Hayattan soğumuş genç bir kız. Sevdikleri ya birer birer gidiyor ya da sevgisine karşılık bulamıyor. Anne babası sandığı insanlar tarafından sevilmedi birçok şeye mağruz bırakıldı. öz ailesi tarafından da istenmeyen kız ne yapacağını şaşırmış durumdaydı. Öz ailesi ise ne yapacaklarını bilmiyorlardı hepsi Aylin'i seviyordu. Ona çok bağlı değillerdi ama onun yerine bir yabancı kızı seçecek kadar da delirmemişlerdi. Hayatta tek başına mücadele veren genç kızımız bu sefer de geçmişiyle yüzleşir. Olaylar üst üste gelişince ne yapacağını bilemez bir duruma gelir. Ve bu da yetmezmiş gibi hayatında bir aşk konusu gerçekleşir. Hayatta kalmaya çalışan bu kızın en büyük sınavı ise aşkı olacaktır. ama o kendini her zaman güçlü görür, sorunların üstesinden gelmeyi başarırdı...

Gökyüzü kadar yalnız, yıldızlar kadar umut dolu bir kızın hikâyesi bu. Alin, küçük yaşlardan beri içine gizlenmiş bir yarayla büyüdü: gerçek ailesinin sıcaklığını hiç tanımamıştı. Hayatın ona sunduğu boş sokaklarda yürürken, yıldızlara bakıp sessiz dualar ederdi. Onu duyan tek şey gökyüzünün kendisiydi.

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

Lara Akyüz, üniversiteden yeni mezun olmuş, hayatın heyecanını hissettiği ilk günlerdeydi. Kutlama için arkadaşlarıyla gittiği restoranda çıkan silahlı çatışmada vurulması, her şeyi bir anda altüst etti. Hastaneye kaldırıldığında, yıllardır iğne korkusu yüzünden öğrenemediği kan grubunun ailesindekilerle uyuşmadığını öğrendi. O an sadece yaralı bedeni değil, kimliği de sarsıldı. Ailesine dair bildiği her şey sorgulanmaya başlamıştı. Kimdi Lara Akyüz? Gerçek ailesi kimdi? Cevapları bulmak için doğduğu yer olan Mardin'e doğru yola çıktı. Eski bir doğum kayıt defteri, yıllar önce unutulmuş bir hemşirenin ismi ve karanlıkta kalan bazı sırlar peşini bırakmıyordu. Mardin'de her taşın altından bir sır çıkıyor, Lara geçmişiyle yüzleştikçe kendi kimliğini yeniden kuruyordu. Bir yanda onu büyüten ailesine duyduğu sevgi, diğer yanda gerçeklerin ağırlığı arasında sıkışıp kalmıştı. Gerçek ailesi kimdi? Ve onu yıllar sonra tehlikeye atan şey sadece bir tesadüf müydü?

karıştırılan bebekler serisi, erkek başrol. Abilerim kurgusudur. acı, sadece acı hissediyordum. "Abinim senin. Ne kadar istemesende, sövsen de bu böyle."

yeniden doğmak mı bu bir şaka olmalı

Bir yapbozu tamamlamak için önce kayıp parçayı bulmak gerekir. - Gerçek ailem kurgularını okumayı gerçekten çok seviyorum ama okurken şöyle mi başlasaydı böyle mi gelişseydi diye çok düşündüğüm yerler oluyor genelde bende kafamdakileri bir kaleme dökmek istedim. Hikayeme şans verirseniz oldukça mutlu olurum

Oğlumu öldü biliyordum Ama bilmiyordum yıllar sonra sevdiğim adamla karşıma çıkacaklar.

Yağmurdan kaçarken doluya yakalanmak nedir bilir misiniz? Ezgi biliyordu. Hayatını zindana çeviren üvey babasından kaçtığı bir gecede, onu bu hayata tutsak eden adamla karşılaşmayı beklemiyordu. Bilseydi o adamla karşılaşacağını, yine kaçar mıydı o ödül töreninden? Onunla yüzleşecek cesareti bulur muydu? Yine de her şey için çok geçti. Bir karanlık gecede, İki lacivert göz kesişmişti. Biri nefretle diğeri ise yabancı gibi bakarken daha da acıtmıştı gerçekler. Asaf Kandemir tanımamıştı kızını. Ona nefretle bakan gözlerin ardında yatan anlamı görememişti. İki silah sesi duyulmuştu sonrasında sokakta. Yere düşmüştü kızın bedeni, sokak lambasının altına. O lamba bile kızın kimliğini aydınlatmaya yetmemişti. Eğer bilseydi o sokağa girince hayatının değişeceğini, geçmezdi o sokağın önünden belki. Atmazdı adımını. Ama geçmişti iş işten. Birçok şey gibi buna da geç kalınmıştı.. --- Hikayeden Kesit --- 15 yıldır, nefret ederek büyüdüğüm bu adam bir kaç gün içerisinde bütün dengemin şaşmasına neden oldu. İçimde filizlenen, baba hayaliyle yanıp tutuşan çocuk, yine terk edilmenin verdiği kırıklıkla ağladı. Ağladı ağlamasına ama sesini duyan olmadı. Karşımda acımasızca bakan lacivert gözleri her şeyi açıklıyordu. Onun gözünde bir hiçtim ben. Koca bir boşluk. Hikayesinde bir yerim yoktu. O ise benim hikayemin büyük bir kısmını oluşturuyordu. - Sözler hayli çıkmazlarda, Söz ver haydi sen.🎶 Dün birini gördüm yolda, Gözler aynı sen.🎶 Bizler aynı kalmadık ki, Hayat değişirken.🎶 Ben birini sevdim ama, Gözler aynı sen 🎶 Hikayenin şarkısı: Gözler Aynı sen-Yaşar

Elvin, öz bildiği ailesinde sorunlar yaşayar yine de en büyük abisinin varlığının verdiği huzur ile o ailede yaşamaya devam eder daha ki abisini bir kaza da kaybedene kadar. Efser Elvin Erçil; bu benim hayatım. 03.01.2025 🍪