efiletayasr
Seren, yine aynı rüyadan uyanmıştı.
Parmaklarının ucunda hâlâ kül kokusu vardı, sanki az önce bir ormanı yakmış gibiydi.
Ay ışığı pencereden süzülüyor, gözlerinde iki yansıma oluşturuyordu - biri beyaz, biri kara.
"İki ay... neden hep ikisi?" diye fısıldadı.
Rüyasında bir ses ona fısıldamıştı:
"Seni yeniden çağırıyoruz, Elarya. Bu kez dünyayı kurtar."
Seren o ismi tanımıyordu. Ama kalbinin derinlerinde bir şey, o ismi duyunca acıyla kıvrandı.
O gece gökyüzü değişti.
Ve o farkında olmadan, iki ayın kesiştiği o kadim kapı yeniden açıldı.