"Σταμάτα να τρέχεις, αστυνομία!" άκουσα μια ανδρική φωνή πίσω μου. Σκατά!Άρχισα να τρέχω πιο γρήγορα. Τελικά ,ο μπάτσος με έφτασε και με άρπαξε. Τα πράγματα έπεσαν κάτω και εκείνος κρατούσε τα χέρια μου σε μια δυνατή λαβή πίσω απ' την πλάτη μου. Γύρισα και τον κοίταξα. Ωραίος είναι. Βασικά, είναι πολύ ωραίος. "Ω ναι, συνέλαβε με μπάτσε" αναφώνισα γελώντας πονηρά. -------- Η Αντριάνα είναι εδώ και 2 χρόνια μαθήτρια της 3ης Λυκείου. Ο πατέρας της έχει εγκαταλείψει την σε κατάθλιψη μητέρα της και τον μικρότερο της αδελφό. Έτσι, αναγκάζεται να μπει στην παρανομία. Ο Βίκτωρ, ένας νεαρός αστυνομικός αναλαμβάνει την σύλληψη της Αντριάνας μα τελικά η μοίρα του επιφυλάσσει..άλλα πράγματα! Αν δείτε ιστορία ίδια με την δικιά μου μην μπείτε στον κόπο να μου το πείτε. Προφανώς την είδα ήδη και την αγνόησα. Do the same bishes !

Αταξίες ειναι οι άτακτες πράξεις,οι παρεκτροπές.Ο Ρικ στο παρελθον έκανε πολλές μέχρι που συνάντησε τη Ρόζυ.Το βάσανό του,το μαλακισμένο που του πήρε το μυαλό και κράτησε στη παλάμη της τη καρδιά του για πάντα.Η Άνα είναι η αγάπη τους με σάρκα και οστά... και όλοι μαζι ΕΝΑ...που επιστρέφουν για να μας θυμήσουν όσα ξεχνάμε για τον έρωτα.

Ατίθαση είναι το όνομά της.Το πείσμα είναι το ταλέντο της.Η αντόχη είναι η δύναμή της και αυτός ο εκπαιδευτής της!

Ας αφήσουμε τις όμορφες γυναίκες για τους άντρες που δεν έχουν φαντασία. Marcel Proust, 1871-1922, Γάλλος συγγραφέας

Η Άννα πρέπει οπωσδήποτε να φύγει από την Αθήνα και να βρει μια δουλειά χωρίς να μάθει ο πρώην της τίποτα. Η κολλητή της φίλη, η Ελπίδα, της βρίσκει δουλειά στο νησί της κοντά στα τρία ξαδέρφια της. Θα γίνει νταντά της μικρής Λίζας και θα προσπαθήσει να μείνει όσο πιο μακριά μπορεί από τον πατέρα της, τον Στέφανο. Δεν έχει σκοπό να ερωτευτεί ούτε να διασκεδάσει, στο μυαλό της έχει μόνο τη δουλειά και τα λεφτά που πρέπει να μαζέψει... © 2016 - DON'T COPY THE STORY. ✔

Μια περιγραφή στο πρώτο κεφάλαιο....

Κι όμως πολλά μπορούν να αλλάξουν,κι όμως μόνο σε μια στιγμή,κι όμως τόσο χρειάζεται.Κι όμως τα αταίριαστα μπορούν και να ταιριάξουν,κι ομως...έτσι είναι η ζωή,ότι και αν συμβεί,συνεχίζεται...

"Σε απεχθάνομαι!" ούρλιαξα δυνατά. "Χθες ούρλιαζες το όνομά μου όμως..." κάγχασε.

Το ''Ποτέ'' είναι μια λέξη όπως τα ζάρια.Ρισκάρεις κάθε φορά που τη λες!

Κανόνες σημαίνουν οι αρχές που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να γίνεται κάτι. Μέχρι πότε?