Berfin, lise son sınıfta sıradan bir genç gibi görünür; ama hayatının perde arkasında sıradanlıktan eser yoktur. Okulun karmaşık dünyası, arkadaşları Büşra ve Mert'in desteği, Yusuf'un soğuk ama koruyan tavrı derken, birden gizemli bir hastalığın yayılması her şeyi altüst eder. Hastalık korku yaratırken, Berfin'in ailesiyle ilgili uzun zamandır gizlenen gerçekler ortaya çıkmaya başlar. Meğer babası, tehlikeli bir mafya grubuyla bağlantılıdır. Bu yüzden Berfin yalnızca hastalıkla değil, babasının geçmişinin gölgesinde kalan düşmanlarla da yüzleşmek zorundadır. Bir tarafta hastalığın ardındaki karanlık sırlar, diğer tarafta mafyanın ölümcül oyunları... Berfin hem okulda hem de evde köşeye sıkışır. Tam bu noktada Yusuf'un dünyası da açığa çıkmaya başlar. Onun mesafeli tavırlarının ardında, mafyayla bağlantılı derin bir geçmiş vardır. Yusuf, Berfin'i korumaya çalışırken aslında kendi yaralarıyla da savaşmaktadır. Ama her şey bununla bitmez. Bora'nın saplantılı ve tehditkâr varlığı, Berfin'in nefesini daraltırken; mafyanın hamleleri, okul koridorlarına bile sızar. Arkadaş grubunun güvenliği, Berfin'in seçimlerine bağlıdır. Her adımda güven, ihanet ve hayatta kalma iç içe geçer. Berfin'in önünde tek bir soru vardır: Kimi seçecek, kime güvenecek, kiminle savaşacak? Çünkü artık sadece bir öğrencinin hayatı değil... Aşk, sırlar, mafya ve ölüm arasında incecik bir çizgide duran bir kızın kaderi söz konusudur.

"Nefes aldım, herkesin suçu için ben nefes aldım." dedim ve gözlerimi açıp onun katı yüzüne baktım. "Ben sadece o cehennem evden kurtulmak için evleniyorum, bana aynı hayatı yaşatacaksan eğer bırak!" "Ben bir kadına vurmam." dediği anda kapı açıldı. Gözlerimin dolu olduğunu hissedip hızlıca sildim gözlerimi. İçeriye giren abim ve Hakan Bey bana şaşkınca bakarken hiç anlamadığım bir anda Kerim Ali konuştu. "Biz karar verdik." dediğinde abim kaşlarını çattı. "Neye?" diye sorduğunda Kerim Ali'nin arkası bana dönüktü ama dikleşmesinden abime sinirle baktığını düşündüm. "Hafta sonu..." dedi ve bana dönüp bileğimden tutarak beni yanına çekti. "Düğünü yapacağız." dediğinde şaşkınca ona baktım. O ise söylediklerini garipsememişti. Ama ben garipsemiştim; bir erkeğin şiddete başvurmadan koruyuşunu, bileğimi kıracak gibi değil de zarifçe tutuşunu... ~ Kerim Ali & Kumru