İnsan bazen bir yere gitmez, birine doğru gider...

Beni öldürmek isteseydin, o kumsalda suyun dibine batarken beni o kollarınla yukarı çekip ciğerlerime nefes üflemezdin. Şimdi bana zarar veremeyecek kadar bana mahkumsun, cici kardeşim. Ai'le yazılmiş kısımlar var

"Sen nasıl bu kadar kötü birisi oldun Teoman, neden? " " Aksi nasıl olunur ki" Sesi küçük bir çocuk kadar savunmasız çıkmıştı ki, gözlerinin içine baktığımda 10 yaşındaki oyun arkadaşımı görmüştüm uzun zaman sonra ilk defa. " Uğruna İyi olacağım bir şey yok benim hayatımda. Bir tanecik güzel sebebim bile yok, çünkü sen yoksun Deniz. "

"Birinin zincirleri boyun eğmekten, diğerininki ise kusursuz olmak zorunluluğundan dövülmüştü." Deniz, her sabah annesinin "Biz sığıntıyız, sesini çıkarma, boyun eğ" baskısıyla uyanan, tek özgürlüğünü tuvaldeki gizli resimlerinde bulan dikbaşlı bir genç kızdı. Teoman ise dışarıdan bakıldığında Bodrum'un en zengin, narsist ve dokunulmaz çocuğuydu. Ama o parlak maskenin ardında, babasından yediği tokatların ve asla kaybetmeme zorunluluğunun getirdiği deli bir öfke saklıydı. Kader, onları kimsenin kaçamayacağı bir edebiyat projesinde zoraki ortak yaptığında, sadece notları için değil; kendi kurdukları o kalın duvarlara karşı da savaşacaklardı. 07.06.2026 Teoden

Moonlight ✨

"sadece bir oyun, en fazla ne olabilir ki? Aşık mı olacağım sanki mahalle kızına?" Teoman kimsenin onu değiştirebileceğine inanmayan zorba ve uçarı birisiydi. Ancak bilmediği birşey vardı, üzerine iddiaya girdiği kıza gerçekten aşık olacaktı. Hayatı, kişiliği, dünyası tamamen değişecekti. Deniz onu farketmeden de olsa değiştirecekti.

Nefret ile aşk arasındaki çizgi, üzerine basıp geçemeyeceğiniz kadar ince, ama bazen birbirinize çarpmadan yürüyemeyeceğiniz kadar dardır.

Tanrı'nın bu dünyaya attığı en cesur, en kanlı kazığım, kafatasımın içindeki toplu mezarlarda her gece sızıyım. Uçurum çiçeklerini sevdim, güller kapitalist birer leş, gözlerimin önündeki kan kırmızısı insanlara, bu karanlık bile değil eş. Orkideler ruhu satılık vitrinlere, orospulara kalsın, intihar edenlerin başında ceketler iliklensin, dünya nefesini salsın. Anlıyor musun Sayın Tanrı? Bu zifiride sönmeyen tek şey acı, kendi ipini çekenlerin son nefesi, bu kainatın tek ilacı. Mülkiyeti sende olan bu bedende, kontrolsüz bir cinnetim, ben senin bu kusursuz dünyandaki en büyük lanetim.