Arkadaşımın ısrarıyla, reşit olmadığım için kimlik değiştirip hizmetçi olarak gittiğim bir parti... Hayatımın en büyük hatasıydı... .... Tam mutfak kapısına gelmişken biri elimi tuttu donup kaldım bu beklediğim son şeydi. ... "Eşim" dedi. ... Eşim mi? Ben mi? ... Kaşlarımı çattım ona döndüm. Karşımda yeşil gözlü siyah saçlı bir adamla karşılaştım. ... "Bu o Alfa değil mi?" dedim içimden. ... "Bu olamaz" dedi. Sanki bu olan şeye inanamıyor gibi yani tek değildi bende inanamıyordum. ... "Basit bir omega, bir hizmetçi benim eşim olamaz" dedi. Gözüm seğirdi bana basit bir omega bir hizmetçi demişti gururum tamamen ayaklar altına alınmıştı. ... "Bak ben-" dedim ama sözümü bitirmeme izin vermedi. ... "Burda olanları kimseye söylemiyeceksin söylesende inkar ederim." dedi ve hızla uzaklaştı. ... Ben Ebrar Williams. ... Ve beni küçümseyen herkes... ... Bunun bedelini öder. . . . Uyarı: Bu hikâye kan, şiddet, küfür, taciz, saldırı, ölüm ve karanlık temalar içerir.

Mardin'in en nadide mücevheri: Viyan Cevherizade. Herkesin uzaktan bakıp iç geçirdiği, ama kimsenin dokunmaya cüret edemediği yasak elma. 💎 Dışarıdan bakıldığında o, Cevherizade Konağı'nın etrafı koruma duvarlarıyla örülü, kibirli ve ulaşılamaz kızıydı. Kimsenin yüzüne bakmaz, kimseyle göz göze gelmezdi. İnsanlar bunu asaletinden ya da kibrinden sanırdı. Oysa gerçek, Viyan'ın ruhuna ve bedenine vurulmuş görünmez bir mühürdü. Bir erkeğin tenine değmesi, Viyan için karanlığa düşmek demekti. Bedeni, yabancı bir dokunuşa isyan edip bilincini kapatırken; Viyan çareyi kimseye ümit vermemekte, gözlerini yerden kaldırmamakta bulmuştu. O, cam bir fanusun içindeki "Seyirlik Bebek"ti. Dokunmak yasaktı, sadece izlenebilirdi. Ta ki Agir Dervişoğlu, o fanusun camına elini yaslayana kadar... Mardin'in hükümranı Agir, herkesin "buzdan prenses" dediği Viyan'ın gözlerindeki o saklı korkuyu gördüğünde, imkansız bir yangının fitilini ateşledi. Dokunmadan sevmek mümkün müydü? Yoksa Agir, yanacağını bile bile o cama dokunup "Seyirlik Bebeği" uykusundan uyandıracak mıydı?

s-ssen uzak dur benden!! "Benden kaçışın yok" diyerek adamlarını üzerime saldı..

En yakın arkadaşının kız kardeşine yıllardır aşık olan adam. Adamı abisi gibi gören ve kendi abisinden ayırmayan kız. Asrın Bakırcı Derin Ertaş

###Yazarlık iddiası olmayan biri olarak hikayeyi okumak için değerli vaktinizi ayırdığınız için çok teşekkür ederim. Bazı bölümlerde mantık hataları, saçma gelen olaylar olabilir. Vaktim olduğunda yeniden düzenleyerek belki o kısımları düzenlerim. Bunu da göz önünde bulundurarak hikayeye başlama kararı almanızı öneririm Aslan kız kardeşini almaya gittiğinde görmüştü onu... O günden sonra da yıllarca uzaktan takip etmiş kalbinin her odasına onun adını yazmıştı. O zamanlar Aslan 27 yaşındaydı ama sevdiği 17... Olmaz dedi yaş farkı çok dedi... Daha küçük dedi... Ama bir türlü vazgeçirmedi yüreğini ... Zeynep Aslan'ın sevgisinden habersiz geçirdi senelerini... Okul için İstanbula gittiğinde de döndüğünde de bihaberdi... Ta ki saçma sapan bir olayın içinde kendini bulana kadar... Ona takıntılı olan adam tüm hayatının düzenini değiştirene kadar...

"Bade Karahanlı." Duyduğum tok sesle eş zamanlı olarak derin bir nefes aldım, ağır hareketlerle sesin geldiği yöne döndüm. Kapıyı yavaşça kapattı, gözleri beni buldu. "İsmimi bile öğrenmişsin." Dudakları yana kıvrıldı, bana doğru geldi. "Öğrenmek zorunda kaldım diyelim." Gülümsedim, biraz daha yaklaştı, birkaç adım geri gittim ama sırtım soğuk duvara temas edince durmak zorunda kaldım. Fakat o durmadan üzerime gelmeye devam etti. Kaçmak için sağ tarafa doğru geçecekken kolunu önüme kalkan etti. Boş bir anında sol taraftan kacayım dedim ama bu sefer de diğer koluyla önümü kapattı. Tamamen onunla duvar arasında kalmıştım, kaçmama izin vermiyordu. Sırtımı duvara yasladım, yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Ne yapıyorsun?" "Konuşmamız gereken şeyler var." "Evet var ama bunu aramızda mesafe varken de yapabiliriz." "Yapamayız, böyle konuşmak istiyorum." Cevap verecekken gördüğüm şeyle sol gözünün altına düşen kirpiğini nazik bir şekilde aldım. "Kirpiklerin dökülüyor." Dudaklarındaki tebessüm büyüdü, sessiz kaldı. Sağ yanağında küçük bir gamzesi vardı, yakın olduğumuz için fark edebilmiştim. Kirpiğe usulca üfleyerek gözlerimi yeşillerine çevirdim. "Badem yağı sürebilirsin, çok iyi geliyor." Tek kaşı kalktı, söylediğim şeye şaşırmış gibiydi. Fakat bu şaşkınlığı üzerinden çabucak atıp kaçmamı engellemek için önüme kalkan ettiği elini duvardan çekti, cebine attı. Merakla ona bakarken elini cebinden çıkardı, badem şekerlerini uzattı. "Yer misin?" Elinden bademleri alarak birini ağzıma attım. "Çok severim." Biraz daha yaklaştı, derin bir nefes aldı. "Badem şekeri gibi kokuyorsun." Badem şekeri mi demişti o? Şaşkınca bakarak elimdeki bademleri kokladım. "Güzel kokuyorlar yalnız." Başını salladı. "Biliyorum." Gülümsedim, kendisi de bir şeker yedi ve ekledi. "O yüzden söyledim zaten."

on altı senemi boşuna yaşamışım anne bildiğim annem değil abi bildiğim abim değilmiş peki ben bu on altı senede yaşadıklarımı nasıl unutacaktım? karşımda gerçek annem babam üç abi ve küçük erkek kardeşim vardı ben bir abiyle geçinemezken üç abi ve küçük kardeşimle nasıl geçinecektim ya annem ve babam onlara anne baba diyebilecekmiydim? Ya onlarda diğer ailem gibiyse ya beni istemezlerse o zaman ne olacaktı? gelin bunların cevabını hep beraber okuyarak öğrenelim... " herkes sadece babasının prensesiyken ben beş erkeğin prensesi LALİSA kozcuoğlu " "beş erkeğin değil kızıl altı erkeğin prensesisin bundan sonra ben pusat korkmaz bir kızıl prensesin son prensiyim" bu sıradan bir hikaye değil bu dili lal olan bir kızın, aşkı bir kızılda bulan bir adamın, yaralar almış bir aile'nin hikayesi okumaya hazırsanız hadi bismillah...