Το μακρινό πια 2010, ο Φίλιππος, ένας εικοσιτετράχρονος άνεργος γραφίστας, παραλαμβάνει ένα λάθος δέμα που αντί για τα εργαλεία της δουλειάς περιέχει τα παλιά, σκονισμένα σημειωματάρια μιας άγνωστης που, σύμφωνα με την διεύθυνση, μένει στην άλλη άκρη της χώρας και πολύ πιθανόν τα δικά του πράγματα να βρίσκονται στα χέρια της. Οι ταχυδρομικές έχουν ήδη κλείσει λόγω καλοκαιρινής άδειας, κι ένα τηλεφώνημα από την μητέρα του τον κάνει να θέλει να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Γι'αυτό αποφασίζει να πάρει το επόμενο λεωφορείο προκειμένου να λύσει ο ίδιος το μπέρδεμα. Με το ταξίδι να διαρκεί μια ολόκληρη μέρα, η περιέργεια και η βαρεμάρα τον οδηγούν στην ανάγνωση των δύο ημερολογίων από το ακόμη πιο μακρινό 1997, της Λυδίας Βυρώνη. Έτσι γίνεται μάρτυρας σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα κι όσων δεν έμαθε ποτέ κανείς για αυτόν, καθώς ανακαλύπτει πράγματα για το παρελθόν του που δεν γνώριζε. « Μέχρι να πάψουν να υπάρχουν καλοκαίρια...» - Ένα πάντρεμα Βόρειου και Νότιου Αιγαίου, δύο κόσμων τόσο ίδιων μα συνάμα τόσο διαφορετικών.

Εδώ μιλάμε για δύο σώματα σε ένα σύμπαν που αρνούνταν να βρεθούν στον ίδιο γαλαξία. Εδώ μιλάμε για δύο ζευγάρια μάτια που ντρέπονται να βρουν το ένα το άλλο στο ίδιο δωμάτιο. Εδώ μιλάμε για δύο ψυχές που ουρλιάζουν λυσσαλέα μπας και μπει απόσταση μεταξύ τους. Εδώ μιλάμε για το γέλιο του ουρανού και το χέρι του πάνω στον λευκό λαιμό της. Εδώ αγάπη μου μιλάμε για την Ιόλη, τον Λουκά και το κενό ανάμεσά τους που μικραίνει και μικραίνει και μικρ- Ώπα ώπα, πάνε ένα βήμα πίσω σε παρακαλώ. Αυτό είναι καθαρά ενήλικο περιεχόμενο. Άκρως ερωτεύσιμο.

Αν. Μια λέξη τόσο μικρή, ώστε να χωρά ανάμεσα σε δύο ανάσες. Κι όμως, λίγες λέξεις κατάφεραν ποτέ να κουβαλήσουν τόσο μεγάλο βάρος μέσα στην ανθρώπινη σκέψη. Το «αν» δεν ανήκει στο παρόν. Δεν ανήκει ούτε στο παρελθόν ούτε στο μέλλον. Ζει κάπου ανάμεσα. Σε έναν τόπο που δεν μπορεί να αγγίξει κανείς και, παρ' όλα αυτά, επισκέπτεται ξανά και ξανά. Είναι η γέφυρα ανάμεσα σε αυτό που συνέβη και σε αυτό που θα μπορούσε να είχε συμβεί. Ανάμεσα στην πραγματικότητα και σε όλες τις ζωές που δεν έζησε ποτέ ένας άνθρωπος. Ίσως γι' αυτό το «αν» να είναι τόσο επικίνδυνο. Διότι ζητά φαντασία. Παίρνει μια στιγμή και τη διπλασιάζει. Τη χωρίζει σε δεκάδες διαφορετικά μονοπάτια και αφήνει τον άνθρωπο να περιπλανιέται μέσα τους. Τον κάνει να αναρωτιέται πώς θα ήταν ο κόσμος αν είχε επιλέξει διαφορετικά. Και το παράδοξο είναι πως κανείς δεν θα μάθει ποτέ την απάντηση. Γιατί η ζωή χαρίζει μόνο μία εκδοχή των γεγονότων. Μία μόνο διαδρομή. Το «αν» είναι η ερώτηση που γεννιέται κάθε φορά που κάποιος κοιτάζει τη ζωή του και αναρωτιέται αν μια μόνο διαφορετική στιγμή θα μπορούσε να είχε αλλάξει τα πάντα.

Πόσο απέχουμε από το ύψιστο Αγαθόν; Τι σημαίνει "Αγαθόν" για τον καθένα μας; Και πόσο πόνο δεχόμαστε να υποστούμε για να το αποκτήσουμε, αν μας το επιτρέπει η Μοίρα; «Γιατί δε μίλησες νωρίτερα;» Ⅰ. ΚΝΕΦΑΣ (OVERTURE) "Είναι ωραία η θάλασσα, γιατί μ' εσένα μοιάζει..." Γιατί πονάει τόσο να σ' αγαπάνε; Ⅱ. ΟΝΑΡ (INTERMISSION) "Γίνε αστέρι... Γίνε το κύμα... Γίνε ο Ήλιος που γεννιέται πρωί... Γίνε για λίγο μαύρο σκοτάδι... Για να μπορεί της ψυχής μας το Φως να φανεί..." Γιατί πονάει τόσο ν' αγαπάς; Ⅲ. ΦΩΣ (CODA) "Θάλασσα πλατιά... Σ' αγαπώ γιατί μου μοιάζεις..." Ο Ήλιος τυφλώνει, Ορφέα. "SUN//EATER" (2025) neraidoskonhh

Σ' ένα ελληνικό νησί, το κάθε καλοκαίρι μετατρέπεται σε άτυπη ναυτική αρένα, όταν η Μαρίνα και ο Νίκος (ξανά)συναντιούνται. Η «πριγκίπισσα» των ταχύπλοων, εκρηκτική, ανταγωνιστική, λάτρης της ταχύτητας και της αδρεναλίνης. Ο Νίκος, ιστιοπλόος, ήρεμος, τεχνικός, βαθιά δεμένος με τον άνεμο, την υπομονή και την παράδοση της θάλασσας. Η σύγκρουση τους (αυτό) το καλοκαίρι ξεκινά όταν αναγκάζονται να δένουν τα σκάφη τους δίπλα-δίπλα στο ίδιο λιμάνι. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε μέρα γίνεται μάχη. Ένα στοίχημα στο «Ναυάγιο», μια κόντρα απέναντι στην βραχονησίδα, μια βλάβη μεσοπέλαγα και μια αναγκαστική νύχτα κάτω από τα αστέρια αρχίζουν να σπάνε τις άμυνες τους. Και όσο ο καλοκαιρινός αγώνας του νησιού πλησιάζει, η αντιπαλότητα μετατρέπεται σε επικίνδυνη έλξη. Γιατί στη θάλασσα δεν κερδίζει πάντα ο πιο γρήγορος, ούτε εκείνος που αντέχει περισσότερο. Κερδίζει πραγματικά, εκείνος που έστω για μια στιγμή, μπορεί να αφήσει αυτό που νομίζει πως είναι και αλλάζει πορεία, χωρίς να φοβηθεί ότι θα χαθεί. Εσυ μπορείς να βγεις στο αντίθετο ρεύμα ;

(2025- 2026 ΥΠΟ ΔΙΟΡΘΩΣΗ) "Σε ελκύει το χάος; Ή το ελκύεις;", χάνονταν στο ατόφιο μαύρο των ματιών του. Το χάος σε μαγνητίζει, αλλά δεν είναι απλώς μια παθητική έλξη. Είναι μια φωτιά που καίει από μέσα, μια αδηφάγα ανάγκη να κατανοήσεις ό,τι είναι ακατανόητο, μόνο για να το μισήσεις όταν αναγνωρίσεις την αδυναμία σου να το τιθασεύσεις. «Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα, κάηκε όμως σε ένα βράδυ» Ο Κριστιαν και η Βικτώρια είναι καταδικασμένοι να ζουν σε έναν αέναο χορό, που πάντα καταλήγει σε καταστροφή και αναγέννηση. Δεν μπορούν να ηγηθούν μαζί, μα και δεν αντέχουν την απουσία του άλλου. Έτσι είναι εξάλλου η φύση φτιαγμένη. Το φεγγάρι λάμπει μονάχα στο σκοτάδι, ο διάολος ζει στην κόλαση. "Άργησες...σχεδόν πάγωσε η Κόλαση.", ο Διάολος λύγισε, έπεσε στα γόνατα δίπλα στον Κέρβερο που ούρλιαζε, οι δαίμονες αφηνιασμένοι έσκιζαν τον αέρα με τις κραυγές τους. Η μοίρα τους είναι απλή: θα επιλέγουν πάντοτε να πετούν ο ένας δίπλα στον ήλιο, ο άλλος κοντά στην θάλασσα. Ώσπου ένας να πέσει πρώτος. Και τότε ; Τότε...το χάος. "Να θυμάσαι, πιο πολύ και από τη ζωή την ίδια." 2022-2024

Ο Χάρης και η Μαργαρίτα ήταν συμμαθητές στο γυμνάσιο. Τι γίνεται, όμως, όταν 6 χρόνια μετά μία τυχαία σειρά γεγονότων τους φέρνει πιο κοντά από ποτέ;

Τι συμβαινει αληθεια μετα τον γαμο; Οταν τα φωτα σβηνουν, τα γελια των καλεσμενων χανονται και τα λουλουδια αρχιζουν σιγα σιγα να μαραινονται. Οταν η τελετη τελειωνει και μενουν δυο ανθρωποι μονοι μεσα στην πραγματικη ζωη. Τι απομενει τοτε; Ειναι ο γαμος μια αρχη η απλως μια υποσχεση που αρχιζει να δοκιμαζεται απο την πρωτη κι ολας μερα; Και μετα το τελος; Οταν κατι που καποτε εμοιαζε αιωνιο παυει να υπαρχει οπως το γνωριζαμε. Οταν οι λεξεις που λεχθηκαν με βεβαιοτητα αρχιζουν να ακουγονται ξενα στα ιδια αυτια που τις ειπαν. Τι απομενει μετα το για παντα; Ειναι το για παντα μια αιωνιοτητα η απλως ενα διαστημα που δεν ειχαμε ακομα μετρησει σωστα; Και οταν φτανει εκεινη η στιγμη που η καρδια αρχιζει να ψιθυριζει μια διαφορετικη λεξη; Αξ;ζει Τι σημαινει πραγματικα αυτη η λεξη; Αξιζει να μεινεις; Αξιζει να φυγεις; Αξιζει να παλεψεις για κατι που πονα; Η μηπως αξιζει να το αφησεις να τελειωσει; Και αν ολες αυτες οι ερωτησεις ειναι εκεινες που γεννιουν τις πιο σημαντικες στιγμες μιας ζωης... Μηπως ηρθε τελικα η ωρα να μαθουμε τις απαντησεις;