چیرۆکێــکی (کوردیە) باس لەلایەنە تایکەکەی کورد ئەکات بـۆچی تەنها من ئەرێی... من بـچوک نیم بۆ ئەو هەموو ئازارە بەسە تکایە هەڵەی باوکمە بۆ دەبێت من باجی بدەم بۆچی.؟؟ لەڕاستیەوە وەرگیراوە هەموو مافێکی بۆ خــۆم دەگەڕێـــتــەوە بـــردنی هەر بیرۆکەیەک لێی قەدەغــەیــە لەگەڵ ڕێز منــ بێدەنگم بەڵام مێشکمـــ بێدەنگ نیە یانــ شــەڕ بـــکە یانــ قبـــوڵی بکـــە کــــە شەرتــ کـــرد چاو نــەترســ بـــە کـــە قـــبوڵتـــ کـــرد خۆتــ کـــۆنتڕۆڵ بکــــە هەموو جۆرە شتێک لەخۆ دەگرێت ئەگەر حەزیی پێناکەیی مەیخۆنەرەوە🤐 ئازار‌‌#تۆڵە#خیانەت#کوشتن#خێزان#گریان#بەهێز#

ئــەو کــاتــەی پـڕ بـە دڵ ووتــم زۆرم خــۆشــدەوێــت تـۆش زۆر بەبێ باکی ووت تـــەنـها ئـەوم لـەدڵ دایـە وامــزانـی لـە نـێوەنـدی بـەهـەشــتـم.... بـــەڵام لـەگــەڵ گـوێـی بـیسـت بـونـی قـسـەکـانی تـۆ وام هـەســت کـرد بـەتوندی فـڕێـی درامـە نـێوەنـدی دۆزەخ...!!! {چــیرۆکــێکـی کــوردیــە} بهێڵە با هەر ئەوە بێت کە خـودا دەیەوێت لەوانەیە هەر ئەوە بێت کە دڵت دەیەوێت

"Teslim oluyorum Asena Üzer sen kazandın" arkasını dönüp giderken "Yanılıyorsun Savaş Özer. Belki beni öldürmedin ama sen kazandın"

Malen Alexander Hart, geçmişi geride bırakmak için değil, onu baştan yazmak için döndü. Planları kusursuzdu, her adım hesaplıydı. Ta ki... Tüm dengeleri sarsan o beklenmedik karşılaşma, onu kendi oyununda kuralları yeniden yazmaya zorlayana dek. Hera Baybars, sessizliğini kalkan gibi kullanan bir kadındı. Ama bazı sessizlikler, en yüksek çığlıktan daha derin izler bırakır. Geçmiş, her adımda biraz daha yaklaştı. Zaman, her bakışta biraz daha yavaşladı. Ve artık hiçbir şey planlandığı gibi gitmiyordu. Bu hikâyede herkesin kendi savaşı var. Bazıları kazanmaya, bazıları sadece hayatta kalmaya çalışıyor. ( Arkadaşlar ilk bölümlere göre hemen yargılamayın olay zaten daha sonradan başlayacak lütfen okuyun daha sonra da fikirlerinizi yazınnn ) Kitap çalıntı falan değildir tamamen benim kurgumdur.

Kim bir cinayeti çözmek ister? Üstelik bu sefer üç kurban, aynı gece, aynı yöntemle öldürüldü. Zamanla yarışan bir soru var ortada: Bu karanlık düğümü önce kim çözecek? Soğukkanlı eski amir Pamir Ramin Savran mı? Yoksa bu işe yeni atanan, sert ama zeki Liva Sare Barçinel mi? "Ne zaman gidersin?" diye sordu bir anda. "Sanırım.... Hevesin bitince?" dedi. Alaycı bir tebessümle... Omuzlarımı dikleştirdim. "Tahminimce, sen bu duruma ne zaman alışırsın ." dedim ben de ona uyarak. " Tahminimce... Kafana dank etiğinde "onun gibi gülümsedim. Bu bir yarış değil. Ama biri pes edecek. Biri kazanacak. Ve geriye sadece kan, gölge ve gerçek kalacak. ___ Cinayetin ortasında beliren bir aşk....

"Yollar ayrılsa da, Yazgı hep aynı Yankı." YAZGININ YANKISI & PAYİDAR İNFAZ ÇEMBERİ "Ne seninle, ne sensiz... Sadece bizsizliğin içinde, Payidar bir döngüdeyiz." Yazgı ve Yankı; aynı uçurumun iki farklı ucuydu. Birbirlerine baksalar düşeceklerdi, arkalarını dönseler öleceklerdi. Kaderin onlara hazırladığı en büyük oyun buydu: Bir arada olmayı beceremeyecek kadar yaralı, ayrı kalmayı başaramayacak kadar birbirlerine muhtaçtılar. Ancak bu imkansız aşkın etrafında, nefes aldırmayan, kaçışı olmayan bir duvar örülüydü: Payidar İnfaz Çemberi (P.İ.Ç). Adaletin sustuğu, namluların konuştuğu o karanlık dehlizlerin sarsılmaz hâkimi. Bu çemberin içine girmek bir tercih, içinden sağ çıkmak ise bedeli kanla ödenen bir mucizeydi. Biri, geçmişin suskunluğu; diğeri, o sessizliği bozan çığlıktı. Ne zaman birleşmeye kalksalar birbirlerini yok ediyor, ne zaman bu karanlık çemberden uzaklaşmaya çalışsalar yolları yine başladıkları o çıkmaz sokakta kesişiyordu. Yazgı'nın kalbindeki boşluk, ancak Yankı'nın sesiyle dolabilirdi; ama o ses, her seferinde Payidar'ın buz gibi gerçekleri gibi en sevdiği hayalleri delip geçiyordu. "Yollar ayrılsa da Yazgı hep aynı Yankı; kurtuluşun olmadığı yer ise hep aynı Çember." Zehra Bayramlı'nın kaleminden; kalbin reddettiğini ruhun kabullendiği, sadakatin ihanetle, aşkın ise ölümcül bir kuşatmayla sınandığı bir serüvenin ilk perdesi açılıyor. Sahi, kaderiniz celladınızın elindeki bir kalemken, kendi hikâyenizi ne kadar uzağa yazabilirsiniz?

Her gece aynı saatte uyanıyor. 03:13. Saatler o anda duruyor. Aynalar gecikmeli yansıtıyor. Ve fısıltılar, onun adını biliyor. Uykusuzluğun yan etkisi mi, yoksa geçmişin ödemesi mi bilinmez... Ama Karanlık Saat başladığında gördükleri, hatırlamak istemediği bir gerçeği tekrar tekrar önüne seriyor. Bu saatte kimse ölmez. Ama herkes bir parçasını kaybeder. Apartmandaki saatler sustuğunda, yalnızca onun odasındaki tik tak sesi duyuluyor. Ve her gece, biraz daha eksiliyor: anılar, yüzler, zaman... Gerçek ile hayal arasındaki çizgi silinirken tek bir soru kalıyor: Eğer karanlık senin içindeyse, kaçabilir misin? Karanlık Saat... Uyuyamayanların değil, hatırlamaktan kaçamayanların zamanı.

İnsanların korkulu kabusu geri dönüyordu, zifiri karanlığı kendine kalkan eden geri dönüyordu. Zar tekrar atılmış oyun değişmişti. Peki ya galip kim olacaktı? Savaşa girdiği kişi kimdi? Gökyüzü kan ağlayacak, insanlar güveneceği kişiyi saşıracaktı. İnsanlar kime güvenecekti? Sırtlarını doğru kişiye mi yaslıcaklardı? Yoksa yanlış kişiye yaslayıp, dünyanın sonunu kendi elleriylemi getireceklerdi?