❝Bende iki sevdanın ucu, bucağı yok, Kaza. Gönlümü almışım elime, ikiye bölmüşüm; sonu, sınırı olmayan iki sevgi sığdırmışım o iki parçaya.❞ ❝Neymiş onlar?❞ ❝Biri vatan, diğeri sen.❞ ★ KURGU, VATAN İÇİN CAN VEREN, MİLLETİNİ KORUYAN ASKERLERİN HATIRASINA YAZILMIŞTIR. GERÇEK ASKERİ OLAYLARDAN VE BİLGİLERDEN BAĞIMSIZDIR. DURUMLAR, OLAYLAR VE YERLER DEĞİŞTİRİLEREK YAZILMIŞTIR. KURGU GERÇEKLİĞİ TAMAMİYLE YANSITMAZ.

Final oldu, tamamlandı. ❝Bir düş, bin ağıt.❞ Marin Alakan çok küçük yaşlardayken doğduğu topraklardan ayrılmak zorunda kalmıştır. Babası, kaderin sancılı ağlarının önüne geçmek için yıllarca kızının doğup büyüdüğü Mardin'e gelmesini yasaklar ve İstanbul'da herkesten gizli bir hayat sürmesini sağlar. Marin, abisinin yaptığı bir hata yüzünden kendini tekrardan doğduğu topraklarda bulduğunda ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Eski adıyla Karan Ağa olan kitaptır.

Final oldu, tamamlandı. Seri üç kitapla raflarda yerini almıştır. ❝İnsan bir kutu kibrite benzer. Varolur, yanar ve söner.❞ Bu hayatta nasıl bir kibrit olacağına sen karar vereceksin. Yanacak mısın? Yakacak mısın? Yoksa öylece duracak mısın? Ben, benimle yanmanı, gerimizde kalan her şeyi yakmanı istiyorum. Çünkü uzun bir süredir yanlış kişilerle, yalnız hayattasın. Ait olduğun yere dönme vakti. Bil ki; seni almaya geliyorum, Balkan kızı. BİR KİBRİTLE YOK OLMAK

Final oldu, tamamlandı. Seri altı kitapla raflarda yerini almıştır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

"Acıdan geçemeyen kadının, acısı bitemeyen adamla; kırık dökük sevdası." Kendini bilmez bir gecede, ay tamda göğün bağrında uyuklarken başladı her şey. Kader; dizleri yaralı bir kızı, dudakları kan kokulu bir adamın koynuna sardı. Yitirdiği hafızasının ardından, hiç bilmediği bir adamın elini tuttu. Geçmişi hatırlamaya çaba gösterdiği her an kendiyle ilgili bilinmezlere daldı. Adam her an köşe başındaydı, soluğundaydı ve ne parmağındaki yüzük, ne de hatırlamadığı geçmiş bu ihtirasa mani olamadı. Oysa ki şeytanın ini, adamın köşesi kıvrılmış zihniydi. Kadın adamın cehennemiydi; saf ateşin koynu, zemheri kışın soluğu.

Zeynep 22 yaşında genç bir yazardır. Yeni kitabını yazmak için, artık onu yoran İstanbul gürültüsünden uzakta yazmaya karar verir. İstanbul dışında ormanın arasında gürültüden epey uzakta olan bir eve taşınır. Lakin huzur içinde yaşayacağını tahmin ettiği bu orman evinde hiç beklemediği şeylerle karşı karşıya kalır. Geceleri duyduğu uluma sesleri, ve ansızın kapısının önünde bulduğu yaralı adam onu çıkmaz bir sokağa sürükler. 🗝️Gecenin koynunda saklanan küçük hayallerime itafen...🗝️ Başlama Tarihi; (01.05.2020)

Leyla Akınoğlu ve Ateş Koçhisarlı iki ünlü şarkıcıdır. "Kim o yanındaki kadın, yeni sevgilin mi ? Onu da mı kandıracaksın. Onu da mı kendine aşık ettikten sonra terk edip gideceksin ha söylesene Ateş." Diye bağırmıştım. Ama o beni takmıyormuş gibi karşımda durmaya devam ediyordu. "Neden bıraktın, neden bir sebep yokken bırakıp gittin Ateş. Bir yıl geçti neden aşık ettikten sonra bıraktın neden neden neden" tamam artık kriz geçirmeye doğru gidiyordum. Ateş'in göğüsüne karnına her yerine vuruyordum bana açıklama yapacaktı. "Olmadı yapamadım bitirdim bunu duymayı neden bu kadar çok istiyorsun." Acı çeker gibi çıktı sözcükler ağzından ya da hepsi benim uydurmamdan ibaretti. Güldüm. "Dengesiz bir şerefsizsin." Dedim. Sinirlendi. Gözlerinde oluşan siniri görebiliyordum. Ama hala kıyamıyormuş gibi bakıyordu bana. Şu an yalan söylediğini biliyordum. "Sana açık açık sevmediğimi söylüyorum bırak artık peşimi" diye sesini yükselttiğinde sadece baktım. İnanmış ve hayal kırıklığına uğramış gibi bakıyordum. Ama öyle değildim. Çünkü yalan söylediğini biliyordum. "Bir daha karşıma çıkarsan benimle muhatap olma. Sakın Ateş, sakın benimle muhatap olma hala yalan söylüyorsun ama bedelini kızını görmeden ödeyeceksin" dedim "Ha yanındaki kadınlarda umrumda bile değil biz boşandık senin yanında başka kadınlar benim yanımda başka adamlar olacak elbette." Diyerek son konuşmamı yapıp ayrılmak için arkamı döndüm. Kolumdan çekilmemle sırtım onun göğüsüne yaslandı. "Beni delirtme Leyla." Yüzüme eğilerek hırladı köpek. "BAŞKA ADAMLARI SİKTİRME BANA LAN." Dedi bağırarak.

Gözünün önündeydim ama o her gün farklı kadınlarla magazindeydi. Beni görmeyen ve her gün beraber takıldığımız yakın arkadaş grubumuzda olan bir adama aşıktım. O ünlü bir iş adamıydı. Hani şu sürekli haberleri yapılan,farklı farklı kadınlarla mekanlardan çıkarken boy boy fotoğrafları magazine düşen türden bir ünü vardı. Çoğu kızın platonik aşkıydı. Benim de. İki yıldır başka kadınlarla çıkan haberlerini okuyup kendimi üzmekten başka bir şey yapmıyordum. Ama artık yeter kendimi ona göstermenin zamanı gelmişti. Arslan Sipahi ve Ahu Aktaş

"Savaşın ortasında doğan kaç çocuğun seçim şansı vardır ki?" İki düşman aile, iki düşman ülke: Zirakov ve Senteria. Ve şimdi, savaşın kazananı belli olmak üzere. Zirakov ülkesinin kraliçesi İrina bu savaşın kazananı olmak için büyük bir risk alarak kızı Kitana'yı düşman topraklarına, Senteria'ya gönderir. Kitana, Senteria'ya giderken krallığın kökünü kazıyacağına dair kendisine söz vermiştir. Fakat Senteria Kralı Estes, Kitana'yı veliaht olarak görülen oğlu Vincent'le evlendirmeye karar verince Zirakov Prensesinin planları altüst olur. Ve böylece Kitana bir anda kendini kanlı bir taht oyununun ortasında bulur.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.