İnsan bazen bir yere gitmez, birine doğru gider...

Beni öldürmek isteseydin, o kumsalda suyun dibine batarken beni o kollarınla yukarı çekip ciğerlerime nefes üflemezdin. Şimdi bana zarar veremeyecek kadar bana mahkumsun, cici kardeşim. Ai'le yazılmiş kısımlar var

Aynı yaraları paylaşan, o yaraları gizlemek zorunda bırakılmış, bir zamanlar birbirlerinin en sevdiği oyun arkadaşı olan Deniz ve Teoman...

"Birinin zincirleri boyun eğmekten, diğerininki ise kusursuz olmak zorunluluğundan dövülmüştü." Deniz, her sabah annesinin "Biz sığıntıyız, sesini çıkarma, boyun eğ" baskısıyla uyanan, tek özgürlüğünü tuvaldeki gizli resimlerinde bulan dikbaşlı bir genç kızdı. Teoman ise dışarıdan bakıldığında Bodrum'un en zengin, narsist ve dokunulmaz çocuğuydu. Ama o parlak maskenin ardında, babasından yediği tokatların ve asla kaybetmeme zorunluluğunun getirdiği deli bir öfke saklıydı. Kader, onları kimsenin kaçamayacağı bir edebiyat projesinde zoraki ortak yaptığında, sadece notları için değil; kendi kurdukları o kalın duvarlara karşı da savaşacaklardı. 07.06.2026 Teoden

"sadece bir oyun, en fazla ne olabilir ki? Aşık mı olacağım sanki mahalle kızına?" Teoman kimsenin onu değiştirebileceğine inanmayan zorba ve uçarı birisiydi. Ancak bilmediği birşey vardı, üzerine iddiaya girdiği kıza gerçekten aşık olacaktı. Hayatı, kişiliği, dünyası tamamen değişecekti. Deniz onu farketmeden de olsa değiştirecekti.

Nefret ile aşk arasındaki çizgi, üzerine basıp geçemeyeceğiniz kadar ince, ama bazen birbirinize çarpmadan yürüyemeyeceğiniz kadar dardır.

teoden tek bölümlük kısa hikaye. !smut içerir.