Hayatındaki ilk ve tek aşkına hala aşık olan ama nefreti ile bu hissi bastırmaya çalışan bir adamın, ve yanlızlığıyla sınanan binbir sır saklayan bir Kadının hikayesidirr. Sadece eğlence amaçlı yazıyorum umarım hatalar fazla göze batmıyordur.

KAYBOLDU BAHARLARIM "İnsan nefes alırken de ölebiliyormuş meğer... Canımdan can gittiğinde anladım." Yirmi yıl önce fırtınalı bir denizin iki hırçın dalgası gibi ayrılmıştı yolları. Kısa bir dönemin ardında bırakılan kırık dökük anılar, söylenmemiş sözler ve yirmi yıldır sönmeyen küllenmiş bir sevda... Gezep için zaman o taş köprüde durmuştu; Hicran ise kalbini çoktan geçmişin karanlık dehlizlerinde kaybetmiş, baharlarından vazgeçmiş bir kadındı. "Sen benden nefret et, yüzüme bakma, her gün canımı oku dağ çiçeği... Ama ne olur gözlerini aç. Sen yoksan, benim yirmi yıldır aldığım nefes de nefes değil." Nefretten mi doğacaktı bu aşk, yoksa kaybolan baharların küllerinden mi?

Hicran ve Gezep'le ilgili birkaç bölümlük farklı hikayeler. Dikkat! Bazı kurgular aşırı uzun olabilir!

"...sevdalanma furtunalıya yersin bıçak yarası."

Düşman çocukları olan İsmail ve Fadime'yi Söz dizisi evrenine uçuruyoruz. Fadime 2 yıldır Karabayır'da öğretmenlik yapıyor. Asker olan İsmail'in de görev icabı bu küçük köye gelmesi ile hikayemiz şekilleniyor.

"Sevdanın hatırı da bir yere kadar, İso Furtuna." İso ailesinin işlediği günahın kurbanı olmuştu. Kalbinin en derininde bu zehri barındırıyor, ona su verip canlı tutuyordu. Şimdi kader, tekerrürden ibaret bir infaz hazırlıyordu. ÖNEMLİ NOT: Bazı okuyucular için ağır travmatik bulgulara rastlanabilir. Fiziksel ve psikolojik şiddet. Küfür ve hakaret. Ağır dram... gibi konular ele alınmaktadır. Tetiklenebilecek ve yaşı küçük okuyucuların okuması tavsiye edilmez.

Hicranın ikizleriyle Trabzon' a gitmesiyle hikayemiz başlar. Hiczep fan fiction dır.

Hicran'ın Trabzon'a döndüğünü duymak bile Gezep'i şaşırtmıştı. Gitmişti; dönmeyecek sanmıştı. Oysa bazı insanlar uzaklaşır, ait oldukları yerden kopamazdı. Yıllar sonra, aynı şehirde karşı karşıya geldiler. İkisi de durdu. Kısa bir an... Ne geçmiş soruldu ne de gelecek konuşuldu. Adeta ağızlarını bıçak açmadı. Sadece bakıştılar. O birkaç saniyede Gezep, unuttuğunu sandığı özlemin hâlâ diri olduğunu anladı. Hicran ise gözlerini kaçırmadan, gitmenin insanda bıraktığı izleri görüyordu. Sonra ikisi de yürüdü. Ama o kısa bakış, yılların susturamadığı her şeyi yeniden uyandırmıştı ve bu bakış ne ilk olacaktı ne de son...

عن الحفرة ♕ خالية من أي شذوذ ✓