ချစ်မေတ္တာလား ။ ဝါရီရီ နေကြာတွေလား။

လူတိုင်းလူတိုင်းမှာ အမှတ်တရဖြစ်နေလေ့ရှိတဲ့ အခိုက်တန့်လေးတွေ ရှိတတ်ကြပါတယ်။

မထင်မှတ်ပဲ အချစ်စစ်ဆိုတာကို မြည်းစမ်းခွင့်ရလိုက်တဲ့ မိန်းမ ၂ ယောက်အကြောင်း

မလွှဲသာလို့ ကျမဟာ တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ အိပ်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ရမ္မက်ကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ကျမရဲ့ ညည်းညူသံတိုင်းမှာ သူမရဲ့နာမည်ကို တိတ်တဆိတ်ရွတ်ဆိုနေမိမှာပါ။ မလႊဲသာလို႔ က်မဟာ တျခားလူတစ္ေယာက္နဲ႔ အိပ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ရမၼက္ေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ က်မရဲ့ ညည္းညဴသံတိုင္းမွာ သူမရဲ့နာမည္ကို တိတ္တဆိတ္ရြတ္ဆိုေနမိမွာပါ။

သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းမှာ အဆိပ်တစ်မျိုးရှိတယ်။ အဲ့အဆိပ်သင့်ရင် အမှားမှန်၊ အရှက်သိက္ခာ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေကိုမေ့ပြီး သူမကိုပဲ မက်မောစွာ လိုချင်မိစေတာမျိုး။

ကျိုးပဲ့ပျက်စီးလွယ်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းလှတဲ့ လှည့်ကွက်တွေ နာကျဉ်စရာဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ ကျွန်မရဲ့ဘဝပါပဲ။

ချစ်ခြင်းကို နူးညံ့မှုလို့ ခေါင်းစဉ်တပ်မယ်ဆိုရင် ကျမ ရယ်မောမိပါလိမ့်မယ်။

တို့ချည်လိုက်တဲ့အချစ်ကြိုးလေးကိုဘယ်တော့မဖြည်ရဘူးနော်

"မောင့်အသည်းမီးတိုင်ကလေးခိုင့်အတွက်လင်းပေးနေမှာပဲ" "ခိုင်လမ်းမပျောက်စေရပါဘူး"

အမျိုးသမီးရဲ့စကားသံတွေဟာ အမိန့်ပေးသံလည်း မဟုတ်ပါဘဲနဲ့ ကျွန်မမှာ အမျိုးသမီးပြောလိုက်တိုင်း တစ်သွေမသိမ်းလိုက်နာချင်နေတာ ဘာကြောင့်များလဲ... "တိမ်လွှာမြူ" အမ်ိဳးသမီးရဲ့စကားသံေတြဟာ အမိန႔္ေပးသံလည္း မဟုတ္ပါဘဲနဲ႔ ကြၽန္မမွာ အမ်ိဳးသမီးေျပာလိုက္တိုင္း တစ္ေသြမသိမ္းလိုက္နာခ်င္ေနတာ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲ... "တိမ္လႊာျမဴ"