Ölmek böyle bir his miydi? Kulaklarımın içinde uğuldayan korna sesi hâlâ dinmemişti. Burnuma keskin bir yanık kokusu doluyor, bedenimin her yanı sanki görünmez bir ağırlığın altında eziliyordu. Gözlerimi açmak istedim ama kirpiklerim birbirine yapışmış gibiydi. Son hatırladığım şey... Yağmur. Direksiyonun üzerine düşen damlalar. Elimde tuttuğum roman. Kırmızı ışıkta durduğumu sanırken sağ taraftan üzerime doğru gelen farlar... Ve ardından... Çarpışma.

Beşiktaş'ın sosyal medyacısı Gökçe ve poz verme özürlüsü Dağhan'ın hikayesi.

Yeni kahve tedarikçime mesaj atmak yerine madde tedarikçisine mesaj atmışım😱 Tamamen ironi amacıyla yazılmıştır. Özendirme yoktur.

"Sesini sakın çıkarma," derken sesi içinde boğulduğum durumdan daha korkutucu geliyordu. Karnıma sarılı duran elindeki silahı vücuduma değiyordu. "Yoksa olacaklardan bahsetmek istemiyorum." Sesindeki ima ve kesinlik olabilecek her senaryoyu gözümde canlandırmama yetiyordu. Ona ayak uydurdum ve sustum. Arkamızda dolanan birkaç kişiden oluşan insan grubun elinde bir silah olduğunu düşünmüyordum fakat kollarını bana sarmış ve tüm ağırlığımı üzerine alarak bana rahatlama sağlayan adamın elindeki silah hepsinin ölümüne sebep olabilirdi. Kulübede ki adam gibi. "Aferin," dedi giden insanlara bakmak için eğildiği yerden kafasını çekerken. Sonra rahatlayarak alnını başımın yanına yasladı. Koklarcasına nefes çekti ve doğrulup bana baktı. Hızlı nefeslerim avucunun içine hapsoluyordu. Yavaşça elini dudaklarımdan çektiğinde ona dönmemek için kendimi zor tuttum. "Şimdi eve gitme vakti Orman gülü."

"Kime, nasıl bir kötülük yaptın da kollarıma düştün?" Büyük Cadı Avı'nda yakalanan Larina; ailesiyle birlikte yanmak üzereyken kendini yabancı bir evrende, bir yabancının kollarında bulur. Kollarına düştüğü yabancı; yıkılmış Artevi Krallığının saklı, karanlık prensi As Valor Jarlan'dan başkası değildir. Tür: Fantastik Romantik

(Yetişkin okurlara yönelik +18 sahneler içermektedir.) Keyifle "Nihayet tanışabildik..." dedi. Eğer beni tutmuyor olsaydı titreyen dizlerim yüzünden yere düşebilirdim. Kahretsin, Ecsad maskesi takıyordu! Kim olduğuna dair bariz düşüncemin yanlış olması için her şeyimi verirdim. Ama onun kim olduğunu biliyordum. Hissettiğim korku ruhumun üçüncü bir kişi olarak olayı izler pozisyon alacağı kadar ağır gelmişti. Kendimin farkında değildim, boşlukta yüzüyordum. Yutkunarak boğazımdaki düğümü itmeyi denedim fakat manasızdı. "Kimsin sen? Benden ne istiyorsun?" Kaygı içinde kısılan sesim yüzünden beni duyamaması mümkündü. Ama duydu. "İsmim Xhadriel. Beni tanıyor musun?" Ecsad'ın kurucusu, gelmiş geçmiş en tehlikeli hacker topluluğunun lideri Xhadriel... Hiç tanımamış olmayı dilerdim. Halbuki benimle birlikte bütün ülke onu tanıyordu. Bense onun hakkında bütün ülkenin bilmediği bir gerçeği biliyordum; benim peşimde olduğunu. Onu tanıdığımın, hatta peşimde olduğunu bildiğimin farkındaydı. Kendi ağzımla onaylamamı istiyordu. 'Beni bekliyordun, bende geldim' der gibiydi.

"Yanlışlık falan yok." Bir elini başımın hemen yanından koltuğa bastırıp yüzüme eğildi. "Sen benim karımsın." Lila, nikâh tarihi aldığı patronunun zaten evli olduğunu öğrendiğinde takipçilerine anlatacağı eğlenceli bir hikâye bulduğundan emindi çünkü patronuyla evlenen kadının kendisi olduğuna dair en ufak bir fikri yoktu.

"Neden benden bu kadar nefret ediyorsunuz?" diye sordum. Gerçekten merak ediyordum bana böyle davranmasının bir nedeni olmalıydı. Kimse kimseye durup dururken böyle davranmazdı, davranmamalıydı. "Çünkü zavallısın," dedi nefretle. "Buradaki bütün çocuklar aileleri öldüğü ya da mecbur kaldıkları için burada ama sen değilsin. Bir ailen olmasına rağmen buradasın çünkü seni kendi ailen bile istemedi. Bu yüzden senden tiksiniyorum. Sen kendi ailesinin bile istemediği bir kızsın. Seni ailen bile sevmemişken başkasının seni sevmesini bekleyemezsin!" Sustum, çünkü haklıydı. "Tüm hakları saklıdır"

Staj yaptığım hastanede karışan o kız çocuğu bensem?

Başka bir evrende hamile olarak uyanan Rozelin'in hikayesi...✨️