Ona silahımı doğrulttum fakat o bir çiçek uzattı bana. dom'um kapak için teşekkür ederim, ellerini öpüyorum ♥️

yoongi biliyorsun

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Ailesiyle yaşadığı fırtınalı geçmişin izlerini silmek isteyen Deniz, yurt dışında prestijli bir üniversitenin psikoloji bölümünü tam bursla kazandığında, bunun nihai kurtuluş bileti olduğunu sanıyordu. Ancak ayak bastığı o yabancı topraklar, onun için bambaşka bir hikaye yazmıştı. Asıl niyetinden sapan ve kendini bir rally pistinin tozlu hengamesinde bulan Deniz için geri dönmek, artık imkansız bir ihtimaldi. Başta her şey kusursuz bir illüzyon gibiydi. İnsan köklerinden kaçtıkça gökyüzüne yaklaşır sanmıştı. Gün geceye evrilmeye başladığında, yalancı çoban nihayet kurtlarla baş başa kalmış, nereye sapacağını bilemez haldeydi. Deniz'in önünde artık sadece iki seçenek vardı: Ya herkesten daha hızlı koşacak ya da bu tehlikeli oyunun içinde kendi rolünü oynayacaktı. Kuzgun gökyüzünde kanat çırptığı vakit, Hokkabaz bir kez daha sahneye çıkacak ve ipleri eline alacaktı. Herkes bilirdi ki; Kuzgun gökyüzünde üç kez döndüğünde, sahne sırası Hokkabaz'a geçerdi.

"Söz vermemi ister misin, küçük?" "İsterim, ama tutabilecekseniz, bayım." 14/04/2018 ~ 29/06/2018

"İyi uykular." "İyi uykular peder." © Tüm hakları saklıdır. -06062023

"...O sırada bir adım sesi duyuldu askeri binanın koridorlarında. Sert botları ve adımlarıyla altındaki zemini ezip geçiyordu. Bakışları nötrdü; duyguları yoktu, insanı delip geçecek bakışları vardı. Rahatsız hissettirecek, kötü hissettirecek davranışları vardı. Aslında hiçbir şey yapmazdı, karşıdaki de en çok buna telaş yapardı. Eli ayağı birbirine dolanırdı." Tümgeneral Yoongi, hayatında ilk defa kendi aleviyle yandı. Üsteğmen Jimin onu kendi aleviyle yaktı, yandıkça yandı her ikisi de. Daha sonra birleşti dudakları, bir daha ayrılmak istemiyor gibi.

'' Ateşe merak duyan 4 kelebeğin hikayesini bilir misin? '' TaeKook__VKook

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.