❝Sınıftan biriyle sevgili olmak istemiyorum.❞ ❝Sınıf değiştiririm.❞ Ya birincisindir ya da bir hiç. Derin Doğu mükemmel bir örnek öğrenciydi. Ortaokuldan beri ezeli rakibi olan Batuhan İlge Tan'ı geride bırakıp dönem birincisi olmayı başarmış, Türkiye geneli denemelerde derece yapmaya başlamış ve tatil boyunca ders çalışmıştı. Tek bir sorun vardı. Kimliği belirsiz bir suç dehası sınav sorularını çalıp suçu Derin'in üzerine yıkmıştı. Derin'in ise tek bir şansı vardı: Ona iftira atan bu psikopatı bulup ona dünyanın kaç bucak olduğunu gösterecek ve kariyerini lekeleyen disiplin cezasından kurtulacaktı. Hırsızı araştırırken ise Batuhan'ın ona yardım etmesi ise beklediği son şeydi. ••• "Benden nefret etmiyor musun?" diye sorarken sesimde hissettiğim duygu karmaşasından eser yoktu. "Birinciliği elinden aldım, seni suçladım, senden kaçtım. Ben-" Ne diyeceğimi bilemeden duraksadım. Herkese karşı övündüğüm şeyi ona karşı söylemek birden gözüme zor gelmeye başlamıştı. "Ben... Hep bir adım önündeyim." Tam karşımda durdu ve ifadesiz bir yüzle bana baktı. "Senden hiçbir zaman nefret etmedim Derin." Biz buyduk. Her zaman karşı karşıya kalırdık ama bu sefer... Birbirimizi boğazlamak istemiyorduk. EZBER BOZAN | BİR ADIM ÖNDE-1 Tüm hakları saklıdır! Herhangi bir kopyalama, çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır!

VURGUN I, Kelebek Çiçekler çok yakında Lapis Yayınları ile raflarda!.. Geçmiş; yazılmayı bekleyen bir romanın ilk cümlelerini kulağıma fısıldadığında kurtarıcım olan adamın rahesinde ağzımdan akan kan vardı. ''Seni bulduğum gün kollarıma almasaydım, bunca kan durmazdı,'' dedi, sesi çığ düşüren dağların aşınmaz karlarını taşıyordu. Dağlar onun yuvasıydı, sinesine sakladığı yalnızlık ise bendim. Ondan ağabeyini alan acımasızlar benden de zihnimde taşıdığım hatıraları almıştı. ''Seni bulduğum günden sağ kurtulurdum ama affet, Leylifer. Sadece enkaz altında kalırım sanırken, sana bakarken titreyen sol yanımdan vuruldum.'' Bir eşikten öbürüne atlarken anladım; kanatları siyah benekli, kırmızı zehirli kelebek, ben senin dağlanan yarana vurgundum. Eğer bir gün ümit etmekten vazgeçecek olursan hatırla; göğsünün içindeki ağrılar seni bulduğum uçurumun kalbinde sızlamaya başlar. 🌨

Bazı aşklar vardır... Adı anılmaz, hikâyesi anlatılmaz, sonu bilinmez. Ama o aşk, gecenin bir köşesinde sessizce çöker insanın içine. Ben de öyle bir aşkı, sustuğum her anı ve içimde biriken tüm kelimeleri bu sayfalara döktüm. Bu kitap, bir aşkın bitişini anlatmıyor; bir kalbin hâlâ atışını, hâlâ sevmeye devam edişini anlatıyor. Sesini duyuramayanların, "Gitme" diyemeyenlerin, ama yine de her gece aynı isme dua edenlerin fısıltısıdır. Buradaki şiirler bir hikâye gibi sıralanmış olmasa da, her biri bir geceye sinmiş bir parça taşır: biri yastığa düşen bir gözyaşı, biri içten içe çırpınan bir haykırış, biri hiç gönderilmeyen bir mektubun ilk cümlesi... Bu kitapta bir kadının kalbi var: unutulmuş değil, unutamamış biri. Sevilmemiş değil, eksik sevilmiş biri. O yüzden sustu. Çünkü bazı acılar haykırılarak değil, yavaş yavaş, geceye sığınarak yaşanır. Ve bazı sevdalar başkalarına anlatılmaz... sadece geceye saklanır. "Geceye Sakladım Seni", kendine sakladığın birini, geceye emanet eden herkes için yazıldı. Okuduğun her satır, belki senin de sakladığın bir parçanı bulacak, belki de gecenle daha yakın bir fısıltı kuracak.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları başta olmak üzere vatan uğruna şehit düşen tüm kahramanlara ithaf edilen bir kitaptır. _________________________________________________ "Ve... Kahramanlar can verir yurdu yaşatmak için!" diye haykırdı Tomris. ---------------------- Ben Tomris Çakır bu da benim hikayem okumaya hazır mısın? ___________________________ KİTAPTA BULUNAN KİŞİ, KURUM VE OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEKLİĞİ YANSITMAMAKTADIR.

anonim: Güzel gözlü kız, mutluluğun mutluluğum ne olur mutlu ol. Bir anonim hikayesi.

Arden ve Derin'in hikayesi. Ayrı büyüyen ikiz kardeşlerin yıllar sonra 24. Yaş günlerinde yollarını tekrar kesiştiren ölüm oldu.

"Bazı izler silinmez... Bazı geceler asla bitmez." Ben Komiser Asena Korkmaz. Bir gecede hayatım ikiye bölündü: Derin'den önce ve Derin'den sonra. Kardeşimin ölümü bana söylendiği gibi bir kaza değildi. Onun bedenine kazınmış işaret... Daha önce öldürülenlerin taşıdığı o lanetli simgeyle aynıydı. Birileri bizi sessizliğe zorladı. Birileri gerçeğin üzerini örtmeye çalıştı. Ve birileri, benim de pes edeceğimi sandı. Ama yanıldılar. Ben susarsam, Derin'in sesi tamamen yok olacak. Ben susarsam, karanlığın içindeki katil bir sonraki kurbanını seçmeye devam edecek. Bu yüzden susmayacağım! Dosyalar kapatılsa bile izler kapanmaz. Gölgeler saklansa bile hakikat mutlaka kanar. Ben o kanın izini takip ediyorum... adım adım, nefes nefese. Her cevap, yeni bir yalanı açığa çıkarıyor. Her adım, beni daha karanlık bir gerçekliğe çekiyor. Ve bir soru, bütün gecelerin üstünde asılı duruyor: Gerçek ortaya çıktığında... onu taşıyabilecek miydim? Karanlıkla savaşmanın bedelini herkes ödeyemez. Peki sen... okumaya cesaret edebilecek misin? .... Gecenin karanlığında göz göze geldik. Katil... önümde duruyordu. Yüzünün yarısı şapkasının altına gizlenmişti. Buna rağmen onu tanımıştım. "Sen.." dedim titrek bir sesle. "Burada ne yapıyorsun?" Cevap vermedi. Sadece bir adım attı. Ve o an anladım ki: bu gece hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.. Yazılım tarihi =06.24.2025 Salı

‎Bazı anlar vardır... Zamanın akışında kaybolup gitmeyecek kadar güçlü anlar. Ne kadar kendini soyutlasan da, ne kadar sessizleşsen de içindeki yankısı asla susmaz. ‎ ‎Zaman her şeyin ilacıdır, derler. Gün geçtikçe unutulacağı düşünülen şeyler, zamanla daha da belirginleşir; gülerken bile içinde kanayan bir yaraya dönüşür. ‎ ‎Ve bir gün, gerçekler yüzüne tokat gibi çarpar. Geçmiş, geçmemiştir aslında. Sadece saklanacak bir yer bulmuştur... Göğsünün tam ortasında, yüreğinin uçurumunda...

Nabzına baktım zayıftı ama ölmemişti iki yerinden vurulmuştu çok kan kaybediyordu. Yardım çağırmam gerekiyordu ama telefon burda çekmiyordu bile. Sonra biri kolumdan tuttu korkudan bağırdım. " Kim...kimsin sen" askerdi konuşan. " Benim adım Leyla merak etme sana yardım edeceğim ama telefon burda çekmiyor. Gidip yardım bulmam lazım" bana baktı nefes alış verişi güçlük çekiyor gibiydi yarası ağırdı uyanık olması mucize gibi bir şeydi. "Şimdi izin ver gidip yardım getireyim" ayağa kalkıp gidecekken yine tuttu beni "Buraya nasıl geldin bilmiyorum ama burda kolay kolay kimseyi bulamazsın kumral kız " Benim kumral olduğumu bu karanlıkta nasıl görmüştü..... Binbaşı Kerem Öztürk & Leyla Seyhan

Eylem: Sinirliyken içinden başka birinin çıktığını söylüyorlar. Eylem: Gözlerin o kadar siyah oluyormuş ki kimse birkaç saniyeden fazla bakamıyormuş. Eylem: Biraz saçma geliyor kulağa ama inanmak istiyorum. Eylem: Şu an gerçekten bir gönülkırana mı yazdım? (Görüldü) Atalay: Senin sorunun ne? Atalay: Madem bir gönülkıran olduğuma inandın bana neden yazıyorsun? Eylem: Öyle misin? Atalay: Seni neden alâkadar ediyor? Eylem: Kalbimi kırmanı istiyorum.