Burası İstanbul'un nezih bir mahallesi desem de yalan. Klasik bir mahalle işte en küçük şeyde dedikodunu yapıp yüzüne gülümseyen teyzeler olduğu gibi, gerçekten art niyet gütmeyen ve sana abla gibi ablalık yapan kişiler de var. Ama en önemlisi Turan. Turan Yürek. Soyismi gibi kendisi de Yürekli bir asker. Küçüklüğümden beri deli divane olduğum ama onunsa beni bir kez görmediği Turan. Benim için onu beklemek hayatımın bir parçası gibiyken sürüp gidiyordu hayatım. Zaten fazladan bir ümidim yoktu. Benim için onu öyle seyretmek bile bir ödüldü. Ama bir gün normal günlerde olmaması gereken bir şey oldu. Turan her zaman gözleri beni görmez, kulakları beni duymazken bir gün duydu o kulaklar beni.. Duydu her şeyi . Zaten ne olduysa ondan sonra oldu ya ;) (Argo kelime, küfür ve +18 içerir)

"Abi, senin ne işin var burada?" Uraz abi hızlanıp bana yetişti. "Sıkıldım yürümeye karar verdim." Hıhı aynen, kesin öyledir. "Ha yürüyesin benimle aynı anda ve aynı sokakta geldi değil mi? Tesadüf yani?" diye sordum alayla. "Tesadüf tamamen." dedi. Kafamı ağır ağır sallayıp, "Tesadüfün böylesi." dedim. Benimle aynı şekilde kafasını sallayıp "Tesadüflerin en güzeli." dedi. -MAHALLE KURGUSU-

İzmir'in nezih mahallelerinden birinde, kusursuz görünen hayatların ardında saklanan büyük acılar ve derin yaralar vardır. Mihriban Soykan, ailesiyle birlikte iki katlı küçük bir evde yaşamını sürdürürken sıcak bir temmuz ikindisi abisinin şehadet haberini alır. Bu haber, Mihriban'ın hayatını öncesi ve sonrası olarak ikiye böler ve mahallede kapanmaz bir yara açar. Kalbindeki boşluk gün geçtikçe büyürken, Yiğit Keskin de can yoldaşını kaybetmenin ağırlığını omuzlarında taşımaktadır. Bu ikilinin yolları bunca kesmekeşin arasında kesişirken o an fark ederler ki birbirlerinin varlığı bu yaraya merhem olacaktır...

" A-Ali abi, bırak! Hala ne diyorsun?". " O piçi etrafında görürsem nefesini keserim o veledin." Sinirle belimi saran kollarını sıktım. " Ne hakla diyorum bende sana he?! Ne hakla?! Hayatımdaki insan o olacak belki. Belki sevgilim olacak!" " Sevgilin! Öyle mi?" " Öyle, belkide ilerde kocam olacak!" Elalarının ateşle yandığına yakından şahit oldum.Sinirle daha da üzerine çekti beni. Dehşetle açıldı gözlerim. " Kocan olacak ? O ibne? O cibilliyetini s*ktiğim! Senin kocan olacak?" Onun sinirini anlamıyordum. Hele şuanki pozisyonumuzu asla. Allahım ne yapıyorduk biz? " Olamaz. İzin vermem.." ~3.Bölümden Kesit~ Başlangıç tarihi: 19.06.18 Kapak: @ruhsuzkalemler

Bazı hisler söylenmez, sadece bakışlarda kalır. Defne, Baran'a bakmamayı öğrenmeye çalışırken aslında en çok onu görüyordur. Çınaraltı Mahallesi küçük, ama içindeki duygular fazla büyüktür. Ve bazen en tehlikeli şey aşk değil... ona yaklaşmaya çalışırken geri çekilmektir. Mahalle kurgusudur, keyifli okumalarr.

Siz:Annen ve annem dahil tüm mahalleli seni bana övüyor Siz:Anneme yardımın dokunmuş herhalde onun da ne ara gözüne girdiğini bilmiyorum Siz:Bir haftadır her yerde karşıma çıkıyorsun ama yüzünü görmek bir nasip olmadı nedense Siz:Yüzünü görenler ölü felan mı Siz:Kimsin sen Çağatay Bora Tanseven? Görüldü... Yazıyor... Mahalle Abisi:Sonunda teşrif edebildin yavrum Mahalle Abisi:Ben senin aşkından kendini dağlara vuracağın o adamım. Mahalle Abisi:Ama sen kısaca müstakbel kocam diyebilirsin

Uyarı: Mahalle kurgusudur. Yaş farkı, +18 (yetişkin içerik) bulunur. Çürüyen bir ruh, tatlı bir gül kokusuna farkında veya değil bulandığında meftun olmaktan başka bir şansı yoktur. Çünkü tek dalı Gül'ün dikenleridir. "Ben ne yaptığı belli olmayan, uçarı bir adamım ama sen... sen benden bile daha olgun, hayat dolusun. Neden ruhu çürümüş bu adamın yakınında dolaşmasına izin veriyorsun? Benim elimden kaçan ipleri neden tutuyorsun?"

‎saye: yusuf abi gelirken kahve al dedi pusat abi ‎ ‎saye: yanına da çikolata alcakmışsın ‎ ‎Puseleyto: siz Borçalılar bayılıyorsunuz insana para harcatmaya ‎ ‎Saye: anlamadım benim ne suçum var Pusat abi🥺 ‎ ‎Saye: ne zaman para harcattım sana🥺 ‎ ‎Puseleyto: abi diyen dilini yerim ‎ ‎Puseleyto: kötü anlamda ‎ ‎Puseleyto: hangi çikolatadan istiyorsun ‎ ‎Saye: allah allah ya nereden çıkardın benim çikolata istediğimi ‎ ‎Puseleyto: abin çikolata sevmiyor Saye _______ mahalle kurgusu//abimin arkadaşı//yaş farkı

Benim dünyam un kokulu tezgahımdan, sabahları mahalleye dağıttığım tarçınlı kurabiyelerden ve dükkanımın önündeki pembe tenteden ibaretti. Ta ki o tente başıma iş açana ve ben kendimi mahallenin yeni, jilet gibi sert yüzbaşısının kollarında bulana kadar! Yüzbaşı Ömer... Hayatı kurallardan, emirlerden ve disiplinden ibaret bir adam. Benim kural tanımaz neşemle karşılaştığında darmadağın olacağını herhalde o da tahmin etmemişti. Şimdi karşımda iki seçenek var: Ya onun askeri nizamına boyun eğeceğim ya da o sert yüzbaşıya hayatın tadını, biraz pudra şekeri ve bolca aşkla öğreteceğim! Barut kokusuyla tarçın kokusunun birbirine karıştığı, sıcak, gürültülü ve bol kurabiyeli bir mahalle hikayesine hazır mısınız?"

Küçük bir mahallede yeni doğan aşklar,yarım kalan aşklar, bastırılmış duygular ve daha nice hayatlar.