"Elini tutuyorum Özgür, kulağıma şarkı fısıldıyorsun. Ses tellerin yanımda titreşiyor alevden yakıcı bir gerçeklik kazanıyorsun ruhumda. Kokunu içime çekiyorum ciğlerim seninle doluyor, kalbimin seninle dolu olması yetmiyormuş gibi tamamen sen oluyorum. Ruhun ruhuma dolanıyor, ben boynuna."

Kuroshitsuji anime serisinin II.sezonunun 7.bölüm ile 8.bölüm arasında geçen bir fan fic kurgu~ Başlıkta dediğim gibi bu bir yaoidir smut sahneleri okumak istemeyenler olursa başta uyarı yaparım bitiş yerine kadar işaret koyarım.Homofobiklerin bu yüzden hikayeyi okumamasını tercih ederim~ ~Karakterler~ Trancy Malikanesinden(Diğer bir deyişle "Kraliçe Victoria'nın Örümceği"olarak bilinen ailenin malikanesinden) Alois Trancy~Claude Faustus Phantomhive Malikanesinden(Diğer bir deyişle "Kraliçe Victoria'nın Köpeği"olarak bilinen ailenin malikanesinden) Ciel Phantomhive~Sebastian Michaelis İyi okumalar dilerim~! (⌒▽⌒)

Anoreksiya hastalığı olan Dalya adındaki bir genç kızın hikayesi. Gözlerini her sabah yeni bir güne açtığında, İlk aklına gelen şey sadece hissettiği acılardı genç kızın. İnsanların ruhu farklı güzellikler ile yıkanırken, onun ruhu yalnızca saf kötülük ve acıyla yıkanıyordu. Dalya'nın tek amacı vardı. O da bir parça umut ile bir ömür yaşamaktı. Hikaye ilerleyen bölümlerde Dalya'nın arkadaşı Çağıl'ın Dissosiyatif Kimlik Bozukluğu (Çoğul kişilik) hastalığını da ele alıyor. Bu hikayede mutluluğa yer yok. Tamamen gerçeklere dayalıdır.

Çocukları aşırı derecede seven fakat kısır olduğundan dolayı annelik duygusunu hiç yaşayamamış, tadamamış kadın sare. Eşi sayesinde çocuk özlemini, annelik duygusunu bastırıyordu. Fakat kocası ölünce bu duyguyu içine daha fazla gömemedi. Kocasıda ölmüştü. Yanlız kaldığını düşündü. İlk işi gidip 2 çocuk evlatlık almak oldu. Bu zaman boyunca içinde kalan sevgiyi onlara yaşatacak.Fakat çocuklar başka birine anne deme,annesi gibi görmeye hazır değiller. Çocukların annesi onları yetimhanenin kapısına bırakıp gitmiş ve çocuklar öz annelerinin gelmesini halla bekliyorlar ve sareyi anneleri gibi görmeyi bırak onu istemiyorlar bile. Sare bunun üstesinden nasıl gelecek? yada gelebilecekmi? --- "Eğer isterseniz sizin anneniz olmaktan gurur duyarım. " --- Tüm hakları saklıdır.

Kişinin kalbinde duyguya dair hiçbir şey kalmamışsa bedenin varlığı anlamsızdı. Önce kalbe dokunmadan direk tene değen eller gerçek bir insana değmiş sayılır mıydı? Ya da gördüğü manzara karşısında parıldamayan gözler bomboş bakışların kurbanı olduğu halde canlı mıydı? Dümdüz bir suratla, gülümsemek için çaba sarf etmeyen bir çift dudak başka bir dudakla birleşse ne olurdu peki? Bataklığın en dibinde çığlık atmaya tenezzül etmeyen kişi, sırf ölümü dahi göze alacak kadar mutsuzsa, hissizliği kabul edilir miydi? Beden ruhtan ayrılmak için sadece son bir hamle bekliyordu. Peki ya kişi ufak bir bıçak darbesiyle cılız bedenine tutunmuş incecik ipi koparmak kadar basit bir işlemi yapmamak için direniyorsa? Ya hala bağı olduğunu sandığı ruhu çoktan başka bir aleme göç ettiyse ve ruhundan geriye kalan tek hediye aldığı sayılı, soğuk nefeslerse?..

Siyahtı düşüncelerim. Siyahtı umutsuzluğum, duygularım, bitmişliğim. Siyahtı çığlıklarla dans eden kırgın ruhum. Onca kırıklığın arasında siyah ve sarhoş bir melekti, aşk. Kurtarabilecek miydi beni? Kaybetmiş ve pes etmiş bir ruhu adam edebilecek miydi ? Toparlanamamış bir kız çocuğundan bir kadın yaratabilecek miydi? Yaşadıklarımı kapsayan derin bir nefes çektim içime, hayatta güçlü kalmakla, hayatta kalmak arasında sıkışıp kalan bedenime. Sonra; gözlerimin altında baktım, karşımdaki boy aynasında. Yenilmiş tırnaklarıma, reçetelerime, yaralarımın izlerine ve saçlarımı acımasızca babamın jiletiyle kesişime. Aslında o an doya doya yok oluşunu izlediğini kabul ediyordu da insan, hayata yenilen bu ruhu nasıl kabullensin?

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."