E di Isabella, apo jo? SYT E TU JAN DROGA IME!- i tha Sebastina teksa e puthi ne ball. -E di Sebastian, apo jo? SYT E TU JAN DROGA IME!- i tha dhe i la nje puthje te leht ne qaf. S:19.Feb.2017?? F:29.July.2017

Ai humbi ate ..Te vetmen femer te jetes se tij . Ai humbi engjellin e tij . A do mundet serisht te dashuroj ... Cfar do ndodh pas kthimit te tij pas 4 viteve . Do ket nje mundesi te dyt.. A mundet nje shpirt i vrar i cili jeton i vdekur mes te gjallve te marr jete .. A do jet ajo sherimi tij ...Sherimi i Roan Gros ...Sofia Brendon Epo kishte vendosur te largohej nga familja e saj dhe te merrte jeten vet ne dor . Me cfar do ta perball jeta . Aq shum do dashuroj aq sa te kerkoj ti marrin shpirtin dhe mos ndjej dhimbje ... Do i dhemb aq shum sa nuk do kete frik as prej vdekjes .. Historia nuk lejohet te merret pa lejen e autores .

Ishte e sigurt qe Ajla po fliste pa vetdije. Nuk kisha cfare beja tjeter. I hoqa bluzen. Mrekulli brenda mrekullise. Asnjehere se kisha par Ajlen pa rroba. Me vinte ta puthja e ta beja vula ne ate trup. U eksitova shume sa vetem siper sutinave e putha pak. Nuk doja te dukesha sikur perfitoja. I vesha bluzen e bardhe por ajo ishte pak e tejdukshme dhe i dukeshin sutinat e kuqe. Ajla ishte ende si e pavetdijshme. E shtriva per ti hequr tutat pasi ishte djersitur shume. Joshem dhe mu nxeh trupi. Eshte ndjesia e pare qe perjetoja edhe pse kisha shkuar me shume femra, perseri Ajla bente te ndjehesha ndryshe, te çmendesha, te eksitohesha. Ia vesh tutat shpejt e shpejt dhe e mbuloj. E puth ne ball dhe ne buze. It's my first history. Hope you like, thank you all for read. 💕

"Qe kur buzet e mia butesisht takuan te tuat...cdo moment gri u ndricua me gezim, fale rrezeve te dashurise nga zemra jote per mua." Kokfortesia e tyre krijoi Dashurine nje volum ne fjale, nje oqean ne nje pike loti, nje turbullire ne nje qeshje, nje mijevjecar ne nje sekonde. Nje romance /komedi / drame

Vetëm tre-katër centimetra e ndanin prej fytyrës së tij. S'mundej ta hiqte shikimin prej atyre dy syve që i dukeshin si e gjithë bota, nga ajo blu perfekte që ia boshatisi gjithë trurin. -Kujdes, Adalanë, mund të ishe rrëzuar, - i pëshpëriti ai pa mundur ta largonte dot nga vetja. Atë afërsi kish kohë që e kërkonte dhe tashmë i dukej e vështirë të hiqte duart prej saj e të vazhdonin të silleshin si çdo herë tjetër. Fryma e Delionit u përplas aq butë mbas fytyrës së Adalenës, fjalët e tij i erdhën aq të ngrohta, sa edhe atë që deshi të thoshte e harroi në çast. Efektin e tij magnetik e ndjeu tashmë më tepër se kurrë. Po i pëlqente t'ia ndiente duart tek e shtrëngonin dhe ai kontakt me kraharorin e tij të fuqishëm i shkaktonte jo pak të dridhura. Ndërkohë që vazhdonte ta shihte në sytë magjepsës, kuptoi se ajo blu e rrallë do ngelej shenjë gjithmonë në jetën e saj. Atëherë arriti të thoshte me veten e vet se sytë e tij u bënë qiell për të. Nuk kishte nevojë për qiellin e errët të Londrës kur mjaftonte të shihte atë dhe t'i dukej sikur dielli ndriçonte fuqishëm. Ai do ia zëvëndësonte ditët e errëta, diellin e humbur, qiellin e nxirë. Filluar më 5 janar 2022 Përfunduar më 3 qershor 2022