Olağanüstü şeylere hep inanmıştım. Tam merkezinde olacağım ise aklıma dahi gelmemişti. Babaannem aslında beni uyarmıştı. Ben sadece anlamayacak kadar küçüktüm.

Bu hikayede argo,küfür ve cinsel içerik barındıran sahneler var. Bunu dikkate alarak okunmalı. Ana karakter erkeği romantize edilmemeli.

"Konseyi ara, Roman. Kadınımı buldum." İstanbul'un güçle yıkanmış en görkemli gecesinde, genç bir kadın sahnede zarifçe salınırken, kalabalığın arasında onu izleyen biri vardı. Sicilya'nın en güçlü ve en korkulan adamlarından biri olan Lorenzo Mancini. O gece verilen tek bir emir, iki farklı dünyanın kaderini sonsuza dek değiştirecekti. Şehrazat Vardar sıradan bir hayatın hayalini kurarken, kendini zorunlu bir evliliğin ortasında bulur. Kaçmaya çalıştıkça zincirleri daha da sıkılaşırken, Lorenzo ise ilk kez sahip olamayacağı bir şeyle karşı karşıya kalır. Bazı karşılaşmalar kaderin en sessiz oyunudur. Bazı savaşlar bakışlarla başlar. Ve bazı aşklar... İnsanı mahvetmekten çok, yaşatmak için gelir. • Bu eser yetişkin temaları ve şiddet unsurları içermektedir.

incubular, yabancı bir teoriye göre kırmızı hilal gecesi her biri kendisine dünyadan, arzu duyduğu, şehvet duyduğu bir kadını ve ya dahasını seçer ve her gece onu ziyaret ederdi, gece onunla oyun oynardı. peki sen Elissa, ya bu incubuslardan en büyüğü seni arzulayıp takıntı yaparsa? ... Bende öyle düşünmüştüm. UYARI! BU HİÇ ETİK KURALLARA UYGUN BİR KURGU DEĞİLDİR, BURDA BİR İNSAN VE ONA KAFAYI TAKAN BİR İBLİSTEN BAHSEDİYORUM, ÜSTELİK BU İBLİS YÜZLERCE YAŞ BÜYÜK BU KIZDAN, ÖZELLİKLE +21 VARDIR.

Şehrin üzerine çöken sis, sokak lambalarının cılız ışığını yutarken adımlarımı hızlandırdım. Kalbim, göğüs kafesimi zorlayan bir kuş gibi çırpınıyordu. Arkamdaki adım seslerini duymuyordum ama varlığını sırtımda, tam ensemde hissediyordum. O buradaydı. Karanlığın içinden beni izleyen o devasa gölge... Dar sokağın sonuna geldiğimde sert bir göğse çarparak durdum. Kaçacak yerim kalmamıştı. Başımı kaldırdığımda, sokak lambasının soluk ışığı onun keskin çene hattını ve ifadesiz gözlerini aydınlattı. Benden çok daha uzun, çok daha iriydi; adeta geceyi omuzlarında taşıyordu. Geriye doğru bir adım atmaya çalıştım ama güçlü elleri anında belimi kavradı. Beni kendine sertçe çektiğinde nefesim kesildi. Uzun saçlarım omuzlarımdan dökülüp ellerinin üzerine savrulurken, "Bırak beni," diye fısıldadım. Sesim titriyordu. ~~ hikayede yaş farkı vardır Rahatsız oluna bilicek öğeler bulunmaktadır.

Bir gecelik yakınlık... Geri dönülmez bir bağa dönüştü. Leyla, korkarak kaçtığı adamın çocuğunu taşırken, hayatta kalmak için yine ona dönmek zorunda kalır. Ama Hasan Tuğrul Türkoğlu'nun dünyasında merhamet zayıflıktır, güven ise bedel ister. O, karanlık. Leyla, kaçış. Ve bazı hikâyelerde aşk en tehlikeli savaştır.

1299 - Floransa. Biri piç doğdu; çamurda, kanın ve ihanetin içinde büyüdü. Diğeri bir prensesti; lal taşlı taçlar, kadife perdeler, altın mürekkeplerin içinde yetişti. Biri korkuyla anıldı, diğeri saygıyla. Ama kader, iki ayrı dünyanın çocuğunu aynı şehir duvarlarının içine hapsetti. Ve orada, sadece aşk değil... İntikam, kan ve onur için yazılmış bir hikâye başladı. ⚜⚜⚜ "Cavallaro gibi bir adamdan kaçamazsın. Seni şehirden çıkarsam bile... peşinden gelir. O seni bırakmaz. Ve hepimizi bunun için öldürür." Lucianna'nın zihninde hâlâ aynı görüntü dönüp duruyordu; Bir meydanda, tek kılıç darbesiyle gövdesinden ayırdığı başı yukarı kaldıran o siluet... Cavallaro. İtalya yarımadasının en korkulan paralı asker ordusunu yöneten bir piç. Ve şimdi, kanla yazılmış bir kaderin sonunda, rızası dışında nişanlısı. "Eğer kalırsam, asıl o zaman ölürüm." Bir zamanlar Floransa'nın zambağıydı Lucianna di Fiora Alveranni. Adı tüm şehirde ihtişamla fısıldanırdı. Şimdi ise, atalarının kurduğu şehirden kölelerle dolu bir yük arabasında, gecenin içinde kaçıyordu. Bir leydi değil, bir kaçak olarak. Ama belki de ilk kez, kendi kaderinin iplerini ellerine alarak. Fakat Cavallaro'nun gölgesi... Söz söylemeden, intikamın sabrıyla çoktan peşine düşmüştü.

Kitap şiddet, küfür ve cinsel sözler içermektedir. İlerleyen bölümlerde yaşanacak olan +18 sahnelerden dolayı dikkat edin lütfen. Bırak beni... İstemiyorum diyorum anlasana!" diye hıçkırdı Şehrazat. Sesi titriyor ama içindeki nefret parlıyordu. ​Rojhat durmadı. Aksine, aradaki mesafeyi tek bir hamlede kapatıp Şehrazat'ın ince bileklerini kavradı ve onu sertçe kendine doğru çekti. Aralarındaki temas yakıcıydı. Eğilip, dudaklarını Şehrazat'ın boynuna, tam şah damarının üzerine bastırdı. Kirli bir fısıltıyla konuştu: ​"Bu gece içine ekeceğim tohumumdan sonra da böyle konuşabilecek misin Zühre yıldızı? Yarın sabah bu odadan benim mührümü taşıyarak çıktığında, o dilin hala bu kadar keskin olacak mı?" Şehrazat kurtulmaya çalışarak debelendi, ellerini adamın taş gibi sert göğsüne dayayıp itmeye çalıştı. "Ölürüm... Ölürüm de senin olmam Rojhat Ağa! Tenime dokunduğun her yeri yakarım yine de sana teslim olmam!" ​Rojhat, kadının direnişinden zevk alıyormuş gibi hafifçe sırıttı. Boştaki eliyle Şehrazat'ın belini kavrayıp onu yatağa doğru bastırırken, vücudunun tüm ağırlığını hissettirdi. Bakışları Şehrazat'ın titreyen dudaklarına indi. ​"Ölmek kolay Zühre yıldızı... Zor olan benim kadınımsın gerçeğiyle yaşamak," dedi sesi iyice pesleşirken. Elini Şehrazat'ın elbisesinin yakasına attı, kumaşın gerilme sesi odada yankılandı. "Sana bir seçenek sunmuyorum, yalvarman için de beklemiyorum. Olacak diyorum, o kadar. Bu gece o yataktan ağanın kadını olarak kalkacaksın." Kül soğur... Ama kelepçe iz bırakır.