"Leyla!" Günlerin yer değiştirdiği o saatlerde, gecenin en karasında, bir ruhun kilitli kalmış sokaklarındaydık. "Burada ne arıyorsun?" Başkası için kül olan bir yüreğin yeniden yanacağını düşünmezdim ona kadar. Sigaranın külünün düştüğü zeminde ayağının ucuyla geçmişin izlerini sildi sanki. "Seni tanıdığım o günden beri açılan kapıların, çıktığım yolların sonu hep sana varıyor." Bir tebessümün kıyısında var olup orada yok oldum. "Belki benim de çıkmazım sensin. Leyl'im, Leyla'm, gecemin karanlığı, çıkmazım..." Onun kurduğu anlamların benim cümlelerimin üzerini örttüğünü hissettim. O çıkmazda onunla kalmaya gönüllü gibi "Benden ne istiyorsun?" Diye sordum. "Seni." Dedi. ... Leyl... Leyla... Gece saçlı güzel kadın...

Mahallenin en işlek yerlerinden biri olan, sokağın sonundaki tamirhaneye bakıyordum. Sadece erkeklerin değil kadınlarında sıkça uğradığı bir yerdi. İşi olan, olmayan buradaydı. Tamirhanenin çaprazındaki sokak lambasının direğine yaslanmış onu izliyordum. Elbette kadınların buraya sıkça uğramasının sebebi oydu. Teoman. Birçok kadının hayallerini süslüyordu. Tabi ki benim de. Peki hislerimin karşılığını alacak mıydım?

"Küçük bir kız çocuğu gibisin." Soğuğun içime ilmek ilmek işlemesi gecenin ayazından değildi, onun buz gibi sözlerinden ürpermiştim. Gök yüzünde bizi seyreden yıldızlardan ziyade kendi ışığının aydınlattığı, o zehir karası delici gözlerine yerleşen alaylı parıltı ve söylediği son şeyle çileden çıkmıştım artık. İçimde lavlarını köpürterek sabrımın son demlerinde dolanan volkan patlamaya hazırdı, bu işin başka çaresi yoktu ve inceldiği yerden kopacaktı. Ben onun sayesinde çoktan büyümüştüm fakat o her seferinde inadına yapar gibi çocuk olduğumu savunuyordu. Beni bakışları, tavırları, hareketleri ve kelimeleriyle resmen eziyordu. Kalbimi eziyordu. "Çocuk falan değilim ben!" Diye bağırdım sonunda içimdeki ateşten okyanus çaresizce çırpınan benliğimi cayır cayır yakmaya başlarken. Aynı anda hem üşüyor hemde alev alev yanıyordum. Kendi içimde birçok imkansızı barındırıyordum. Sertçe yutkundum... Sesimi iyice yükselttiğimde tek bir mimiğimi bile kaçırmak istemiyormuş gibi dikkatle beni izlemeye başladı, artık gerçekten dayanamıyordum. "Çocuk değilim anladın mı? Değilim! Sana abi demek zoruma gitmeye başladığında büyüdüm ben!" Diye adeta haykırdım. "Duygularımı gizlemeyi öğrendiğimde büyüdüm! Susmayı öğrendiğimde, sessizce ağlamayı öğrendiğimde büyüdüm! Gözümün önünde başkasına dokunduğunda büyüdüm!" Ona ilk kez utanıp çekinmeden kurduğum bu uzun ve acımı haykıran cümleler tüm nefesimi tüketmişti fakat söyleyecek son bir sözüm daha kalbimin en ücra köşesinden saniyeler sonra çıkagelmişti. "Seni sevdiğim gün büyüdüm ben." Diye fısıldadı güçlükle soğuktan zangır zangır titreyen dudaklarım.

Hani kalp söz dinlemez derlerdi ya... Korhan'ın kalbi de söz dinlememişti. En yakın arkadaşının kardeşine, aynı mahallede büyüdüğü, çocukluğunu bildiği kıza âşık olmuştu. Efsun'a. Yıllarca bu duygularla savaşmış, onu kalbinden söküp atmaya çalışmıştı. Ama ne kadar kaçarsa kaçsın, her geçen gün ona biraz daha bağlanmıştı. Korhan için bu aşk; yanlış, imkânsız ve tehlikeliydi. Fakat hiç beklemediği bir şey oldu. Bir gün Efsun'un kalbi de aynı yola saptı. Yıllardır "Korhan ağabey" dediği adama karşı hisler beslemeye başladı. Bunun ne kadar yanlış olduğunu kendine defalarca hatırlatsa da duygularına engel olamadı. Bazen kalp, en çok kaçılması gereken kişiyi seçer. Yazgı Mahallesi; Korhan ve Efsun'un aşkını, bu aşkın başlangıcını, getirdiği zorlukları, ailelerini, dostluklarını ve verdikleri mücadeleyi anlatan bir hikâye. Şimdiden iyi okumalar...

Geçirdiği kaza sonrası omurgasında hasar oluşunca yürüme yetisini kaybeden Atilla İlhan Ayaz hayatla bağını keser. 6 yılını ailesiyle yaşadığı nezih mahalledeki evlerinin balkonundan hayata tutunmak için hiçbir çaba sarf etmez tâki o güne kadar. Ailesini evlerinde çıkan yangında kaybeden Aslı Kaya hayatını kardeşine adar. Bulundukları şehirde hayata tutunamayan iki kardeş şehir değiştirir. Gittikleri şehirde bir kafe'de garsonluk yapan Aslı kardeşini okutmak için uğraşır. Hayata karşı olan karamsar düşünceleri birgün balkonunda bulduğu şiirle değişir. Bu hikaye bedensel engelli bir genç ile hayattan soğumuş ölmek isteyen ama onu hayata bağlamaya kardeşi sayesinde yaşamaya çalışan bir kızın engeller ve imkansızlıklar altında başlayan aşklarının hikayesidir. Bu hikayede hepimize bir pay düşüyor umarım herkes kendi payına düşeni alır. Keyifli okumalar. #Attilla İlhan Ayaz #Aslı Kaya Aşk bedeninde değil kalbinde engel olmayanların hakkıdır.

"Göktürk abi," dedim uyarır gibi, "Kendine gel istersen." Sapık mıdır nedir? Çok içmişsin gene, hadi geç döşeğe diyordu şarkıda. Ay daha neler! "Ya abisini de sikeyim, abi kelimesini de!" Elini başımın yaslı olduğu duvara vurdu, sinirli sinirli gözlerime bakarak devam etti. "Deme amına koyayım deme. Abi falan deme bana. Ben senin abin olmak istiyor muyum, sor bakayım? İstemiyorum lan." Elini bir daha vurdu. "Abi kelimesini literatüre koyanın götüne literatür girsin. Abi, abi, abi! Yeter ama! Ne abiymiş be!" Şaşkınlıktan küçük dilimi yuttum, götümden geri çıktı sanki. Dudaklarım aralanırken boğazım kurumuştu. Gözlerim kocaman açılmıştı.

17 Ağustos 1999. Bu tarih, Karan Kaya'nın yaşarken öldüğü ilk tarihtir. ​Karan o gece enkazın altında çocukluğunu, ailesini ve masumiyetini bırakmıştı. Yıllar sonra ise geriye yalnızca acı, öfke ve kusursuz bir tetikçi kaldı. ​Karan'ın değişmez bir kuralı vardı: Kadınlara ve çocuklara asla dokunmazdı. Onun dünyasında bu kural, vicdanının son kalesiydi. Firuze hayatına girdiğinde, Karan bu kuralı bozmadı; aksine, bu kuralın bir gereği olarak onu korumayı seçti. ​Firuze'yi öldürmesi için değil, teslim etmesi için teklif aldığında, Karan ilk kez tetiğe değil, sadece vicdanına sarıldı. Firuze'yi içine düştüğü karanlıktan çekip çıkarmak, artık onun tek amacıydı. Ancak bu seçim, kendi karanlık dünyasında geri dönüşü olmayan bir yolun başlangıcıydı. Ona kurduğu tek cümle, aslında kendi kalbine vurduğu mühürdü: ​"Sakın bana aşık olayım deme! Bana umut bağlama! Ben masallardaki o beyaz atlı prens değilim. Ben ne yaşıyorum ne de ölüyüm. Ben bir nevi yaşayan bir ölüyüm." ​ ​Yayınlanma tarihi: 19 Haziran 2024

"Ben tek bir kadın sevdim, oda sensin." ... "Artık biz güzel sonlar değil, güzel sonlar bizi yazacak güzelim." 1# Reis 21.05.2020 18#imkansız 16.05.2021 1#tayfa 14.02.2026 Kapak tasarımı @nisanuryldz318

Ahu, abisinin en yakın arkadaşına âşık olduğunu çoktan kabullenmişti. Bu karşılıksız aşk onun için sürpriz değildi. Asıl sürpriz, Kenan'ın da zamanla Ahu'ya âşık olmaya başlamasıydı. İnhilal: Dağılma, parçalanma. ꕤ ꕤ ꕤ Bu isimdeki ilk ve tek kitaptır. Tüm hakları saklıdır. Şiddet, argo ve cinsellik barındırır. Kitap 05.07.2025 tarihinde yayımlanmaya başlamıştır.

+18 şiddet olabilir yoğun cinsellik MAHALLE KURGUSU.!! "Abi dediğin adama, karın olman için bir kan davası yeter miydi?" Lavin, mahallenin neşesi, kıvırcık siyah saçlarının arasına sakladığı gülüşüyle hayat doluydu. Ta ki o kara geceye kadar. İki aile arasındaki asırlık nefret, dökülen son kanla birlikte tek bir şartın üzerine yıkıldı: Bir evlilik, bin öfkeyi dindirecekti. Onun için o, her zaman Algan Alper Abi'ydi. Mahallenin koruyucusu, mavi gözlerinde fırtınalar saklayan, heybetli ve aşılmaz bir duvar... Algan Alper için ise Lavin, büyümesini izlediği, dokunmaya kıyamadığı bir emanetti. Şimdi o emanet, soğuk bir nikah masasında "helali" olacaktı. 30 yaşındaki bir adamın katı kuralları, 22 yaşındaki bir genç kızın kırılan umutlarına çarptığında; mahallenin saygı duyduğu o "Algan Abi" gidecek, yerine fethettiği kalbi ateşe veren bir eş gelecekti... Algan Alper karataş... Lavin Demir... •• Yazar: Irmak_walker Kurgu: irmak_walker {Kitap kapağı bana aittir} {İzinsiz çalmak almak yasaktır}