"Peki. Sen bilirsin. Madem doğruyu söylememek konusunda ısrarcısın o zaman kalk kucağımdan ve çık bu odadan." "Ama daha yatmadık bile?" "İlgimi çekmeyi başaramadın ki yatalım. Çık dışarı ve patronuna paramı iade etmesini söyle." "Efendim, lütfen." "Dediğimi duydun." gözlerine yalvaran bir ifadeyle baktığım adam tıpkı zift yeşili gözler gibi bana acımasızlıkla bakarken çaresizlik içinde omuzlarımı düşürüp adamın kucağından yavaşça kalktım. Hemen ardından da adamı belki vazgeçiririm diye seksi hareketlerle birlikte yere bıraktığım sabahlığımı üzerime geçirdim ve hala bana durmamı söylemeyen adam yüzünden kapıya doğru gitmek için bir adım attım ancak tam o esnada kafamın arkasına değdirilen soğuk bir metalin varlığını hissedince olduğum yerde şok içinde donup kaldım. "Sakın ağzını açma ve yavaşça bana doğru dön." kafamın arkasına yaslanan şeyin tam da tahmin ettiğim gibi silah olduğunu anlamamı sağlayan adam emrini kulağıma doğru fısıldarken dediğini yapıp yavaşça ona doğru döndüm. Ona dönmemle göz göze geldiğinizdeyse mavi gözlerimdeki korkuyu gizleme gereği görmeden doğrudan acımasızlık dolu kehribar rengi gözlere bakmaya başladım. "Ki...kimsiniz siz?" anlıma bir silah dayamış olan adamın gözlerine bakarak çaresizlik içinde yanıt almayı ummadığım sorumu dillendirirken adam anlımdaki silahı çekmeden boştaki elini arka cebine attı ve cebinden çıkardığı kelepçeyi hızlı bir şekilde bileklerime takarak yatağa oturmamı emretti. Emrini yerine getirdiğindeyse silahını anlımdan ayırıp elini yeniden arka cebine attı ve bir cüzdan çıkarıp cüzdanını açarak polis rozetini görmemi sağladı. "Başkomiser, Pars Atabeyoğlu."

Arkadaşlar bu benim yeni hikayem Yani daha yeni yazıyorum O yüzden kötü yazdıysam Kusura bakmayınız

Yıllarca evde tutsak edilerek babasının işkencelerine maruz kalan Alkım, defalarca kaçmaya çalışır fakat başarısız olur. Bir gün yine kaçmaya çalışırken tehlikeli bir örgüt lideri tarafından kaçırılır. İçine çekildiği oyun, Alkım'ı hayatın gerçekleriyle yüzleştirir. Peki Alkım'ı neler bekliyor? Kitabımı okuyarak öğrenmek ister misiniz? - Bu kitap bir hayal ürünü olup her ayrıntısına kadar kurgudan ibarettir.

Öz ailesi sandığı için bütün acıları kabullenen bir kız çocuğu. "Ailemi bulmadan önce etrafa güçlü taklidi yapardım. Onlar hayatıma girdikten sonra birlikte iyileştik ve gerçekten güçlendim." Kalabalığı hiç sevmeyen Balca 4 abi ve 2 kardeşle neler yaşayacak?

Staj yaptığım hastanede karışan o kız çocuğu bensem?

17 yıldır Mardin'de yaşayan, yaptığı her hareketten yargılanan, her gün babasından şiddet gören Ahenk, zorla evlendirilmeye çalışılırken gerçek ailesinin onu bulması üzerine bütün düzenini değiştirip İstanbul'a gider. Burada üç abisi üçüzleri ve iki yaşındaki erkek kardeşine alışabilecek mi? Hep birlikte görelim. ••• Ölü gibiydim oradan oraya sürüklüyorlardı, takatim yoktu. Direnmeye takatim yoktu. Baran ve ben hocanın yanına oturunca ona yaklaşıp "Aksel'e ne oldu?" Diye sordum. Ellerini yumruk yaptı. Bana döndü buz gibi bir sesle "Öldü." Dedi. Hayır yalan söylüyordu, ölmüş olamazdı. Olmazdı değil mi ölmüş olamazdı. Gözleri açıktı ben yanındayken gözleri açıktı. Ölemezdi. "Yalan söylüyorsun." İnanmak istemiyordum. "Öldü." Dedi bir kez daha. Sadece o değil ben de ölmüştüm. Haykırmak istiyordum, Allah hepinizin belasını versin bizi bitirdiniz Aksel'i benden aldınız demek istiyordum. Hepsiyle hesaplaşmak acım dinene kadar onlara haykırmak istiyorum. Yapmak istediğim ve yaptığım çok farklıydı. Elimi göğsüme attım, yüreğim yanıyor. İçin için ağladım Baran haricinde kimse niye ağladım diye bilmedi, zaten kimse umursamazdı. Yasım vardı benim, üzerimdeki gelinlik neyin nesiydi? Siyah yakışırdı bu güne sadece siyah. Hoca bize döndü nikah akdini başlatacakken kapıdan orta yaşlarında bir kadın, arkasında aynı yaşlarda bir kadın ve erkek, genç bir çocuk ve benim yaşlarımda bir kız girdi. Salona ilk giren kadın "Nikah yapamazsınız. Ahenk sizin kızınız değil." Dedi. O an sanki göğüs kafesimdeki ağırlık kalktı ve ben acı bir gülümsemeyle kapıdan girenlere baktım. 𝐘𝐚𝐳ı𝐦'𝟎𝟏.𝟎𝟑.𝟐𝟒' 𝐘𝐚𝐲ı𝐦'𝟏𝟎.𝟎𝟒.𝟐𝟒' 𝐁𝐢𝐭𝐢𝐦'𝟎𝟔.𝟎𝟐.𝟐𝟓'

|Gerçek ailem kurgusu.| "Denizim, sen bana büyü mü yaptın?" dediğinde kaşlarım alayla yukarı doğru kalktı ve, "Ne? Ne işim olur benim büyüyle?"diye sordum. Yutkundu ve, "Seni her gördüğümde kalbim bana savaş veriyor, seni her gördüğümde heyecanlanıyorum, bu duygunun adı ne Deniz?Aşk. Sana deliler gibi aşık oldum kadın!"dedi. 17 yıl yalan mıydı? Aile baskısı? Şiddet, hakaret boşuna mıydı! Alya 17 yaşında, eğlenceli, okulu asmayı seven, ama derslerinde iyi olan, Çileğe aşık bir kızdır. Herkesi kendine sevdirmeyi başarırdı çünkü Alya, akıllı, zeki ve bir o kadar tatlı bir kızdı. Küçüklüğünden beri mutlu olmayan Alya bir gün kendine arkadaş edinir. Yusuf, Bulut, Rüzgar, Kuzey ve Poyraz. Bu beşi Alya'nın tek ailesi olmuştu. Hepsi bir birine söz vermişti, " BİR BİRİMİZİ ÖLÜM BİZİ AYIRANA KADAR AYRILMAYACAĞIZ!"diye, fakat bu sözden yıllar sonra Kuzey ıssız bir sokakta arkadaşlarıyla yürürken Alya'nın kucağında canını vermişti... Kuzeyin ölümünden yıllar sonra Alya'nın annesi odasına girmiş ve, " Hazırlan hastaneye gidiyoruz."demişti. Peki Alya nereden bilecekti bu cümlenin hayatını birden değiştireceğini? 17 yıl sonra ailesi sandığı kişilerin gerçek ailesi olmadığını öğrendiğinde ne yapıcak? İlk 3-4 bölümü klasik gerçek ailem kitapları gibi ama sonralarında olan bütün olaylar kendi hayal ürünüm. Çalınma gibi bir olay olduğunda gerekli işlemler yapılacaktır. Gelin şans verin derim eheheh

"Kendime ait bir hayat kurmuşken sizi buna dahil etmeyeceğim."

Klişeden uzak,farklı bir aile kurgusu. Âlem-i Misal Şizofren hastası bir kız,gerçek ailesini bulursa ne olur? "Ben Okyanus Altınsoy...Ve ben deli değilim!" Yanlış beşikte başladı her şey. Beşikler masumdur,ta ki içinde uyuyan kader, başka birine ait olana dek. Bir beşik, iki soyadı. Bir nefes, iki hayat. Biri ait olmadığı kucakta uyudu, diğeri varlığını yanlış bir isimle unuttu. Yıllar sonra, kader defterinin kenarındaki mürekkep lekesi yeniden aktı.O gece yapılan değişim, bir hata değilmiş,bir uyarıymış. Biri gerçeği ararken delirdi, diğeri gerçeği saklarken öldü.Ve en sonunda, beşikte karıştırılan o iki hayat, birbirinin mezarına dönüştü. Çünkü bazen kader, sadece doğduğun bedende değil... sana ait olmayan beşikte başlar. Bazı beşikler ninniyle değil, yalanla sallanır. Bazı beşikler dua taşır, bazıları beddua. Hangisine konduğunu kimse bilmez. Okyanus'un Karanlık bir yanı olduğunu boğulmadan anlayamazsın. ​"Yarım kalmış her hevesin üzerine çöken o sessizlik, aslında kaybolan çocukluğumuzun arkasından yakılan bir Düşler Ağıdı'ydı." Gerçek Ailem kurgusudur! ••••••• Wattpad'de ikinci şizofren konulu aile kitabıdır. •Kurgunun bütün hakları bana aittir,en ufak çalıntı da gerekli işlemler başlatılacaktır!•