Urfa'ya yeni atanan bir cumhuriyet savcısı ve onu karşılayacak olan urfanın acımasız ağasının hikayesi

İnsan bir anda önceki yaşantısını bırakıp başka bir hayata adapte olmak isterse bunu yapabilecek gücü olur mu? Geçmişi tamamen bırakıp görmek istemediğimiz için gerçekten görmez miyiz? Geçmiş bugünün dünüdür o yüzden ne kadar kaçarsan kaç hep arkanda olacaktır. Yayınlanma tarihi 15.10.2025

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

"Ama buna dilek balonu demiyorum ben." Ayaz anlam veremeyerek kaşlarını çattı yine ve yine. "Nasıl yani? Ne diyorsun?" Omuz silktim gülümsemeye devam ederken. "Umut yıldızı diyorum." O sormadan açıkladım. "Çünkü dilekler gelip geçici. Ama umut öyle mi? O hep var." Balonu açtığımda o da ateşini yaktı, bir yandan meraklı gözlerle beni dinliyordu. "Balon da demek istemiyorum çünkü bir zaman sonra kaybolup gidecek. Belki de bir ağaç dalına takılacak. Bunu düşünmek istemiyorum." Gökyüzüne baktım. "Yıldızlar da tıpkı umutlar gibi kalıcı." Dudaklarım büküldü. "Evet çok uzakta, dokunamıyorsun belki ama orada olduğunu biliyorsun. Görüyorsun." Ona baktım bu sefer. "Ve bu buna yetiyor çünkü gündüz görünmese de orada olduğundan eminim. Gece geleceğinden eminim." Sırıttım ve onu gösterdim başımla. "Senin gibi."

Gözlerini saklamak için lens kullanan kadın ve gözlerini yıllarca hayal eden adam. Çocukluğundan beri bir çok travmayla büyüyen Üstegmen Asel Keskin ve lisede gördüğü kızın yıllarca gözlerini unutamayan Yüzbaşı Boz Ateşoğlu bir gün hiç ummadıkları bir şekilde karşılaşırlar. İnsanlara karşı duvarları olan Aselin ön yargılarını Boz yıkabilecekmi? Anlatılmayan ve söylenmeye her şey insanın ruhunda bir iz bırakmaya mahkumdur. Kendini bu mahkumiyyete teslim etmekse insanın en büyük yanlışıdır. Asel bu yanlışı düzelte bilecekmi? Aşk, vatan, aile kurgusudur. (NOT):HİKAYEDE GEÇEN KURUM,KURULUŞ VE KİŞİLERİN GERÇEK HAYATLA ALAKASI YOKTUR.HEPSİ HAYAL ÜRÜNÜDÜR.

Annelerinin geçmişte yaptığı hatalarını öğrenmek için Rize'ye giden üç kardeş, hiç beklemediği şeyler öğrenirler. Kiraz kendisini hem aşk, hem arkadaşlık hemde bir aile komedisi içindi bulur. Bazen dram, bazen komedi bazende aksiyon yaşayan Kiraz atıldığı bu Rize macerasında hem gerçek aşkı bulacak hemde kalabalık aile dramını tadacaktı.

Behişt; kelime manasıyla Farsça cennet, uçmak anlamına gelir. Belki de bir asker için kullanmaya en uygun sıfat budur... İlkay o gün başına geleceklerden bihaber ailesiyle ve nişanlısıyla vedalaşıp kolay bir operasyona gideceklerini düşünürken badisinin, hayatını emanet ettiği kardeşinin kolları arasında şehit olmasıyla tüm hayatının değişeceğini bilmiyordu... Özel olarak kurulmuş bir timin artık yaşları dolayısıyla geri göreve çekilmesiyle birlikte Türkiye'de bir ilk gerçekleştirilerek ilk defa bir kadın tek başına yıllar sürecek bir görev için düşmanların içine sızdırıldı. İşte her şey ondan sonra başladı! Kimsenin yüzünü, yaşını ya da cinsiyetini bilmediği teröristlerin korkulu rüyası, askerlerinse olmayı hedeflediği, gurur duydukları bir efsane haline geldi. Herkes onu tek bir isimle tanıdı: KURT! Onunsa bildiği tek bir şey vardı; "Silahının namusu, bayrağının dalgalandığı her yerin vatanı olması ve intikamıydı...!"

Bir insan, kuyudayken nasıl okyanusa atılır, hiç düşündün mü? Kalp dediğin, en olunmadık kişiye tutulur; bazen seni en çok zorlayacak kişiye. Bir kadın için hayat, her zaman kolay değil; bazı anlarda öyle ağırlaşır ki nefes almak bile bir yük olur. İsteyen inanır, isteyen inanmaz. Hayat bazıları için pamuktan bir battaniye, bazıları için alevden bir örtü. Yağmur yağarken yanmazsın belki, ama yanına çoktan çoktan ateş düşmüştür. Artık o yangını ne dünya söndürebilir, ne başkası. Ve işte burası Mardin... Taş sokaklar, dar geçitler, tarihin ağır nefesi. Daha önce hiç görmemiş biri olarak, ben bu sokaklara esir oldum. bir ölüm bin bedelmis işte bu sözü yaşayınca anladım. O an, sözlerin sadece kelimeler olmadığını anladım; yaşayınca her biri gerçek, her biri yakıcı... İçimde hem korku hem öfke vardı; çünkü burada geçmiş, bugün ve gelecek birbirine karışıyordu. Ve ben, o geçmişin gölgesinde, kendi kaderimin zincirlerini hissettim. Küfür,Argo vb durumlar vardır.

Bazı savaşlar bitti sanılır... Ama geride kalanlar için savaş asla bitmez. Kaybedilen timler, yarım kalan görevler ve taşınması ağır veballer... Asena Temir ve Alaca Timi için bu yol, sadece bir görev değil; suskun yeminlerin, verilen sözlerin ve geri dönmek zorunda kalanların hikâyesi. Bu bir kahramanlık masalı değil. Bu, bedel ödeyenlerin hikâyesi.

Bir ailenin kırgınlıklarla örülü geçmişinde, yıllar sonra gelen bir kızın sessiz ama güçlü mücadelesi. Nehir, gerçek ailesini bulsa da, aralarındaki sessiz duvarları yıkmak için cesaret ve sevgiyle savaşır. Kan bağından öte, kalpten bağların gücü anlatılır.