"Sen bana şifa olmak istiyorsun," dedim, ellerimi yanaklarına koyarken kirpiklerimden süzülen bir damla yaş yanağıma düştü. "Acılarıma merhem olmak istiyorsun ama bende açılan yaralar asla kapanmayacak." Alnını alnıma yasladı. "En karanlık gecenin bile bir sabahı olur, Sonay. Her yara kabuk bağlar." Gözlerim kapandı. "Ben o karanlığı yaşarken doğan güneşi hiç görmedim ki." "Görmemen var olduğunu değiştirmez." Dudaklarım acı bir tebessümle kıvrıldı. "Geçmişi tekrar yaşamamam, bana yaşadıklarımı unutturamadığı gibi mi?"

Ailesini uzun zaman önce kaybetmiş, ninesiyle tek başına bir köyde yaşayan kendi ayaklarının üzerinde çok uzun zamandır duran Mihrimah, yanında yaslanacağı güvenebileceği biri olsa ona nasıl güvenebilirdi? Ailesinden beri disiplin ile yetişmiş, karşısındaki kadına, insana saygı duymayı temel görgü kuralları ile beraber ailesinden öğrenen, bir kere sevdiği zaman bir daha asla vazgeçmeyen ve sevdiğinin yanında her koşulda durmayı karakter özelliği haline getirmiş Metehan. Bu huzur dolu, sakin hikaye ile anksiyete krizlerinizi, depresyonlarınızı dışarda bırakabilir bu huzur dolu köyde ve evrende tandırdan çıkan bazlama ile tarhana çorbasını içmiş kadar olabilirsiniz. Sedirimizin üstünde yer, sobamızın içinde yeterli patates var buyurun.. Yorumlarınızı eksik etmeyin, iyi okumalar💕

Kimsesizliğin ücra derinliğine onu gözünü dahi kırpmadan atan zalime eş yapmışlardı hiç düşünmeden. Yakarışları ve yalvarışlarına sağır kılınmıştı sanki tüm ahali. Öylesine sessizdi ki şimdi herkes, gören de öldü zannederdi. Ama ölmeye ne hacet, yaşadığı söylenemezdi zaten. Cenaze töreni, diyemedikleri şeye düğün demişlerdi. Kefen demeye dilleri varmadı diye gelinlik diye aksetmişlerdi üzerindeki beyaz entariyi. Kör bir hırsın kurbanı olmuştu, Şilan... Cehennemi ise yeni başlıyordu! ™©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz. KANLI BAŞLANGIÇLAR SERİSİ 4 (KİTAPLAR BİRBİRİNDEN BAĞIMSIZDIR! DİĞER KİTAPLARI OKUMANIZ GEREKMEMEKTEDİR!)

(Yetişkin İçerik) Bey kızı Mahinur, erkek kılığına girer Hazar Yüzbaşı'ndan eğitim alır. Talim yapmak, at binmek, erkekler gibi özgür yaşamak ister ama Hazar'a istemeden aşık olur. Hazar, Padişah'ın emriyle barış evliliği yapacaktır. Mahinur, erkek kılığında peşine takılır ve yolda aynı çadırda uyurlar. Herşeyden bihaber olan Hazar, onun Kara Bey'in kızı Mahinur olduğunu öğrenince, adını temizlemek için onunla evlenir. Aralarındaki öfkeli ateş onları tutkulu gecelere, kavga dolu sabahlara sürükler.

"Ağam kanlınızın izini bulduk İstanbul'da eşi ve kızıyla sıradan bir esnaf gibi yaşıyormuş zorda olsa tüm imkanlarınızı kullanıp bulduk ismini,kimliğini değistirmiş söylenenlere göre etrafındakilere doğulu olduklarını fakat Şanlıurfalı olduklarını söylemişler ." "Güzel görelim bakalım üzerlerine habersiz bir şekilde çöktüğüm de ne yapacaklar kaçtıkları o kaderlerinden bir daha kaçabilecekler mi öyle yağma yok hem amcamın kanı çok bile yerde kaldı öcünü almanın zamanı geldi siz önden gidip hazırlıkları yapın gerisini ben hallederim." "Emredersin ağam."

-Barbaros ailesi, evin reisi aynı zamanda uyuşturucu baronu olan babalarının ölümüyle derinden sarsılır. Kaybettikleri itibarı tekrardan toplamak niyetinde olan aile, evin büyük kızı olan Züleyha'yı tehlikeli bir evliliğe zorlar. Amaç hayatta kalmak ve babalarının intikamını almak olan kardeşler Züleyha sayesinde bunu başarabilecek midir? -Henüz genç yaşında yeraltı dünyasının konuşulan ismi olan Emir Yavuz, öylesine güçlüdür ki kendisinden yaşça büyük olanlar dahi ona "abi" lakabıyla seslenir. Fakat onu gündemden düşürmeyen başka bir özelliği daha vardır. O herkesin adından önce bildiği "tecavüz çocuğudur." Yakasından düşmeyen nefret ettiği bu gerçek ile yüzleşebilecek midir? YETİŞKİN İÇERİK BARINDIRIR 30/08/24

Kurtulmam için evlenmem gerekiyordu. O benden 7 yaş büyük. Ben ise henüz 18 yaşındayım. Biz birbirimizle bir zorunluluk uğruna evlenmek zorunda kalan iki genciz. O bir asker. Ben ise bir esirim.

!YETİŞKİN İÇERİK / ASKER KURGUSU ! "Ne kadar da yakışmış bu kurşuni renk sana." Yine beni görmezden geldiği bir gün daha. Alışıyordu insan, bir süre sonra sevilmemeye, yok sayılmaya, itip kakılmaya. Alışıyordu insan, tanıdığı bir insanın artık yabancı olmasına.