📍Bu kitapta sıkça +18 yetişkin içerik içermektedir. "Bana öyle bakma," dedi Bade utançla. Veysel karısının sözleriyle gür bir kahkaha attı. Havanın soğuk olmasına rağmen iki bedenden de terler akıyordu. "Nasıl bakıyormuşum?" dedi keyifle Veysel. Bade utancından alev almış gibi hissetse de konuşmaya devam etti. "Bilmiyorum, çok şey gibi bakıyorsun," Bir an kocasının omuzlarını sıkan elleri durmuş, daha iyi düşünmeye çalışmıştı. "Arzuyla bakıyorsun." Veysel, kendisinin bakışlarından utanan karısına baktı. Yüzüne bir serseri sırıtış yerleştirdiğinde Bade'nin daha fazla utanacağı sözleri söyledi; "Bebeğim, şimdi sen diyorsun ki olduğumuz pozisyondan değil de sana olan bakışımdan mı utandın?" kendini biraz daha sertçe karısına itti. Bade'nin gözleri hissettiği sertlikle daha fazla açıldı. Boğuk bir inleme ağzından çıktığında, Veysel de karısının darlığına dayanamayıp kendisinden de istemsiz kalın bir inleme çıktı. Bade'nin yanakları al al olmuş bir şekilde kocasına baktı. Utanarak bakışlarına kaçırdığında, "Ya Veysel!" dedi sitemle. "Veysel sana kurban olsun güzel bebeğim."

İki yürek... İki farklı dünya... Biri Mardin'in ağır taş konağında, diğeri Karadeniz'in dalgaları arasında büyüdü. Temizerler ile Karasular, geçmişten gelen düşmanlıklarını unutmamışken, kalpler başka planlar yapıyordu. Göz göze geldikleri an, kaderleri çoktan yazılmıştı. Ama her aşk, cesaret ister... Hele ki arada kan davaları, sırlar ve yasaklar varsa. ~ Güney admir Temizer Hisar Karasu

"Bazı vedalar erken yaşta olur... Ama bazı kalpler hiçbir zaman büyümeyi bırakmaz." Yıldız, Karadeniz'in hırçın dalgaları kadar asi, masmavi gözleri kadar derin bir genç kız... Alkan ise İstanbul'un karmaşasından kaçıp geçmişin sessizliğine sığınan bir adam. Yıllar önce çocukça bir inatla başlayan bu hikâye, şimdi suskun bir çarpışmayla yeniden yazılıyor. Ama bu defa aralarında daha fazlası var: susulmuş bir sevda ve hiç dinmeyen bir özlem. Karadeniz'in sisli yamaçlarında, kalplerin birbirine değdiği ama dillerin sustuğu bir yolculuk başlıyor. Her şey aynı gibi... ama hiçbir şey eskisi gibi değil. Peki ya aşk? Gerçekten unutulur mu? Yoksa zamanı geldiğinde yeniden mi filizlenir?