşkınlıktan kocaman açılmış gözlerine diktim gözlerimi. Onu demek öpemiyordum. Ona demek dokunamıyordum tereddütsüzce.. Bir elimi beline attım ve sertçe kendime yasladım. Gözlerimi kapatarak dudaklarını öpmeye devam ettim. Hala kaskatı duruyordu. Ben ise ona aldırmayıp dudaklarına gömülmeye devam ettim. Dudaklarını ustaca aralayıp dilimi ağzının içine yuvarladım. Hafif bir iniltiyle beraber kolları boynuma yavaşça dolandı. Daha hırsla gömüldüm dudaklarına. Asrın Koçak&Bahar Vural Başlama Tarihi:06.02.2020 Bitiş Tarihi:18.09.2020

Kuralların belli olduğu bir oyunda uyanık olan şartları da kendisine göre değiştirebilir. Tek başına zeki olmak, bunun yanında kurnazlıkla işini görene yeterli gelmeyeceği gibi özenle kurduğu tuzaktan kurtulmasını da sağlayamaz.

Kamuflajlı kollarının kızın sarı bukleleriyle oluşturduğu tezata gülümsedi. Sonra gözlerini aşağıya indirdi. Bedeniyle duvar arasında küçücük kalan bir kız. Beyaz dantelin örtemediği göğüslerin arasındaki muhteşem vadi. Kızın kokusuyla sarhoş olmuş burnunu o çukura gömmemek için kıvranırken mırıldandı. "Ben askerim. Barut kokarım." Kızın inip kalkan göğüslerinden gözünü ayıramadan devam etti. "Sen dantelsin, parfümsün." Kendini güçlükle bir adım geri çekip o mavi gözlere baktı. "Bizden bi sikim olmaz. Şimdi git, o ütülü pantolonla evlen."

Siz hiç kendinizi bir yaprak gibi hissettiniz mi? Gözlerimi kapatıp o gün olanları her hatırladığımda aynı hissi yaşıyorum. Rüzgârda iradem dışında savrulan bir yaprak gibiydim. Uzun süre boyunca sonunu hiç göremeden ve ne olacağını hiç bilemeden, hayatım yön değiştirip durdu. Sonra bir nehre düştüm ve yaşamım, o coşkun akışın yön vermesiyle devam etti. Yine seçimim dışında bir yolculuğa devam ediyordum ama en azından gittiğim yön belliydi. Akıntıyı karşı koyma isteğim ise cidden komikti. Bir yaprağın koskoca nehir karşısındaki şansı nedir ki? Belki de benim hayatla ilgili, herkesin kendi hayatında dönüm noktası dediği ilahî mesajım bu zor yolla gelmişti. Mesaj... Evet, her şey bir mesajla başlamıştı zaten. O gün gelen ve aptal bir gençlik heyecanıyla ardını hiç sorgulamadan cevapladığım bir mesaj... Kadir, kız arkadaşından gelen mesaj üzerine onun istediği yere gider ancak içine çekildiği şey beklediği gibi romantik bir buluşma olmayacaktır. Çünkü gittiği yerde onu bekleyen kişi sevgilisi değil Aslı'dır. Herkesin Deli Kız diye bildiği Aslı...

Tahir'in gözünde, anlam veremediği bir şekilde ilgisini çeken, öte yandan sinir olmakla birlikte takip etmekten de kendisini alamadığı bir mahlukat, Zeynep!.. Namı diğer Minyatür Zeyna... İki keçi, ikisi de inatçı ve hazır cevap, bir komiserle, en az onun kadar benzer huylara sahip sevimli polis memuru beraber çalışırsa ortalık anca yangın yerine döner. Büyük aşklar nefretle başlar... Mı?

Beklemedikleri anda sıra dışı bir tesadüf sonucu kesişen hayatlar... Bir yanda sorunlarını alaycı bir edayla hafife alıyormuş gibi görünen, yaşadığı her günün zevkini çıkarmayı amaç edinmiş bir kadın, öte yandan umursamaz bir tavır sergilerken çevresine karşı çok duyarlı bir erkek. İkisi de keçi gibi inatçı bir o kadar da tutkulu olunca, yüreklerinde fırtınalar eserken, aralarında ne çekişme biter ne de sevgi...

BERDEL -Düşünsene Mizgin seni Şanlıurfa kadar sevdiğimi; Çıldırırsın!- Duyduklarından sonra genç kadının dudaklarından dökülenler sonları olmuş gibiydi. -Ez qurbanete bıvım Şanlıurfa- (Kurban olurum sana Şanlıurfa!)

Duygularını rafa kaldırmayı hayat biçimi olarak seçen genç adam, sevmenin ne demek olduğunu bilse de sorumluluğunu almak istemez. Kendisi için biçtiği gelecek yalnızlık üzerine kuruluyken, hele kendi şeytanlarıyla savaş verirken hiç istemez. Tabi mecbur kalmazsa!.. Yaşantısının içine kötü bir tesadüf eseri giren Gülizar'ın, sorumluluğunu almak zorunda kalana kadar. İstemese de koruyup kollayacağına ant içene kadar. Gül'e ait tek varlık, kurtarıcısı, meleği olana kadar...