Gökyüzü o gün sessizdi. Sessizlik, çoğu zaman huzur değil, yaklaşan fırtınanın habercisiydi. Türk Hava Sahası'nda rutin bir keşif uçuşu gibi başlayan görev, aslında haritanın görünmeyen katmanlarına açılan bir kapıydı. Gökçe, kokpitin içinde yalnızdı ama yalnızlık ona yabancı değildi. Motor sesini dinlerken gözleri çoktan aşağıdaki coğrafyayı okumaya başlamıştı bile; yollar, gölgeler, hareketler... hiçbir şey sadece "manzara" değildi onun için. O, uçmuyordu. O, görüyordu. Ve bazı insanlar gökyüzünü sadece izlerdi. Bazılarıysa onun içinden geçerek gerçeği toplardı. Arhan Kaya'nın timi ise yerin çok daha altında, başka bir gerçeğin peşindeydi. Onlar için dünya haritalardan ibaret değildi; bayraktan ibaretti. Vatan için canlarını ortaya koyar kan kussalar şehadet şerbeti içtim derlerdi. Her biri bir lakap taşıyordu, çünkü gerçek isimleri fazla ağırdı. Kara. Akbaba. Parazit. Zehir. Avcı. Bozo. Dilsiz. Ve daha kimse fark etmeden, bu isimlerin arasına bir tane daha yazılacaktı. Engerek. Ama hiçbir şey planlandığı gibi gitmezdi. Bazen bir görev sadece başarısız olmazdı... parçalanırdı. Ve o parçaların içinde, insanın kendisi de kaybolurdu.

"Kimsesiz olduğum için mi bu kadar kolay arkanı dönüp gidiyorsun?" İlk defa dile getirdiğim gerçekle boğazımdaki yumru yutkunmamı, göğsümdeki acı nefes almamı engelliyordu. Bana doğru döndü, donuk ifadesinin altında pişmanlık ya da üzüntü aramaya çalıştım ama hiçbir duygu barındırmıyordu. Ondan gelecek şeye hazırlamaya çalıştım kendimi ve o, asla duymak istemediğim o kelimeyi söyledi. "Evet."

Derler ya... Bazı insanlar birbirini bulduğunda dünya değişir diye. Yalan. Dünya aynı kalır. Savaşlar bitmez. Silahlar susmaz. İnsanlar ölür. Ama o insan... Bir kişinin dünyası olur. Benim dünyamın adı Pars Alp Akıncı'ydı. Herkes onu sert bakışlarıyla tanırdı. Ben ise geceleri saçlarımla oynayan elleriyle... Herkes onun korkusuz bir yüzbaşı olduğunu söylerdi. Ben sadece bana, "Asena'm," deyişini duyardım. Bizim hikâyemiz mutlu bir masal değildi. Biz birbirimizi çiçek bahçelerinde değil, barut kokusunun ortasında sevdik. Ve bazı aşklar vardır... Bir insanın kalbine değil, ruhuna işlenir. Ben Akıncı'nın Asena'sıyım. O ise benim uğruna ölümü bile göze alan adamım. "Sana ölürüm Asena'm." "Ölmek kolay Akıncı... Sen benim için yaşa." 🥇Acı 🥇İhanet 🥇Vatan 🥇Tim 🥇Şehit 🥇Yüzbaşı 🥇Askerikurgu 🥇 Asker

"Birimiz yaralı bir askerdi, diğerimiz onun yaralarına dokunmaktan korkan bir doktor... Ve o dağ başında, bizi birbirimize mahkum eden dört kış gecesi." Kaçmak için sığındığı o sağlık ocağında, hayatını kurtaran kadının esiri olacağını tahmin edemezdi Yüzbaşı. Dört günlük bir mahsur kalış, onları sadece fırtınadan korumadı; geri dönüşü olmayan bir yola, ucu açık bir anlaşmaya sürükledi. Önce zorunluluk, sonra bir imza... Söz bitti, esaret bitti ama oyun yeni başladı. "Bu evlilik ikimiz için de sadece bir kamuflaj, Doktor. Sakın sınırları geçme @Peeraa kalemi ile..

Sezen Aslanoğlu'nun zarif boynu canından çok sevdiği abisi ailesinin saadeti için husumetli ailenin oğluyla evlenmesi gerektiğini söylediğinde ilk kez eğilmişti. Ailesi için üzerine düşen sorumluluğu kabullenmişti ta ki evlenmek zorunda olduğu adamın onu mahveden eski sevgilisi olduğunu öğrenene kadar. Ne yapacağına dair hiçbir fikri olmasa da ne yapmayacağını adı kadar iyi biliyordu. O adamla evlenmeyecekti. Sezen bu evlilikten kendi iradesiyle kurtulamayacağını ve tek çıkar yolunun kendi kontrolü altında yapacağı bir anlaşmalı evlilik olduğunu fark ettiğinde, kartlar yeniden dağıtıldı. Aradığını buldu. Abilerinden borç alıp sırra kadem basan ve aylarca bulunamayan adamı. Kenan'ı. 🖇️ "İndir o silahı abi." Abim beni dinlemeden Kenan'a kilitlenmişken sesimi yükselttim. "Abi indir dedim!" Metin abim kaşlarını çatıp öfkeyle konuştu. "Sana ne oluyor Sezen, geç içeri." Aldırmadım, ona bakmadım bile. "O silahı beline sok ve namluyu indir Oktay, sevgilimi öldürmeyeceksin." "Ne?!" "Ne?!" Omuzlarımı silktim. "Sizi ben tanıştırmak istiyordum fakat siz elinizi çabuk tutmuşsunuz." Abilerimin bakışları üzerime dönmüşken gelen o şaşkın "Ne?!" sesiyle birlikte sinirle gözlerimi yumdum ve üçümüz de ona baktık. O ise bana bakıyordu. Tebessüm ettim. "Sorun değil aşkım," Dedim ölmemesi için beni anlayıp ayak uydurmasını umarak. Hayatlarımızı kurtarmaya çalışıyordum fakat yardımcı olmuyordu. "Bugünün geleceğini biliyorduk artık numara yapmana gerek yok. Buraya kadarmış." Abilerimin şaşkın bakışları karşısında gerçekten zevkle sırıttım, bu kez şaşırtma sırası bendeydi. Son kozumu oynuyordum ve bu kez, elim her zamankinden güçlüydü. Kenan'ı bulmuştum. "Şimdi sevgilimi mezarından çıkarın. Konuşmamız gereken şeyler var."

İris Acar, şehrin unutulmuş bir köşesinde bulunan küçük restoranını ayakta tutmaya çalışan genç bir kadındır. Mafyayla, silahlarla ve suç dünyasıyla hiçbir ilgisi yoktur. Ta ki bir gece yanlış kişi sanılarak kaçırılana kadar. Karahan Kara'nın adamları büyük bir hata yapmıştır. Hedefleri başka bir kadındır ancak iş işten geçmiş, İris kendini şehrin en tehlikeli mafya liderinin karşısında bulmuştur.

0534**: bir haftadır yağmur yağıyor 0534**: ve sen yanına şemsiye almıyorsun 0534**: Salak filan mısın? Mesajlara bakarken Demir bir şey olduğunu fark etmiş ki o da mesajları okumaya başladı "Kimse haklı valla." "Tanımıyorum ki?" 0534**: Mesajlara bakacağına evine yürü sırılsıklam oldun. "İte bak sanki biz olmadık." "Konumuz bu mu gerizekalı? Mesaj atan kimse bizi görüyor."

+90536***: Bir şey soracağım. +90536***: Gay misin? (14:23) başlangıç: 26.06.23 bitiş: 24.05.24

Sevimli bir greyfurt ve huysuz bir limon tanışmış. Peki ya sonra?