Ο Νάσος Παφύλλης είναι ένας καταξιωμένος επαγγελματίας που λατρεύει την ζωή του. Και ποιος να τον αδικήσει άλλωστε όταν βρίσκεται στα πρόθυρα μιας μεγαλειώδους προαγωγής ενώ οι γυναίκες πέφτουν με την σέσουλα στο κρεβάτι του. Όλα όμως ανατρέπονται όταν ξάφνου στο τραπέζι με τους φίλους του κάνει την απροσδόκητη επανεμφάνισης της στο πλευρό του πιο εγκάρδιου από όλους, η Τζίνα Αγαπητού... Ο πρώτος του έρωτας. Η μοναδική γυναίκα που αγάπησε ποτέ. Ο Νάσος δεν πρόκειται να ανεχτεί την παρουσία της κι ανάμεσα στα περίπλοκα οικονομικά σχέδια που καλείται να δομήσει εν μέσω προαγωγής, προσθέτει κι ένα ακόμη: εκείνο του χωρισμού τους. Με αφορμή το επαγγελματικό του ταξίδι στις Αυστριακές Άλπεις, τους προσκαλεί να τον συνοδεύσουν με τον κολλητό του ανυποψίαστο ως προς τις πραγματικές του προθέσεις. Τριβές δημιουργούνται ανάμεσα στο νέο ζευγάρι. Μα φωτιά δίχως σπίθα δεν ανάβει και σύντομα η ένταση των παλαιών εραστών κορυφώνεται με τον Νάσο να δηλώνει αδυσώπητος. Έχει ο τροχός όμως γυρίσματα...

Ο Χάρης και η Μαργαρίτα ήταν συμμαθητές στο γυμνάσιο. Τι γίνεται, όμως, όταν 6 χρόνια μετά μία τυχαία σειρά γεγονότων τους φέρνει πιο κοντά από ποτέ;

Ηταν αρχές Νοέμβρη όταν ο κόσμος της 17χρονης Σμαράγδας γκρεμίστηκε σε μερικές λέξεις. Ο αδερφός της, ιπτάμενος της πολεμικής αεροπορίας, υπέγραψε αιώνια τιμή με τον θάνατο εν ώρα υπηρεσίας, αφήνοντας της κληρονομιά το όνειρο να ακολουθήσει την πορεία του. Πέντε χρόνια μετά, η Σμαράγδα μάχεται στο 3ο έτος της Σχολής Ικάρων για την αρχηγεία, καταφέρνοντας όσα ο αδερφός της είχε ήδη χαράξει. Και όλα φαίνονταν στρωτά μέχρι που μια νέα μετάθεση στην σχολή έρχεται και υπόσχεται μονάχα αναταράξεις. //Σμαράγδα και Αντώνης// (2022-)

Η πρόταση ετέθη σε ισχύ, οι σάλπιγγες ηχήσαν και η θεσμική ρήτρα έχει επισφραγιστεί. Τα τέσσερα βράδια της Ρεβέκκα έχουν ξεκινήσει. Κι αν ποτέ της νόμισε πως είχε το περιθώριο να κερδίσει, ο Θέμης είναι αποφασισμένος να της αποδείξει πως έχει κάνει τραγικό λάθος. Από το συννεφιασμένο Λονδίνο ως το υπέρ-σύγχρονο Ντουμπάϊ και πάλι πίσω στις ελληνικές, θαλασσινές ακτές, ο πολυταξιδεμένος Θέμης σκοπεύει να παρασύρει την επίμονη Ρεβέκκα σε νέες, απρόβλεπτες ερωτικές περιπέτειες. Οι περιπέτειες όμως συνεπάγονται απρόοπτα και για τους δύο. Παρεκτροπές από την φοβερή κούρσα που οι δυο τους τρέχουν με ασύλληπτη ταχύτητα. Πάνω που νομίζουν ότι βαστάνε τον έλεγχο από το χαλινάρι, τους ξεπετά από την τραχιά του ράχη σαν άλογο που έχει αφηνιάσει. Ο Θέμης έρχεται αντιμέτωπος με το μέλλον του, όσο την Ρεβέκκα προφταίνει το παρελθόν, ενώ μαθαίνουν να συμβιώνουν στο παρόν που διαγράφουν από κοινού. Αλλά τι θα χρειαστεί για να επιβιώσουν; Τι θα χρειαστεί για να αντέξουν όταν το μελάνι του πιο απαράβατου κανόνα από όλους θολώσει, με κίνδυνο να χάσουν τα πάντα;

«Γιατί η ελευθερία ήταν κάποτε, λένε αυτοί οι παλιοί, δείγμα πολιτισμού και δικαίωμα αναφαίρετο του ανθρώπου. Θα μου πεις, η ελευθερία σαν αεράκι μπορεί κάποια στιγμή να σε βρει και με μορφές που δεν φαντάζεσαι, να πάρει και να σε σηκώσει στον διάολο. «Φαντάζομαι όμως, πως για να είσαι εδώ, θες να το προσπαθήσεις πολύ. Είσαι νέα, το μυαλό σου τρέχει. Ένα αγρίμι μέσα στο πλήθος που πάει αντίθετα με εσένα. Για πες μου όμως, πώς έφτασες μέχρι εδώ; Μόνη; Αποκλείεται. Η βάση στην οποία στηρίχτηκες είναι ίδια με εμένα Ηλέκτρα. Όλοι έχουμε αφήσει το ίχνος σε αυτή τη σάπια ζωή, αυτό το ίχνος που ουρλιάζει και καίει τώρα τα δάχτυλά σου. Τους εμπιστεύεσαι, μα εγώ ξέρω. Εγώ τους δημιούργησα και κάθε εγώ θα τους δίνει ελπίδα και θα την παίρνει μακριά. «Μιλάς για ελευθερία του λόγου, μιλάς για δικαιοσύνη για ένα έγκλημα και πού είναι αυτό; Πότε έγινε; Ποιοι οι θύτες, ποια τα θύματα; Ποια η απόδειξή σου; Τώρα καταλαβαίνεις; Η δικαιοσύνη όπως τη νομίζεις πέθανε, εκείνη τη μέρα και κάθε προηγούμενη και κάθε επόμενη. Απλά, προχώρα όπως οι υπόλοιποι, στην ίδια σελίδα της ιστορίας.» Πολιτικό-κοινωνικό.

ΜΕΡΟΣ (Α) ΠΡΩΤΟ : Παρελθόν "Ξέρεις, δεν ζήλεψα ποτέ μου κανέναν. Όχι με φθόνο, όχι με κακία. Μα εκείνη την ζήλευα, κρυφά, όλη μου την ζωή. Γιατί είχε κάτι που εγώ δεν θα αποκτήσω ποτέ. Είχε εσένα." ΜΕΡΟΣ (Β) ΔΕΥΤΕΡΟ : Παρόν "Προσπάθησα να μας κολλήσω, να ενώσω τις ψυχές μας και να τις κάνω μία. Και εν τέλει, νομίζω είχα αφοσιωθεί τόσο στο να το πετύχω που, δεν συνειδητοποίησα ότι τα είχα καταφέρει." ΜΕΡΟΣ (Γ) ΤΡΙΤΟ : Μέλλον "Εσύ και 'γω, εγώ και 'σύ δημιουργηθήκαμε για να πονέσουμε, ο ένας τον άλλον, και να αγαπηθούμε, να αγαπηθούμε βαθιά, παθιασμένα και υπέρμετρα. Καθηλωτικά και καταστροφικά." Αντρέας - Ζωή DO NOT COPY!! *Ο τίτλος άλλαξε από "Όταν οι ψυχές ενώνονται" σε "Συγχορδία Ψυχών"

𝚳ί𝛌𝛂 𝛍𝛐𝛖 𝛙𝛊𝛉𝛖𝛒𝛊𝛔𝛕ά, 𝛂𝛎 𝛍𝛐𝛖 𝛍𝛊𝛌άς 𝛄𝛊❜ 𝛂𝛄ά𝛑𝛈. - 𝚪𝛐𝛖ί𝛌𝛊𝛂𝛍 𝚺𝛂ί𝛏𝛑𝛈𝛒

Μια ανεξηγητη φωτια στο αρχοντικο της οικείας Καραγάτση λενε πως αρχισε την καταρα. Μια καταρα που ο πατερας μου αγνοησε όταν με παρεδιδε σε εκεινον, πιστευοντας ότι θα σωσει τον εαυτο του. Εκεινο το ξημερωμα εκλεισε τα ματια στον Θεο βλασφημώντας τις μοιρες που αψηφισε. Μες τον καπνο της φωτιας θα ορκιζομουν πως σε εχασα, καθως σε ακολουθουσα εξω από τις πυλες του Αδη. Και εσυ, εγκλωβιστηκες στον ορκο σου, γυρισες να με κοιταξεις όταν σου φώναξα πως θα χαθω. Η Εκατη, μου ψιθυρισε πως επειδη με κοιταξες χαθηκα, εσυ με καταδικασες, από την αδυναμια σου, επειδη ποθησες κατι που δεν ηταν προορισμενο για εσενα. Και σαν η Άτροπος αποφασισε πως το τελος μας ήρθε, σε πήρε μακριά . Μα εγω στεκομουν ακομη στην καρδια της φωτιας και εγλυφα την λεξη που έμεινε στα χείλη μου. Πόθος. Μα πως ηταν δυνατον; Αφου ο γαμος μας ηταν, εν λευκώ.