Akcja powieści rozgrywa się w Paryżu sprzed ok. 100 lat, na przestrzeni ok. tygodnia. Dwie osoby, niezależnie od siebie, postanawia odnaleźć tajemniczą kobietę, którą niegdyś widzieli i która jest dla nich ważna. Pierwszym z nich jest Bastien Louviere, dziennikarz i kokainista, który jest dłużny pieniądze miejscowemu przestępcy. Jego fascynacja nieznajomą przeradza się w obsesję, a kobieta prześladuje go w narkotycznych wizjach, nie pozwalając na prowadzenie dziennikarskiego śledztwa dotyczącego tajemniczych porwań zwłok młodych dziewczyn z paryskich cmentarzy. Druga nazywa się Sidonie Gauthier, szesnastoletnia nowicjuszka uciekająca z klasztoru, by odnaleźć swoją matkę, której nigdy nie poznała, zaś tajemnicza kobieta jest tak podobna do dziewczyny, że musi je łączyć pokrewieństwo. Sidonie zagłębia się w mroki miasta, po którym grasuje porywacz młodych dziewcząt. Poszukiwana przez nich kobieta to Blanche Verlé, żona szanowanego fabrykanta lalkarskiego, która zrobi wszystko, aby wyrwać się ze znienawidzonego, przemocowego małżeństwa. Ich losy splatają się ze sobą w trakcie premiery najnowszej lalki produkcji Richarda Verlé, należącej do kolekcji o nazwie "Ogród Czarnych Kwiatów". Jest to lalka będąca doskonałą podobizną Blanche, a pozostałe figurki z kolekcji przypominają odpowiednio matkę i babkę pana Verlé i wszystkie trzy są niemal jednakowej urody. Blanche niespodziewanie ginie w wypadku balonu na gorące powietrze - ale czy na pewno? ________________ Obraz na okładce z Pinteresta

Nerrisa Atryda, córka księcia Leto, jako jedyna przeżywa pogrom w pałacu Arrakin i staje się zakładniczką w rękach Harkonnenów. Zakonowi Bene Gesserit udaje się namówić barona, by ożenił dziewczynę ze swoim bratankiem i dziedzicem, Feydem-Rauthą Harkonnenem, porywczym młodzieńcem, znanym ze swojej bezwzględności i niezaspokojenia. Ślub zostaje zawarty, bowiem nikt nie sprzeciwia się władzy barona ani eugenicznym planom Bene Gesserit. Tylko one wiedzą, że obiecany mesjasz ma zrodzić się ze związku córki Atrydów z synem Harkonnenów. Nerrisa ma jednak inne zmartwienia na głowie, a niezaspokojony głód Feyda-Rauthy stanowi najmniejszy z nich. ________________ Dead Dove: do not eat. Ta historia nosiła roboczy żartobliwy tytuł "Diunosmut" i tak, faktycznie, jest to smut. Jest dużo smuta. I to w dodatku dark smuta. (jest to fanfick do filmów "Diuna" oraz "Diuna cz.2", wykorzystuję postaci występujące w obydwu częściach, stworzone przez F. Herberta w powieści "Diuna"). Zdjęcie okładkowe pochodzi z Pinteresta.

moje krótkie formy