ජේත්තුකාර හදවත් දෙකක් පෙමින් යා කල සෙනහසේ මන්සල.....

If you know ~, You know.

අත්හැර දැමූ ස්වර්ණමාලී පුදබිමට ළගා වූ සිය ආගන්තුක පා සළඹෙහි හඩ ඇයගේ අවධානය සුණු විසිණු කර දැමූ වග මෞද්‍රි දුටුවා ය. ඉනික්බිතිව ඇ තමා වෙතට මුහුණ පවා වහා නිසොල්මන් වද්දි, අවට සියල්ල ද මන්දගාමීව යනු මෞද්‍රිට දැනිණ. ඇය මහත් වෑයමින් රැකගත් පහන් සිළු වැහි පොද වහ වහා ගිලගත්තේ ය.ඇයගේ දෑත් ද, දෙපාද නිසොල්මන් වූ මුත් ඇයගේ දිගු කර්ණාභරණ පමණක් තවමත් වේගයෙන් සැලිණ.

මහ විසාලෙට වැවුණු යෝද ගස් වලින් වටවුනු, බොරළු පාර අයිනේ තිබූ මහ ඇලේ, ඇල්ල විසාල හබරල කොලෙන් වැසී ගොස් තිබිණි. ඒ හබරළ කොල අතරේ හාන්සි වී තරුණයො දෙන්නෙක් ඈත අහස දිහා බලාන වුන්නේ දිවුල් ගෙඩියක් හූරගෙන කන අතරේ. හබරල කොල මැද්දෙන් විසාල ගස් අතුත් ඒ විසාල ගස් අතු අස්සෙන් පුන්චිවට අහසත් පෙනුනි. ♪ අහසට පායන හද වාගේ සුකොමලී වැවකට පිපෙන මල වාගේ නිලුපුලී සිතකට බරවෙන සදමාලි මගේ උපුලී ගෑණි නැතිව මේ හිත යාදෙයි බරවී ♩ කූරු කවියක් හෙමින් මුමුනද්දී අනුහස් යම්තමට සිනහසුනේ දිවුල් කට්ට දත් ඇන්දෙන් හූරන වෙලේ. "රෑට දවල්ට මාත් එක්ක බුදියගෙන කූරුට මොන ගෑණුද ?" අනුහස් අසද්දි කූරු මොනවත් නොකියා තව දිවුල් ගෙඩියක් පැලුවෙ රතු වෙන කම්මුල් වලට සාප කර කර. - හබරල ______________________ [සිද්දීන්, ස්තාන සහ පුද්ගලයින් ප්‍රබන්ද වේ. සියලු අයිතීන් කතෲ සතුය.]

බැල්කනියේ වැවී තිබූ බෝගන්විලා මල් පොකුරු දිහා බලාගෙන මහීශ අලසකමේ හූල්ලව්වෙ ආදිත්‍යයා එක්ක එකතු වෙලා අසේල වටු බිත්තර කන වෙලේ. "උඹ පලයන්කො ගෙදර ආදිත්‍යයා.. මේ නිවාඩු දවසෙවත් මට පාඩුවේ අසේල එක්ක ඉන්න දීලා.." මහීශ කන් කෙදිරි ගෑවත් ඒ දෙන්නා පෙරේතකමේ තම්බපු බිත්තර ගිල්ලෙ ලුණු මිරිසක් එක්ක. ඒ අතරෙ කොණ්ඩෙ කැරලි ගැහුණු අසේල යම්තමට සිනහ සුනේ මහීශගෙ කම්මුල පැත්තකට හාදුවක් දීලා. "මහීට බිත්තර එපාද ?" අසේල ඇහුවත් මහීශගෙ තරහ මදක් නිවුනේ අහස දිහා බලාගෙන ඉද්දියි. තමාගෙ කම්මුල අත්ලෙන් පිහදාන අතරෙ මහීශ කෙදිරි ගෑවෙ තමාට ලැජ්ජා හිතුන නිසයි. "මට එපා මගුලෙ වම්බටු බිත්තර !" මේ අවමගුල් දිහා බලාගෙන ආදිත්‍යයා මොනවත් නොකියා බියර් උගුරක් බීවෙ තම්බපු බිත්තරත් ගිල දමන අතරෙ. _______________ කතෘ අයිතිය : ගුම්බො බැම්බි *සමරිසි චරිත ඇතුලත් වන සින්හලෙන් ලියැවුනු නවකතාවකි.

ඩුකු ඩුකු ඩුකු ! මහ සද්දෙන් සද්ද කරගෙන ඉස්සරහට ඇදුනෙ උඩරට මැණිකේ කෝච්චිය නම් නෙවෙයි. ලාවුළු ගස් අතරින් වැලිගම්බර අසිරිය කියාගෙන ඉස්සරහට ඇදුනු මන්දගාමී බස් රතය ඒ සිරි අසිරි වින්දෙ පාලු කැලේ තනි මකාදාලා. කොස් පොලොස් වලින් සරුසාරෙට තිබුන ලාවුළු වත්ත මැද්දෙ ලන්ද දිහා ඉදපු එලදෙනක් බෙරිහන් දුන්නෙ තමන්ගෙ වහු පැටියා දිහා බලන්. ඒ අතරෙ ඒ ලන්ද මැද තිබුනු පුන්චි ගේ පිලිකන්නෙ ඉදන් ඇහුනු කන්දොස්කිරියාව නිසා ලාවුළු ගසුත් කලකිරීමෙන් හීල්ලුවෙ කාලයක් තිස්සෙ ඇහෙන මේ නාඩගම් වලින් විවේකයක් නැතුව. "තරහ ගන්න එපා සුදු මහත්තයා ! තරහ නිවන්න" අජේ කියනවා ඇහිලා මදුරුවො තල තල ඉදපු අජේගෙ සුදු මහත්තයා බෙරිහන් දුන්නෙ ඔලුවෙ අත ගහගෙන. "අනේ යකා අවුස්සන්නෙ නැතුව පැත්තකට පලයන්කෝ !" _____________________ කතෘ අයිතිය : ගුම්බො බැම්බි *සමරිසි චරිත ඇතුලත් සිංහල යොවුන් නවකතාවකි

"ඇයි දන්නවද?ඔයා ඒවෙද්දිත් මට ආදරේ නොකිව්වට ඔයාගේ ඇස් මට කිව්වා ඔයා මට ආදරෙයි කියලා.ඉතින් මගේ බබෝ.මට ඕනී උන්නෑ අපි අතරට සැකයක් කියලා දෙයක් අමුතුවෙන් ගෙන්න.ඉරිසියාව හොදයි තමා බබා.ඉරිසියාව විදිහට ඔයාගෙන් එලියට එන්නේ මට තියෙන ආදරේනේ.ඒත් ඉරිසියාව,සැකේ,තරහා,දුක වගේ නෙගෙටිව් දේවල් අපේ අතරට අපී ගෙන්නැතුව ඉමූ.ඒ වෙනුවට අපී අපේ ජීවිත ආදරෙන් සතුටෙන්ම පුරවමූ.තේරුනාද?"

ආදරය කියන්නේ ආදරයටම බව පසක් කළ ..එක් කටුකම කාර්තුවක මා වෙත ආ ඒ වස්සාන අසපුවේ කපුරු මල නුඹම විය.....................❤️

ජීවිතයේ, අපට ජීවය දෙන ආදරණීය ප්‍රේමණීය මෙන්ම වේදනාකාරී මතකයන්ද ඇත. ඒ මතක, හුදෙක් හදවතට ගෙන එන්නේ ජීවයට ඇති ආශාවයි. කඳුලකින් නොසරසා ජීවිතයක්, ප්‍රේමණීය හැඟීමෙන් පුරවාලීමට මිනිසුන් වශයෙන් අප සැවොම උත්සාහ කල යුත්තෙමු. සීමා නැති ප්‍රේමයේ උතුංග දායාදයන් විඳගැනීමට ශුද්ධ වූ ආත්මයන්ගේ ආශිර්වාදයන් සක්වල සෑම ජීවයකටම ලැබේවා! එන්න, අපි ටිකක් දුශ්කර පළාතකට යමු, සාමජයෙන් දුක් ගැහැට විඳි, අපමන බාධක ඉන්ද්‍රකීලයන් සේ විඳදරාගත් සොදුරු ජීවිත රැසක එකමුතුවක් ප්‍රේමයේ නාමයෙන් ආත්මීය සුවය ලබන හැටි දකින්නට. ඉහත්තාවේ බණ්ඩාර වලවුවේ සිට, ඔවුන්ගේ ඇසින් මම, පොඩි ඉස්කෝලේ මහත්තයා...

සමාවෙයන්... මුල්ම ආදරේ උඹ වෙනුවෙන් ඉතිරි කර නොගත්තට... ඒත් , මගේ අවසානම ආදරේ... උඹ... උඹම විතරයි මගෙ විදූ... __________________________________________ විදූ විදුල් දෙව්සිත × දිහාන් දෙව්මික Start - 2024.05.23 End - 2024.06.25