Kaçıyordum. Zamanın nefesinin ensemde soğuyamayacağı kadar hızlı, zihnimdeki uğultuların sesimi bastıramayacağı kadar aceleyle... Geriye bakmaya cüret ettiğim her an, ruhumun bir parçasını o yabancı yollarda bırakıyor, kendime dair ne varsa biraz daha kaybediyordum. Kaçmak; damarlarıma işlenmiş en mahir zanaatımdı, bildiğim tek hayatta kalma biçimiydi. Bacaklarımda yanık bir sızı, gözlerimin kuytusunda ise sessizce büyüyen bir ağıt vardı. Biliyordum ki; eğer durursam, ardımdaki felaket beni bir öncekini mumla aratacak bir karanlığa gömecekti. Korku, en sadık yol arkadaşımdı. Nihayet durup soluklandığımda, dehşet verici bir gerçekle yüzleştim: Kaçtığım yer, bilakis sığındığım yuvamdı. Durdum. Zihnimin labirentlerinde yankılanan o sorularla baş başa kaldım: İnsan, kalbinin atması gereken yerden neden kaçardı?

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...

Bazı yaralar kanamaz, sadece sessizce derinleşir... Kaybolan bir kitap. Saklanan bir geçmiş. Ve susturulmuş bir sır. Zeynep'in sessizliğinde büyüyen bu yara, bir gün herkesi konuşturacak.

Rengin, çocukluğundan beri kekemeliği yüzünden içine kapanmış, kelimelerini hep içinde saklamış bir kızdır. En büyük yaralarını ise okul yıllarında yaşadığı zorbalıklar açmıştır. Bu zorbalığın başında Bade vardır. Bade'nin sözleri, bakışları ve küçümsemesi Rengin'in suskunluğunun en büyük sebebidir. Rengin'in ağabeyi ise o yıllarda Bade'nin yanında yer almış, kardeşini korumak yerine görmezden gelmiştir. Bu ikisinin arasında yıllarca konuşulamayan derin bir kırgınlık birikmiştir. Rengin büyüdüğünde sadece kendi sesini değil, abisiyle yarım kalmış bağları da bulmak zorunda kalır. Tam da bu kargaşanın içinde Batuhan ortaya çıkar. Onun Rengin'e yaklaşması, sadece bir yakınlaşma değil; herkesin birbirinden sakladığı sırları ortaya çıkaracak zinciri başlatır. Batuhan yüzünden yaşanan yanlış anlaşılmalar, Rengin'i hem kardeşiyle hem Onurla hem de kendi geçmişinin gölgesiyle yüzleşmeye zorlar. Ve Onur... Rengin'in çocukluğundan beri sustuklarında bile onu anlayan, kelimeler çıkmasa da duyan kişi. Onur yıllarca yalnızca sabırla sevmiştir. Rengin dünyasını kapattığında kapıyı zorlamak yerine önünde oturup bekleyen kişidir. Rengin bütün acıların içinden geçerken Bade'yle yüzleşir, abisiyle hesaplaşır, Batuhan ile ilgili gerçekleri öğrenir. Fırtına devam ederken, iki aşık artık kavuşmuştur. " Gökyüzü gecesine kavuştu Gökyüzün ben, gecem sen." "Gece gökyüzüne kavuştu Gökyüzüm sen, gecen ben." ama bilmedikleri bir şey vardı her masal mutlu bitmezdi her kavuşmanın bir bedeli olacaktı. kavuşmak bazen de ayrılmak demekti...

"Beni affedecek misin komşu kızı?" ​Biraz daha gözlerime böyle baksaydı affederdim ama yaşadıklarım kalbimi fazlasıyla yormuştu. Boğazımdaki düğümü zorlayarak, o geri dönüşü olmayan cümleyi fısıldadım: ​"Ne zaman ki al bayrağa sarılı bir tabutun başında 'Hakkını helal ediyor musun?' diye sorarlar; işte o gün seni affederim." ​"O zaman hazır ol," dedi gözlerimin içine bakarak. "O helallik vakti sandığından çok daha yakın." ​Hıçkıra hıçkıra, içim çıkana kadar ağlamak istedim.